De geheime email van Doris K. & Willem L., – aflevering 37

Overzicht van personages zoals tot dusverre uit de mail naar voren is gekomen

Doris & Willem:ex-studiegenoten. Studie onbekend.
Doris: werkzaam in de New Age sector
Willem: graficus, na omscholing.
Allard: Partner van Doris
Diederik: Kind van Doris, niet noodzakelijkerwijs van Allard. Leeftijd 13.
Michelle: vriendin van Willem. Onlangs afgestudeerd.
Saskia: ex van Willem, vriendin van Frans, kent Doris en Willem van de studie. Moeder geworden.
Frans: vriend van Saskia. Studeert.
Hans: homofiele vriend en studiegenoot van Doris & Willem. Heeft dikwijls problemen met zijn ‘beestje’.
Anna: de zus van Allard en een goede vriendin van Michelle.
Wilma: collega van Willem. Willem kan niet goed met haar opschieten, Doris juist wel. Woont bij Doris in de buurt.
Janneke: een oude kennis van Willem en Doris.
Yvette: vaste oppas voor Dierderik. Kennis uit het café
Arnold: kennis uit het café. Danst graag op tafels

Aflevering 37

Doris!!!
Ontvangen op de redactie 28.3.99

Ik vind dit kinderachtig, Doris! Ik heb het gecheckt en je leest mijn mailtjes wel gewoon. Ik vind het belachelijk dat je niet wilt reageren. Ik snap ook niet goed waarom ik het niet over \’de liefde’ zou mogen hebben. Waarom is dat opeens een probleem? Wij hebben toch altijd alles met elkaar besproken? Wat is er veranderd dat opeens niet meer kan?
Ik snap het niet.
Ontvangen op de redactie 5.4.99

Willem,
Ik weet ook niet precies wat er aan de hand is. Misschien is het inderdaad moeilijk om te begrijpen. Iedere keer als ik je hoor raaskallen over al je gehannes met vrouwen die je toch nooit gelukkig zullen maken, draait mijn maag om.
Ik word er fysiek ongelukkig van, Willem. Ik kan er niets aan doen.

Liefs,
Doris
Ontvangen op de redactie 10.4.99

Lieve Doris,
Huh? Wat is dit nu? Waar komt dit opeens vandaan? Ik ben stomverbaasd. Elaborate!

Liefs, Willem
Ontvangen op de redactie 10.4.99

Lieve Willem,

Ik weet ook niet precies hoe het komt. Ik denk dat ik mijn gevoelens diep had weggestopt toen jij en Michelle een relatie hadden. Al die tijd ben ik niet echt in contact met mijn gevoelens getreden. Pas op het moment dat echt duidelijk werd dat jullie relatie duidelijk en volkomen ten einde was of zou zijn, braken mijn ware gevoelens door de harde schil die ik had aangemaakt. Het is alsof ik jaren als een zombie geleefd heb.
Wat deze gevoelens precies betekenen weet ik niet, Willem, maar het zijn het oprechte emoties en het zijn MIJN emoties. Ik zou het zeer appreciëren als je daar een beetje rekening mee zou kunnen houden.

Liefs,

Doris.
Ontvangen op de redactie 13.4.99

Lieve Doris,

Ik zal wel weer een domme boer en een ongevoelige klootzak zijn, maar ik snap er helemaal niets meer van. Ik ben de draad kwijt. En ga nou niet zeggen dat ik geen rekening met je gevoelens wil houden, want dat wil ik WEL. Maar ik denk dat dat een stuk makkelijker gaat als je me duidelijk uitlegt wat hier nu allemaal precies gaande is.

Liefs,
Willem
Ontvangen op de redactie 13.4.99
Jezus Willem,

Soms ben je ook gewoon net een klein kind.

Doris
Ontvangen op de redactie 15.4.99

Nou, leg het me dan maar uit alsof ik 2 jaar oud ben, want ik weet werkelijk niet wat hier gaande is.

Willem
Ontvangen op de redactie 15.4.99

Pfff. Kleine Etterbak.

