Geachte Redactie

Beste dames van Opzij

Sinds een drietal jaren heb ik de leiding over de afdeling Personeel en Organisatie van een bankfiliaal van één van de grootste banken van Nederland. En met enige trots durf ik hieraan toe te voegen dat dankzij mijn leidinggevende capaciteiten dit filiaal tot de meest vrouw geintegreerde van alle filialen is geworden. Ik hoop dat u mij in uw blad deze kleine ruimte gunt om uw lezeressen te vertellen dat het best mogelijk is om mannen en vrouwen vreedzaam en gelijkwaardig naast elkaar te laten werken. Sterker, dat dit zelfs leidt tot een grote productiviteit en – minstens zo belangrijk – een perfecte werkomgeving.

Toen ik werd aangesteld in mijn huidige functie, heb ik mijzelf als eerste doel gesteld de knelpunten die ontstaan bij het samenwerken van mannen met vrouwen te inventariseren. Uit dit onderzoek bleek dat de vrouwen zich vaak niet serieus genomen voelden en dat de mannen zich vaak ergerden aan de typisch ‘vrouwelijke manier van met zaken omgaan’. Er bleek dus een grote culturele kloof te bestaan tussen mannen en vrouwen. Ik heb met mijn medewerkers een plan opgesteld om deze kloof te dichten, waarbij ‘begrip voor én van de ander’ het einddoel van onze missie was.

Uit het inventariseringsonderzoek bleek onder meer dat vrouwen zich opwonden over het feit dat zíj altijd voor de koffie moesten zorgen. Ook bleek dat zij de indruk kregen dat de koffiekamer vaker door hen gelapt en van nieuwe voorraad voorzien moest worden. Ik heb daarom een zet- en schoonmaakrooster laten opstellen, waarbij steeds een vrouw én een man voor de koffie dienden zorg te dragen.

De mannen ergerden zich aan de andere kant aan het – zoals zij dit zelf noemden – “getut” van onze vrouwelijke medewerksters. Zoals een man vertelde: “ze zitten maar te tutten en te kwebbelen en te kletsen, soms vraag ik me af of ze überhaupt nog wel eens wat gedaan krijgen”. Een van mijn collega’s stelde dan ook voor om een zogenoemd ‘lipstickverbod’ in te voeren, in elk geval tijdens werkuren. In de pauzes kunnen vrouwen die hier behoefte aan hebben, gebruik maken van een speciaal hiervoor ingerichte ruimte: een ruime kamer met spiegel, met ‘lockers’ voor elk van de medewerksters om hun lipstick en mascara in op te bergen. Mijn dames waren hier ook erg gelukkig mee, omdat ze zich nu niet meer hoefden op te maken in de gezamenlijke toiletten.

Uit de verhalen van de vrouwen maakte ik op dat ze zich soms erg ongemakkelijk voelden door de opmerkingen over hun uiterlijk van het mannelijk personeel. Een van mijn medewerksters durfde zelfs geen kort rokje meer aan te trekken naar haar werk! Mijn mannen echter verzekerden me er van dat dit allemaal alleen vriendelijk bedoeld was. Nu moet ik toegeven dat er werkelijk een aantal prachtige vrouwen rondloopt op ons bankfiliaal – vooral Marijke en Yvette kunnen soms zo parmantig door de kantine wandelen – en ik me kon inleven in de lastige positie waarin de mannen zich bevonden. Hier was werkelijk sprake van een miscommunicatie.
Ik besloot een brainstormsessie te organiseren. Na een wat lacherig begin kwamen mannen en vrouwen toch veel dichter bij elkaar en groeide het begrip tussen de seksen. Gerard vertelde Yvette dat hij haar benen prachtig vond, de mooiste benen die hij ooit had gezien, en voegde hieraan toe dat hij dacht dat zij het toch ook leuk zou vinden als hij dat haar zou vertellen. Yvette reageerde eerst heftig, in de trant van “ja, maar het zijn mijn benen, daar moet je je niet mee bemoeien”, maar gaf later ook toe dat ze het best leuk vond als de mannen af en toe een compliment over haar benen gaven. De spanning op de werkvloer is sinds deze sessie aanmerkelijk gedaald! Laatst vertelde Yvette met een grote glimlach op haar lippen dat ze speciaal voor Gerard een superminirokje had aangetrokken! Dat was werkelijk hilarisch!

Ten slotte gaf een aantal mannen op kantoor aan zich te storen aan de lagere intelligentie van de vrouwen. Zo vertelde een van mijn loketmedewerkers, Albert, dat het hem erg irriteerde dat “de dames niet eens het printerlint kunnen vervangen”. Ik heb hiervoor een cursus opgezet, waarbij de mannen de vrouwen uitlegden hoe de printer werkt, waarna de vrouwen het zelf mochten proberen. Een daverend applaus volgde toen zelfs Barbara erin slaagde het lint te vervangen. Alle vrouwen waren geslaagd en het gehele personeel trots.

Kortom, ik geloof dat er met een beetje goede wil en vooral begrip veel mis(ver)standen tussen mannen en vrouwen uit de weg geholpen kunnen worden. Laten we hopen dat velen van mijn collega’s mij op mijn pad zullen volgen.

Ik wens u succes met uw pogingen de vrouwen te emanciperen.

Hilversum,
Henk Verschuren
Manager P&O

Melissa van AmerongenL’edicola; WB-archief
meer stukken van deze auteur
meer stukken in dezecategorie
alle in hetarchief hoekhoek

About melissa van amerongen