De geheime email van Doris K. & Willem L. – aflevering 33

Overzicht van personages zoals tot dusverre uit de mail naar voren is gekomen

Doris & Willem:ex-studiegenoten. Studie onbekend.
Doris: werkzaam in de New Age sector
Willem: graficus, na omscholing.
Allard: Partner van Doris
Diederik: Kind van Doris, niet noodzakelijkerwijs van Allard. Leeftijd 13.
Michelle: vriendin van Willem. Onlangs afgestudeerd.
Saskia: ex van Willem, vriendin van Frans, kent Doris en Willem van de studie. Moeder geworden.
Frans: vriend van Saskia. Studeert.
Hans: homofiele vriend en studiegenoot van Doris & Willem. Heeft dikwijls problemen met zijn ‘beestje’.
Anna: de zus van Allard en een goede vriendin van Michelle.
Wilma: collega van Willem. Willem kan niet goed met haar opschieten, Doris juist wel. Woont bij Doris in de buurt.
Janneke: een oude kennis van Willem en Doris.
Yvette: vaste oppas voor Dierderik. Kennis uit het café
Arnold: kennis uit het café. Danst graag op tafels

Korte samenvatting van het voorafgaande:

Willem zit nog immer in China. Wel lijkt er het plan te zijn om al dan niet via Thailand terug te keren naar Korea. Vanuit Korea zou dan de reis naar huis worden aangevangen. Zover is het echter nog niet.
Nadat de vrienden van Willem bij wijze van practical joke een email ontvingen van ‘een kennisje’ van Willem, lijkt Michelle zeker te weten dat hij er in China een buitenvrouw op na houdt.
Doris maakt zich intussen zorgen om Diederik en heeft het plan opgevat een weekje naar Budapest te gaan met Janneke. Ze verheugt zich op de modderbaden aldaar.

Aflevering 33

Hé Doris,

Hoe was het in Budapest?

Michelle

Ontvangen op de redactie: 7/12/’98

Lieve Michelle,

Eigenlijk wil ik het er niet over hebben, maar vooruit. Dat ging dus niet door. Ik had het geld voor de tickets overgeboekt met de girofoon. Met spoed ook. Maar tot mijn verbazing kreeg ik maar niets thuisgestuurd.
Wat bleek: er is wat veranderd in die spoedoverboekingen, dus daardoor was mijn opdracht terechtgekomen in de bak ‘onbestelbaar’ in plaats van spoed. Met andere woorden: geen geld overgemaakt, geen ticket ontvangen, geen reis gemaakt.

Ik heb er nog steeds zwaar de pest in, dat snap je. Bah.

Heb jij al plannen voor de kerst?

Liefs,

Doris.

Ontvangen op de redactie: 8/12/’98
Nope.
Geen plannen. Ik verwacht eigenlijk dat Willem dan weer terug is. Ik bedoel hij zou half september terug zijn en we zitten nu alweer ruim een week in december. Meneer zet een beetje de bloemetjes buiten in Azië en ik zit hier maar. Hij kan er maar beter voor zorgen dat hij een en ander kan afzoenen met de kerstdagen want anders zal ie er van lusten.

L.
Michelle

Ontvangen op de redactie: 10/12/’98

Lieve Michelle,

Hij zal er vast wel zijn met de kerstdagen. Heus.
Maar stel nu, je weet immers maar nooit, misschien is er wel een staking of kan het vliegtuig niet weg wegens een sneeuwstorm, stel nu dat ie er niet is:
Ik geef eerste kerstdag een soort kerstdineetje en mocht Willem er dan nog niet zijn, wat ik me haast niet kan voorstellen, dan ben je van harte welkom. Als Willem er is, waar ik vanuit ga, dan zijn jullie natuurlijk ook welkom. Al veronderstel ik dat jullie dan wel wat anders aan jullie hoofd hebben. 😉

Liefs,
Doris

Ontvangen op de redactie 10/12/’98

Nee, ik denk dat Willem er wel gewoon is. Al is het maar omdat het volgens mij zelden sneeuwt in Korea. Dank je voor het aanbod.

