Zegt-ie, zeg ik, afl 15: Dom Blondje

“En? Heb je het een beetje naar je zin?”
“Jawel hoor.”
“Zeker? Vind je het hier echt niet vervelend?”
“Nee hoor.”
“Oh.”
“… ”
“Waarom ben je hier?”
“Omdat Medem me heeft gevraagd zijn verjaardag te komen vieren. En aangezien Medem een goede vriend van me is, geef ik graag gehoor aan zijn uitnodiging.”
“Echt?”
“Echt.”
“Goed hé.”
“… ”
“Zeg, wat is je sterrenbeeld?”
“Pardon?!”
“Je sterrenbeeld!”
“Oh. Ehm… waterman.”
“Zie je wel! Dat dacht ik al: waterman! Het klopt. Wist je dat dat hele intellectuele types zijn? Grillig, dat wel; soms ook moeilijk en lastig, maar het zijn bijna altijd intellectuelen.”
“Nee, dat wist ik niet.”
“Echt waar. Nog wat vragen: je favoriete kleur! Wat is je favoriete kleur?!”
“Jezus, weet ik veel? Ehm… wat wil je horen? Zal ik eens ‘wit’ zeggen deze keer of toch maar groen…”
“… Wit. Ja, wit is goed. Wit is heel goed. Het staat niet alleen voor de onschuld, maar ook voor de zoektocht naar de perfectie, het reine en ook nog…”
“…en zwart is mij ook best.”
“Nee, nee, zwart niet. Dat je moet je niet zeggen, dat is niet waar. Dat vind je niet echt, want zwart staat voor onderdrukte gevoelens..”
“Toevallig is dat: ik sta hier toch een opkomende irritatie te onderdrukken.”
“Sorry? Ik verstond je niet?”
“Toevallig is dat: ik vroeg me altijd al af waarom mensen in rouw zwart dragen.”
“Dat is niet toevallig: dat klopt! Die mensen verbergen hun verdriet door zwart aan te trekken. Ze onderdrukken hun verdriet, hun gevoel, snap je?”
“Aha. Maar is het aantrekken van een bepaald kledingstuk niet juist een uiting van gevoel? Laten mensen in rouw niet zien dat ze verdriet hebben om het verlies van een dierbaar persoon?”
“Hè? Hoe bedoel je?”
“Laat maar.”
“Oh. Oké”
“…”
“Hoe laat ben je geboren, dan reken ik je ascendant uit. Dat is heel belangrijk.”
“Hoeft niet, hoor. Bespaar je de moeite.”
“Maar ik doe het graag!”
“Daar was ik al bang voor, maar ik weet niet hoe laat ik geboren ben, dus ik kan je niet verder helpen.”
“Oh.”
“Tja, zo gaat dat.”
“… ”
“… ”
“Hé, zal ik eens een mop vertellen? Het is een beetje een foute, maar ik bedoel er verder niets mee. Dat je dus niet denkt dat ik volkomen fout ben, of zo. Het is gewoon een mop. Gewoon om te lachen, dus. Dat je niet denkt dat ik niet snap dat het eigenlijk nergens op slaat. Zal ik, zal ik?”
“Nou, ach…”
“Luister: hoe noem je een dom blondje dat haar haar rood verft?”
“Heur haar.”
“Wat?”
“Heur haar. Je zei ‘hoe noem je een dom blondje dat haar haar rood verft‘, maar het moet zijn ‘hoe noem je een dom blondje dat heur haar rood verft’. Een van de talrijke uitzonderingen die Nederlandse taal rijk is.”
“Oh ja? Nou goed dan: hoe noem je een dom blondje dat heur haar rood verft?”
“Artificial Intelligence.”
“Nee joh: kunstmatige inseminatie!”
“??”
“Kunstmatige inseminatie! Snap je ‘em? Haar geverfd, kunstmatig?”
“Ik snap het: ik was waterman, weet je nog?”
“Oh ja. Wacht, ik weet er nog één, luister…”
“Hela, nu is zowaar mijn glas leeg. Wacht, ik haal even een nieuw. Onthoud jij je mop intussen.”

Emile Proper

About emilio