Er was eens lang, lang geleden in een land hier ver vandaan een klein prinsesje dat Doris heette. Ze groeide op in de beschermde haven van haar ouders ergens diep weggestopt op het platteland van Drenthe. Toen ze 18 was geworden, besloot het prinsesje dat het tijd was om de ECHTE wereld in te stappen. En in de zomer van dat jaar reisde ze af naar Israël om aldaar levenservaringen op te doen in de kibboets van Hagolan, een van de eerste Nederzettingen in de Golan-hoogte.
Door schade en schande wijzer geworden, keerde ze twee jaar later terug naar Nederland. Het prinsesje besloot vervolgens in Amsterdam aan de UvA te gaan studeren. Culturele Antropologie om precies te zijn.
Spoedig stortte het prinsesje zich in het nachtleven van Amsterdam, alwaar ze de meest uiteenlopende \’levenskunstenaars’ ontmoette. En puur bij toeval kwam ze op een avond terecht op een feest van een zekere Frans. Het was een dolle boel. Een stelletje dronken galeriehouders hadden de gang opgesierd door er bussen scheerschuim leeg te spuiten. Een afgetrainde man die naar de naam \’Hans’ luisterde, danste naakt door de kamers. Nu ja, naakt: hij had nog één schoen aan. De ander was hij kwijtgeraakt, vertelde hij me met dubbele tong.
Tussen al dit wonderlijke feestgewoel ontwaarde het prinsesje plots een jongeman. Hij had een glas wodka met ijs in zijn ene hand, de andere hand werd voortdurend gebruikt om grote aantallen sigaretten van het merk \’Gitanes’ in hoog tempo in rook te doen opgaan. Met een spottende, haast neerbuigende glimlach keek hij toe op de feestgangers. Het prinsesje voelde haar knieën week worden.
Juist toen ze al haar moed had verzameld, werd haar de pas afgesneden door een wilde vrouw met lang gitzwart haar. Ze fluisterde wat in zijn oor, de jongeman grijnsde, stak een verse sigaret op, dronk zijn glas in één teug leeg en vertrok met de vrouw.
Het zou twee maanden duren voordat ze de jongeman opnieuw tegen het lijf liep. Zodra ze hem zag, trok ze de stoute schoenen aan en sprak hem aan. Bedwelmd door zijn verlichte aanwezigheid en de zware mist van sigarettenrook, zette het prinsesje haar beste beentje voor. En het werkte! Aan het einde van de avond had ze een afspraak met hem gemaakt om de volgende dag naar een manifestatie van een aantal kunstenaars ergens in het havengebied te gaan.
De dagen die volgden, werden weken en daarna maanden en tussen het prinsesje en de jongeman ontstond een innige vriendschap.

Op een mooie zomerdag gingen het prinsesje haar vrienden Anna, Hans, Janneke en Peter aan het einde van de middag zwemmen in de Nieuwe Meeren. Onderweg troffen ze de jongeman. Hij zag er uit als een dandy. De eeuwige sigaret in zijn mondhoek, één oog traande van de rook. Toen ze hadden uitgelegd wat ze gingen doen, liet hij zich overhalen mee te komen.
Het was een heerlijke dag. Ze hadden een picknickmand met heerlijke sandwiches en een paar flessen witte wijn bij zich en toen de zon onderging maakten ze een vuur om zich bij te warmen. Op een gegeven moment ging de jongeman even de benen strekken en het prinsesje besloot met hem mee te lopen. Ze liepen langs de waterkant, vaag hoorden ze nog het geraas van de stad. Ze keken uit over het meer en voordat ze het wist kuste het prinsesje de jongeman. Deze trok even verbaasd een wenkbrauw op en gooide toen zijn sigaret in het water. Terwijl het prinsesje zich er vaag van bewust was dat ze de sigaret hoorde sissen op het moment dat hij het water raakte, gaf ze zich over aan zijn omhelzing. Temidden van de rietkragen bedreven ze de liefde. En het prinsesje voelde het geluk door haar lichaam stromen, nog nooit had ze zich zo levend gevoeld. Zo springlevend.

Nu zou ik hier graag onder schrijven dat ze nog lang en gelukkig leefden, Willem, maar je begrijpt dat dat niet kan. Want het leven is geen sprookje en waar het sprookje ophield, ging het leven verder. En dat vervolg was een stuk minder sprookjesachtig, zoals jij ook wel weet.

Doris

Ontvangen op de redactie 17.4.99

About de redactie