L.
M.

Ontvangen op de redactie: 11/12/’98

Dat snap ik. Maar: stel nu. Just in case. Als ie er nu niet mocht zijn, ga dan niet thuis alleen zitten kniezen, maar kom gewoon naar ons. We hebben altijd een plaats vrij voor een verdwaalde vreemdeling, zeg maar.
Ik word helemaal mismoedig bij het idee dat je met de kerst alleen thuis zou zitten.

Liefs,
Doris

Ontvangen op de redactie: 11/12/’98

Lieve Doris,

Heb je dat plaatsje nog over aan de tafel van het kerstdiner? Ik begin nu sterk te twijfelen.

Liefs, Michelle.

Ontvangen op de redactie: 24/12/’98

Lieve Michelle,

Maak je nou maar geen zorgen. Hij staat vanavond op de stoep je zal het zien. En ik hou je plaats open, hoewel ik zeker weet dat er iemand van ons tegen een lege stoel zal aankijken morgen 😉

Liefs,
Doris

Ontvangen op de redactie: 24/12/’98

Ik hoop het, Doris, ik hoop het.

L.M.

Ontvangen op de redactie: 24/12/’98

Zo Willem (en Michelle natuurlijk),

Ben je eindelijk weer terug. Michelle en ik begonnen ons al zorgen te maken. Ik wil je snel zien om alle verhalen te horen. Maar eerst zal ik vertellen wat jullie gisteren allemaal gemist hebben.
Het was een veelbewogen avond. Het begon leuk en gezellig maar een zeker aspect beviel me absoluut niet.
Eerst de aanwezigen Hans, Pieter en Karin, Diederik, Janneke, Wilma, Yvette, Arnold, Bef, Alma, Nadja qua bekenden. Verder Bashiri, de nieuwe vriend van Hans. Een hele wonderlijke man met een lach, dat kon echt niet meer, een soort sirene, elke keer weer schrikken, echt een lach waarvan je denkt; die man heeft geen vrienden en ook geen kennissen, want dan vertel je zo iemand dat ie een handicap heeft. Het was een gehik, meestal 7 keer achter elkaar, zo luid dat Janneke in de keuken over de vloer rolde van de hilariteit.
En er was nog een heusche professor. Mevrouw professor M. A. W van Schoonhoven -Verkuijl. ‘Zeg maar Meertje’, zei ze tegen iedereen. De vriendin van Arnold.

Het diner zelf dat ik met Bef en Janneke had samengesteld was goed gelukt. Er was zalm en gerookte paling vooraf, daarna een heerlijke heldere garnalensoep. Dan bij wijze van hoofdgerecht, verspreid over verschillende gangen gevulde kwartel, fazant, rund aangevuld met diverse groenten, sauzen, salades en garnaties. Heel lekker!

Helaas was het aan de gasten eigenlijk niet zo besteed. Iedereen liet zich dusdanig vollopen met drank dat ze na de soep eigenlijk niets meer proefden. Het was zelfs zo erg dat Yvette, die het tegenwoordig met Bef schijnt te doen maar dat terzijde, ergens tussen het nagerecht, flensjes met ijs en vers fruit, en de koffie met likeur riant heeft staan braken in de badkamer. Luidkeels. Echt een soort oergeluiden, man! Het was door het hele huis te horen.
Hoewel het natuurlijk nooit leuk is (en zonde van al dat lekkere eten bovendien), had het toch wel wat geestigs. Kijk, je bent er natuurlijk altijd zelf bij, zeg ik altijd maar. Maar Nadja had uitgebreid verteld over het diner van vorig jaar bij Bef. En dat iedereen daar zo vreselijk dronken was geworden omdat hij alle gerechten had geselecteerd op de hoeveelheid drank die erin moest. Yvette had dat de hele tijd in twijfel lopen trekken. Volgens haar kon dat niet. De aanwezigen op het kerstdiner van het jaar daarvoor hadden gewoon geen maat weten te houden, vond ze. Ha! Daar ging ze dan! Tjoep! Hoofd in de pot.
Intussen probeerde Nadja, die weer eens flink op de praatstoel zat, iedereen over te halen later op de avond mee te gaan naar Weber. Want daar was het vast reuze gezellig. Feitelijk kwam het erop neer dat zij er bijzonder graag heen wilde om daar een vreemde fries, Doeke geheten te ontmoeten. Ze vetrok uiteindelijk alleen.

