Guus op de Green

‘Waarom ben ik toch zo afgrijzelijk gelukkig?’ Terwijl hij de iron nine pakte om de bal eens mooi in de buurt van de green te leggen, bedacht hij dat hij het toch wel erg getroffen had. Natuurlijk, zijn goede naam was dan wel nergens op gebaseerd maar alleen een paar insiders wisten dat. Om één of andere bizare reden werd ook hij door sommigen voor topper versleten. Zelf wist hij wel beter.
Terwijl de bal toch weer iets te ver van de green stil kwam te liggen, moest hij aan Marco denken. Marco heeft handicap 10. Van de week was er een mooi televisie-programma waarin de hele carrière van Marco werd belicht. Daarvan kon hij echt genieten. Nog niet eens zo lang geleden had hij Marco gevraagd zijn assistent te worden. ‘Met de fantastische spelers die jij tot je beschikkinng had, was ik makkelijk Europees Kampioen geworden; ik moet bondscoach worden!’ was zijn voorspelbare reactie. Marco was zo vriendelijk om dit niet letterlijk te herhalen voor de TV. In plaats daarvan verkocht hij het verhaal dat de KNVB een topcoach niet kan betalen. Guus wist wel beter, de KNVB betaalde hem immers vorstelijk!
Het afgelopen EK was hem niet meegevallen. Hij had nog zo goed opgelet wat Van Gaal allemaal voor slimmigheidjes had uitgedacht maar op het veld kwam het er niet zo uit.
Wat zonde, de green was toch minder vlak dan hij dacht. Nadat de bal een tijd lang recht op de hole afging, liep het laatste stukje weer een beetje af zodat het balletje toch weer op 4 meter kwam te liggen.
Romario! Altijd als het wat minder ging, dacht hij aan Romario, ontegenzeggelijk een TOPPER! Hij zei tenminste altijd vriendelijke dingen over Guus in de pers. Jammer alleen dat hij hem nooit roemde om een of andere tactische truc, maar altijd om de manier waarop hij hem behandelde. Van hem hoefde Romario niet te trainen: hij liet het wel zien op het veld. Zelf vond meneer Hiddink het ook wel prettig om wat minder te trainen. Het was altijd zo’n gedoe met die pionnen.
Deze hole liet hij verder maar lopen want een spelletje moet wel leuk blijven. ‘Weet je wat?,’ dacht hij vrolijk, ‘ik stop met golfen want ik heb zomaar ineens een geniaal idee’. Sinds hij Jordi had geselecteerd stond hij op goede voet met de familie Cruyff en hij pakte dan ook zijn zaktelefoon. ‘Zeg Johan,’ begon hij gemoedelijk, ‘binnenkort is er weer zo’n wedstrijd van het Nederlands elftal, maar hoe moet ik het verder aanpakken?’ Cruijff antwoordde een beetje geprikkeld. ‘Ga je Jordi wel weer opstellen, na al die nare berichten?’ Nou, dat wist Guus nog niet zo net. ‘Dan zeg ik niks tegen je’ stelde Cruijff verbeten. Guus stelde Johan maar snel gerust, ‘Natuurlijk stel ik hem op!’ Cruijff doceerde, op zijn gemak gebracht: ‘Je hebt natuurlijk het probleem dat je uit wilt gaan van een systeem waarbij je bij voorbaat sterker bent dan de tegenstander en dan raadselachtig op voorsprong komt zonder dat er ook maar een bal is gespeeld. Maar je hebt een groot aantal geblesseerde spitsen en toch moet die bal in de goal want er moet natuurlijk wel gescoord worden. Da’s logisch, wat dat betreft. Zelf heb ik in het voorjaar nog een PSV-spits bij Barcelona aanbevolen, maar zoals iedereen heeft kunnen zien hebben ze maar half geluisterd en hebben ze Ronaldo in plaats van Eijkelkamp gekocht. Dus verklap ik het nu maar aan jou: Eijkelkamp moet je hebben. Je hebt namelijk een mannetje nodig dat de voorste linie een beetje krapper maakt, zodat de tegenstander met een puntspelende libero moet opereren. Dan krijg je in feite vier linies, en die ruimte is dan open.’
Tevreden klapte Guus het dekseltje van zijn GSM dicht. De opstelling was rond.

Remco Dolstra

About remco dolstra