Juni 1996: Fragment uit een dagboek

In Mülheim overnachtte ik in een hotel waar het kussen on-Duits plat en hard was. Ik deed geen oog dicht en was half misselijk toen Frau A. me de volgende ochtend om kwart over acht ophaalde. In de bibliotheek zaten zo’n zestig kinderen te wachten.
‘Gute Morgen, liebe Kinder.’
Ze waren aardig, zoals ook de kinderen ’s middags in Unna dat waren. Merkwaardig was wel dat men had bedacht dat elders in het gebouw gelijktijdig geschminkt kon worden, zodat uit het zaaltje telkens een paar kinderen wegliepen die dan tien minuten later terugkeerden als katten, vampiers of indianen.
Over Mensje van Keulen
Mensje van Keulen debuteerde in 1972 met de roman Bleekers Zomer, een boek dat het tot op de dag van vandaag goed doet op de literatuurlijsten van middelbare scholieren.
In een interview voor Mens & Gevoelens zei ze: ‘…er gaat geen dag meer voorbij dat ik niet schrijf. De rest van het leven valt me doorgaans zó tegen. Ik vraag me dat zelf niet af, maar het zou best kunnen dat ik schrijf omdát de rest zo tegenvalt.’
Recenter werk o.a: Olifanten op een web, Pas op voor Bez, De rode strik.De tweede avond logeerde ik in Münster in een hotel dat bij het ontbijt champagne serveerde. Ik had dat glas beter wel kunnen drinken, want een uurtje later stond ik midden in het stadje Hamm tussen een enorme groep in een gymzaal, waar de microfoon niet tegenop kon, zodat ik met een te harde, lage stem en veel gebaren moest spreken. Ik vreesde ook dat ik zou stikken en met stoel en al zou omvallen toen die kinderen na afloop en masse op me afkwamen voor een handtekening in hun agenda, op een papiertje, op hun rugzak, op hun arm of been.
’s Middags was het nogal treurig. Er waren een paar volwassenen, twee kinderen, twee teenagers en twee baby’s in het moderne gebouw met veel glas. Dat kan ook nauwelijks anders buiten schooltijd. Omdat ik er de pest in had, deed ik nog harder mijn best en werd er op een rare manier kalm van. Na afloop dronk ik nog wat in een Bierstube met de organisator, een vriendelijke man. Hij overlaadde me met complimenten en betreurde de geringe opkomst, en ik wuifde het allemaal vlug en zo goed en kwaad als dat in het Duits ging weg, want van complimenten raak ik onhandig en verlegen en de lezing zat er immers op. Hij zat ook nog met een vraag, zei hij. Hij had hier laatst na een lezing met ‘Der Harry’ gezeten en die was vooral in één ding geïnteresseerd: het honorarium van ‘Der Nooteboom’. Wat ‘Der Nooteboom’ voor zijn lezing had gekregen, en wat hij in andere plaatsen kreeg, en hoe groot de bedragen van de literaire prijzen waren die ‘Der Nooteboom’ in Duitsland waren toebedeeld. En nu vroeg hij zich af of hij dat had moeten verklappen, want misschien was dat in Holland wel normaal en hij had tenslotte grote bewondering voor ‘Der Harry’.
Hamm
Het stadhuis van Hamm
(onder de rook van Dortmund)Nu nog naar Bottrop. Gute Morgen, liebe Kinder, ich bin eine Holländerin und meine Name ist Menschlein von Köln.

Mensje van Keulen

About mensje van keulen