Het vervelende was dat Bashiri, die vriend van Hans, de hele avond nogal raar behandeld werd. Dat hij uit Nigeria komt, dat ziet een kind. Maar hij woont sinds zijn twaalfde in Nederland en spreekt uitstekend Nederlands. Hij heeft wel accent enzo maar geen enkel probleem verder. Toch was het opvallend dat veel mensen hem een beetje raar behandelden. Vooral Karin ging iedere keer heel d-u-i-d-e-l-i-j-k en l-a-n-g-z-a-a-a-a-m praten als ze wat tegen hem wilde zeggen. De man werkt aan de Universiteit van Utrecht als docent Algemene Taalwetenschap!
Allemaal erg genoeg maar het was Bef en mij al opgevallen dat Arnold en zijn Meertje het behoorlijk op een zuipen hadden gezet. Nu is dat altijd tricky want je weet hoe Arnold is. Als hij niet op de tafel wil dansen dan, heeft hij het wel weer in zijn dronken kop gekregen dat hij een blueszanger en wil hij iedereen gaan vermaken met atonaal pianospel en bijbehorende poëzie. Bef heeft hem ditmaal wel onder controle weten te houden dus dat ging goed dit keer.
Maar dan die vriendin van hem. Meertje. Gadverdamme. Al tijdens het eten ging ze helemaal los. Yvette heeft bij haar gestudeerd en kwam op een gegeven moment even naast haar zitten. Nou, dat heeft ze geweten. Ze had met de tranen in haar ogen op een gegeven moment. Die Meertje, dat is echt een naar kutwijf. Als je dingen gaat zeggen als ‘Maar, lieverd, je weet toch dat iedereen van onze vakgroep jou gewoon een stomme kut vindt’, dan probeer je geen punt duidelijk te maken, dan probeer je iemand op haar ziel te trappen. En niets meer. Pieter heeft Yvette godzijdank bijtijds ontzet (en ‘per ongeluk’ een glas rode wijn over de jurk van Meertje gestoten) door te vragen of ze even in de keuken kon helpen.
Wat mij betreft had dat mens op dat moment kunnen vertrekken. Maar ja, kerstgedachte enzo. Dus je doet alsof er niets aan de hand is. Het is immers gezellig. Stom natuurlijk: altijd toegeven aan je eerste impulsen!
Na de koffie kon het mens nauwelijks meer op haar stoel zitten, zo dronken was ze. Mooi zo, dacht ik toen nog, dan hebben we daar geen last meer van. Tegen drie uur was ze echter weer een beetje wakker geworden. En ontdekte ze Bashiri. Toen barstte ze pas echt los. Na ongeveer twee minuten verkapte beledigingen – ‘Wat spreek je goed Nederlands. Voor een buitenlander’ – barstte ze goed los. Waar haalde hij eigenlijk het lef van om hier te wonen? Oprotten naar zijn eigen land moest-ie. Hij maakte misbruik van de Nederlandse mildheid, hij was een vuile opportunist, een smerige turk (dat zei ze echt!). Ik zat er vrij ver vanaf en had natuurlijk ook wat gedronken, dus ik volgde het allemaal niet zo wat daar aan de andere kant van de tafel gebeurde. Maar het was Alma die de zaak voor iedereen die het even gemist had duidelijk maakte. Er viel even een stilte en plots zei ze keihard: “Wacht even mensen, Bashiri is nu in gesprek geraakt met een AAP!” Dat vatte het aardig samen.
Deze opmerking was voldoende om het muntje bij Arnold te doen vallen (niet bij Meertje), die het wijf kort daarop haar jas aanhees en vertrok terwijl het mens lustig voortwauwelde. Bah. Wat zijn er toch een rare mensen. En het erge is dat de ware aard pas bovenkomt op het moment dat ze flink gedronken hebben. Het zijn er waarschijnlijk meer dan je ogenschijnlijk zou denken. Ik weet niet of ik volgend jaar wel iets ga doen met kerst. De sjeu is er voor mij een beetje af op die manier. Dat mens hoef ik ieder geval niet meer te zien. En Arnold ook niet als die met haar blijft omgaan. Dat soort mensen horen niet tot mijn vrienden.

