Geachte Redactie

Taalvervuiling

Met gepast afgrijzen lees ik in Onze Taal met veel te grote regelmaat bijdragen van onbetrouwbare sujetten die volkomen ten onrechte iedere vorm van taalprotectie en -purisme schuwen. Te pas (als dat al mogelijk is) en vooral te onpas wordt onze prachtige Nederlandse taal besmeurd door ongewenste taalelementen.
Ik weet, het betreft hier geen nieuw fenomeen. Sinds jaar en dag zijn woorden als cliché, prestigieus, jam, horloge en überhaupt schering en inslag (ik noem hier vanzelfsprekend slechts enkele overbekende voorbeelden). Het is toch niet zo vreemd te veronderstellen dat iedere rechtschapen Nederlander op school heeft geleerd dat hiertoe de woorden gemeenplaats, indrukwekkend, vruchtendril, uurwerk en beslist dienen te worden gebruikt. Wel, waarom zouden wij deze woorden dan niet gebruiken?

De gedachte dat het Nederlands binnen twintig jaar evolueert tot gemankeerd dialect van het Engels dringt zich steeds sterker op. Als ik de televisie mag geloven, gebruik ik geen reukwater na het scheren maar smeer ik aftershave op mijn body. Ik eet geen ijsco, maar een ice-cream. Seedorf mist geen strafschop maar een penalty. Het einde is zoek.

Onze taal is al te fraai om zomaar te laten verkwanselen door een stel omhooggevallen reclame- (nee: verkoopbevordering) boys (nee: knapen) en zou toch niet teveel gevraagd zijn van de redactie van Onze Taal te verwachten dat juist zij de broodnodige stappen ondernemen om het tij te keren? Neen, driewerf neen, het zou niet! Maar wat blijkt? In de Onze Taal wordt dergelijk ranzige vervuiling welhaast bevorderd!
Steeds vaker moet ik mijn spijt constateren dat de redactie van Onze Taal deze vervuiling juist verder verbreidt. Zo zie ik op het omslag van het juni-nummer al met grote letters staan ‘Ik mix gewoon, no span’.
Nu kunt u mij veel proberen wijs te maken, maar dit heeft niets met Onze Taal te maken, dit is helemaal geen Nederlands. Laten we voor de aardigheid eens proberen deze zin te begrijpen. Het gaat al direct fout bij het tweede woord ‘mix’; dat moet natuurlijk ‘vermeng’ zijn. Daar ontstaat ook gelijk een onoverkomelijk probleem: ‘vermengen’ moet noodzakelijkerwijs een object bij zich dragen, welnu, dat ontbreekt hier ten ene male!. De zin is dus niet opgebouwd volgens de regelen der spraakkunst en derhalve onbegrijpelijk.
Dat de rest van de zin ook kop noch staart heeft, moge helder zijn: ‘node’ is de instrumentalis van nood. Dat woord kan op deze plaats van de zin gewoonweg niet bestaan! ‘Span’ is een niet-zelfstandig telwoord of een werkwoord in de eerste persoon enkelvoud en mag hier dus ook niet zomaar staan.

U ziet: dergelijke taaluitingen zijn volkomen onjuist en behoren duidelijk niet thuis op de omslag van Onze Taal (of in het blad zelf, wat dat betreft). Ik snap heus wel dat ook de Onze Taal niet zomaar, zonder enige steun het tij der taalvervuiling kan keren, maar er zijn grenzen. Het kan toch niet zo zijn dat de redactie van Onze Taal meent dat dit soort on-taal grotere bekendheid dient te genieten? Nou dan!

Ik vertrouw erop dat het in de toekomst niet meer zal voorkomen.
Met vriendelijke groeten.

Th. P. Deel, Gorinchem L’edicola; WB-archief
meer stukken van deze auteur
meer stukken in dezecategorie
alle in hetarchief hoekhoek

About emilio