Guus van de green

Nu meldde de Telegraaf al voor de tweede keer dat hij in de belangstelling stond van Real Madrid. Het beviel hem niets, lieten ze hem dan nooit met rust? Vorige week had hij nog de moeite genomen de redactie te bellen om te vertellen dat er van een transfer, waar ook naar toe, geen sprake kon zijn. Men luisterde welwillend naar zijn argumenten. De krant begreep uitstekend dat het hem prima bevalt in Nederland. Wie wil er niet lekker ongestoord wonen in zo’n prachtige boerderij. En natuurlijk wisten ze best dat voor hem het drinken van een pintje in het buurtcafé een levensvoorwaarde is.
Hij moest bijna weer gaan vertellen over zijn tropenjaren in Spanje en Turkije, maar gelukkig hoefde het zover niet te komen. En, besloot hij, is bondscoach niet het mooiste beroep ter wereld? Natuurlijk konden ze dat alleen maar beamen. Tevreden had hij opgehangen en zich weer naar de golfbaan gespoed.
Sinds hij bondscoach was, had Hiddink het nog nooit zo goed gehad. Hij is de best betaalde trainer van Nederland, en daar hoeft hij dagelijks alleen maar een paar uurtjes voor naar Zeist. Aanvankelijk zag hij nog wel een beetje op tegen de trainingskampen die noodzakelijkerwijs aan de interlands vooraf gaan. Maar sinds, onder het mom van team-building, het spelen van partijtjes golf het belangrijkste onderdeel was geworden van de interlandvoorbereidingen vermaakte hij zich ook daarmee best.

Cruijf: rancunce

Cruijf: rancunce

Giftige commentaren
Hij kende de wetten van de voetballerij op zijn duimpje. Dit tweede stukje in De Telegraaf betekende rottigheid. Hier waren de wetten van de jungle bezig. Dit kon niet zomaar een eenmans actie zijn van een journalist met wat ongerichte scoringsdrift. Nee hier waren hogere machten bezig. Eigenlijk wist hij al precies waar het allemaal vandaan kwam, hij had het zelfs altijd al voorspeld!
Hij dacht terug aan het EK in Engeland. Johan Cruyff was nog maar net ontslagen en Guus had nog geen contractverlenging gekregen. Natuurlijk wilde Johan zijn baan, dat was niet meer dan logisch. Na lang nadenken kwam hij met de meesterzet om Jordi Cruyff te selecteren en dat pakte goed uit. Niet dat Jordi zo geweldig speelde maar na elke interland glunderde Johan voor de TV camera’s met de trots die bij een vader hoort. Niks geen giftige commentaren en dat terwijl het spel van zoonlief daar alle aanleiding toe gaf.
Toch was het opstellen van Jordi een probleem omdat hij er eigenlijk niet zoveel van bakte. Het nieuws dat Ajax Cruyff als trainer wilde, werd dan ook met gejuich in Huize Hiddink ontvangen. Eindelijk kon Guus van Jordi af. Het contact met de familie Cruyff bekoelde snel nadat er geen KNVB uitnodigingen meer bij Jordi op de deurmat vielen. Pas bij de benoeming van Morten Olsen als nieuwe Ajax coach, besefte Hiddink dat hij een fatale vergissing had gemaakt.
Daarom probeerde Guus veelvuldig contact met Johan op te nemen. Deze was echter met argumenten, zoals het feit dat Jordi bij eigen club Manchester United veel op de bank zit, nauwelijks te vermurwen. Johan kwam met een onbegrijpelijk verhaal over systemen, dat je moest uitgaan van eigen kwaliteit, en dat ieder nadeel een voordeel heeft. Dat men in Manchester niet zo veel kijk op het spelletje heeft, dat hoefde toch verder geen consequenties te hebben?

Hiddink: niet overal populair

Hiddink: niet overal populair

Blunders van formaat
Zorgvuldig las hij het artikel nogmaals door: ‘Real maakt haast met aantrekken Hiddink’. Het stond er echt. Hij moest er niet aan denken trainer te worden van Real. Bij zo’n topclub worden er wekelijks eisen gesteld en door het uitblijven van successen zou hij wel eens snel door de mand kunnen vallen. Dat is nou net het mooie van bondscoach zijn. Een week voor een iedere interland is er weliswaar veel aandacht, maar dan zijn de journalisten de vorige wedstrijd allang weer vergeten. Blunders van formaat worden daardoor nooit al te zwaar aangerekend. Bij Real is dat allemaal anders. En dan al dat werken. Elke dag wel iets om te regelen, lange dagen maken en nooit tijd om te golfen. Hij moest er niet aan denken.
Guus speelde vandaag maar een matig rondje golf. De ene na de andere bal verdween in het water, of anders wel in die nare bosjes. Tot overmaat van ramp werd hij ook nog eens wreed gestoord door zijn mobiele telefoontje.
Het was de voorzitter van Real. Ze wilden inderdaad snel tot zaken komen. `Wat voor eisen heeft u eigenlijk?’ , sprak de voorzitter vriendelijk. Hiddink somde snel wat eisen op waar hij van vermoedde dat geen enkele acceptabel zou zijn. `Ten eerste wil ik niet minder verdienen dan mijn voorganger Capello dus minstens vijf miljoen per jaar. Verder wil ik een huis met een eigen golfbaan en wil ik de trainingen overlaten aan een assistent.’ De Real-voorzitter beëindigde het gesprek met te zeggen dat hij de eisen niet onredelijk vond maar dat hij er nog even over na moest denken.
`Misschien is dat Real toch zo gek nog niet’ , dacht Guus en tevreden mepte hij van grote afstand de bal in het holletje. Hole in drie! juichte Guus, maar niemand die het gezien had.

About remco dolstra