Nu ik het allemaal heb opgeschreven, ben ik direct weer helemaal kwaad. Verdorie!
Ik vertrouw erop dat jullie een leukere tijd hebben gehad. Dan ga ik nu de afwas doen. Dat helpt meestal wel tegen de boosheid.

Liefs,
Doris

Ontvangen op de redactie: 26/12/’98

Lieve Doris,

Wat een avond. Wat laten sommige mensen zich toch kennen als ze dronken zijn. Lang leve de kerstgedachte!

Anyway, Willem is er dus helemaal niet.
GODVERDOMME, GODVERDOMME, GODVERDOMME, GODVERDOMME, GODVERDOMME!!!!!!!!!!!!!!!!!
Wel, ik ga mijn boosheid en verdriet verdrinken in de bakken met geld die ik nu uit ga geven uit frustratie… MANNEN!!! Dus ben ik er vandoor, en later weer hier… KUT, KUT, KUT.

M.

Ontvangen op de redactie: 27/12/’98

Wat?!
Oh, wat spijt me dat nu. Verdraaid. Dat valt me echt van hem tegen.

Kom vanavond bij me eten. Ik heb een leuke video gehuurd. Dat verzet de zinnen zeg maar.

Liefs,
Doris.

Ontvangen op de redactie: 28/12/’98

Hé Doris,

Ik vond het erg gezellig gisteren. Dank je nogmaals voor het eten.

Ga jij trouwens naar dat feest op het WG?

M.

Ontvangen op de redactie: 29/12/’98

Lieve Michelle,

Ik weet het nog niet. Ik denk eigenlijk dat het verstandiger is om hier te blijven met Diederik. Het gaat de laatste tijd niet zo goed met hem. Misschien dat ik rond een uur of twee kom als hij naar bed is.

Jij gaat toch wel hè?

Liefs,
Doris.

Ontvangen op de redactie: 30/12/’98

Natuurlijk. Je dacht toch niet dat ik weer een avond alleen thuis ga zitten om te wachten op Willem. Hij zoekt het maar uit.

Je moet ook komen Doris. Laat Diederik toch lekker met wat vrienden op pad gaan. Als het niet zo goed met hem gaat, is het juist goed als hij eens een beetje los gaat.
Je moet komen, Doris, dan gaan we ons samen misdragen. Leuk! Met getrouwde mannen flirten! Alles wat God verboden heeft!
Ik hoorde trouwens van Eduard, ken je die eigenlijk, dat 1999 het jaar van overspel gaat worden. Hoe die daar nu bij komt, weet ik niet. De Fatal Fuck voor het jaar 2000 ofzo. Ik heb eerder de indruk dat de ‘nieuwe burgertruttigheid’ die als een kankergezwel voortwoekert alleen nog maar zal toenemen.
Aan mij zal het niet liggen. Ik wens je veel overspel toe in 1999 en ik reken erop je morgen te zien.

M.

Ontvangen op de redactie: 30/12/’98

Volgens mij ben je nog wat bozig, Michelle. Wat een maf idee: het jaar van overspel. In theorie spreekt het idee me wel. Het is lekker tegendraads. In praktijk minder toch.

Misschien zie ik je vannacht nog. Anders wens ik je vast een gelukkig 1999.

Liefs,

Doris.

Ontvangen op de redactie: 31/12/’98

About de redactie