Goud van Oud (Overpeinzingen op de redactie)

Van Groningen:
Waar heb ik mijn autosleutels nu gelaten?
Sluis:
Op het aanrechtje van de kitchenette.
Van Groningen:
Juist. Dat je dat nog weet. Jij hebt een geheugen als een safe.
[Freekje komt binnen]
Freekje:
Wie heeft er een geheugen als een zeef?
Verkade:
Safe!
Freekje:
Dat zeg ik: als een zeef, ja.
Verkade:
Niet ‘safe’ maar ‘zeef’. Nee, dat bedoel ik niet. Niet ‘zeef’, maar ‘safe’.
Freekje:
Hè?
Sluis:
Trek het je niet aan, Freekje. Verkade heeft een geheugen als een zeef.
Verkade:
Ja, nou heb ik het weer gedaan.
[Proper komt binnen]
Proper:
Wat heb je nu weer gedaan?
Van Groningen:
Blijft dit?
Proper:
Wat?
Sluis:
Dit!
Proper:
[verward]
Ja ja. Anyway: laten we meteen ter zake geraken. Maar eerst en vooral moeten jullie toch eensmijn prachtige organizer bekijken. Ik ben daar zelf namelijk nogal fier op…
Freekje:
Wat leuk! Met een motiefje! Hoe kom je daaraan? Van een vriendinnetje zeker?
Proper:
Nee, helemaal zelf uitgekozen.
[Sluis komt terug uit de kitchtenette]
Sluis:
Wat?
Verkade:
And once again!
Van Groningen:
Kut. wat is dit allemaal melig.
Verkade:
Mailig?
Van Groningen:
AAAAARGHH!!
Proper:
…En hij maakt ook geluid, moet je maar horen:
Organizer:
[zingt]
Weeee-beeeeeeee. Writers Block magazine. Mis het niet!
Sluis:
‘Mis het niet’? Moet dat een slagzin voorstellen?
Freekje:
Moeten… moeten…Niets moet!
[Verkade keert terug van het toilet]
Verkade:
Ik zei toch dat die stoelen moeten in het laminaat zouden geven.
Van Groningen:
Als jij nu niet snel teruggaat naar de wc en daar ontzettend aan verstopping gaat zitten lijden, danbega ik een ongeluk.
Organizer:
dan bega ik een ongeluk.
Van Groningen:
Leuk. Bijzonder leuk. Vooral doorgaan ook. Fucking idiot! Imbècíle!
Proper:
Halfbakken polyglot!
Sluis:
Volgens mij is hij eerder aangebrand. Wat is er mis, jongen?
Van Groningen:
Ach wat.
Verkade:
Kut-met-peren! Pardon my french. Nu ik er aan denk: volgens mij vergaat de wereld op 31.12.98.Dat heb ik mij later vertellen door een echte GURU!
Van Groningen:
Een ECHTE guru…. Kan dat wel?
Verkade:
Jawel, inderdaad, een echte! Dat kan. Flikker op met je negatieve vibes! Vorige week kwam ik thuis en toen vond ik op de deurmat zo’n leuk stenciltje met naam en telefoonnummer van een echte guru. Hij voorspelt toekomst, heelt zieken, bemiddelt bij ruzies, vindt lijken met zijn geestesoog en …
Sluis:
… en vertelt je in een moeite door ook even wat de psychische oorzaak is van de voetschimmel waar je al jaren mee rondloopt.
Verkade:
Hoe zo: voetschimmel?! Ik niet! Ik heb hele schone voeten.
Proper:
Natuurlijk. Nu wel.
Freekje:
He gatver, niet over praten. Ik kan veel hebben weet je, maar ik word helemaal iebelig als er gesproken moet worden over schimmels en uitslag.
Van Groningen:
Misschien moet je die guru van Verkade eens raadplegen. Kan hij je uitleggen hoe dat komt, die iebeligheid.
Verkade:
WHOAAAAAH! Ik heb geen voetschimmel zeg ik toch?! Luistert dan niemand naar me?
[iedereen zwijgt]
Ik kan ook ALTIJD vertrouwen op jullie als het gaat om dergelijke zaken. ALTIJD.
Proper:
Over schimmel gesproken, ik heb best een beetje honger. Is er nog wat te eten in het koelvak van onze nieuwe kitchenette?
Freekje:
Natuurlijk! Ik heb gisteren nog boodschapjes gedaan. Ik had niets te doen, het was zaterdagmiddag en ik dacht ‘Kom!…’
Sluis:
Kom!…
Freekje:
‘Kom’, ja. Ik dacht ‘KOM, laat ik mijzelf eens nuttig maken’. Dat dacht ik.
Van Groningen:
Een heel scherp idee, Freekje, heel scherp. Maak jezelf eens nuttig. Waarom fiks je ons niet een lekkere lunch met alles erop en eraan?
Verkade:
Ja! Lekker! Lunch!
Proper:
Ja! Met alles erop!
Sluis:
En eraan ook!
Freekje:
Eh, juist. Nou… Nou nou. Ik lijk wel een…
Organizer:
nounou.. nou…nou..nou..
Freekje:
[geprikkeld]
Hè, goed zeg, ik ga al. Irritant, betweterig ding.
[Freekje stommelt wat in de kitchenette en keert terug met een stapel diagonaal doorgesneden knipwitjes met kipsalade en blaadjes sla. In stilte buffelen de redactieleden hun deel naar binnen, de brokken met mayonaise doordrenkt brood wegspoelend met grote slokken koffie.]
Van Groningen:
[met volle mond]Dat ik daar nu pas aan denk?!!
Proper:
[eveneens met volle mond]Verbaasde mij inderdaad ook al.
Sluis:
[volle mond]Hmmmm?!
Proper:
[slikt]Dat ie daar nu pas aan denkt.
Verkade:
Waaraan precies?
Van Groningen:
Vermeend, onze reuze fijne staatsecretaris van financiën…
Proper:
..die met het hoofd als een smartie…
Van Groningen:
… maakt hier toch pracht van een dubbelklapper! Kijk: al die rijke lullen die naar Belgiëgevlucht zijn voor de belastingen…
Sluis:
Meer tegen de belastingen, maar ga vooral verder.
Van Groningen:
…die moeten nu alsnog belasting betalen, right? Dat is klap één, maar watiedereen tot dusverre over het hoofd ziet, is dit: het heeft nu geen zin meer om naar België tevluchten.
Sluis:
Volgens mij hebben de meesten dat intussen toch wel door, hoor.
Van Groningen:
Laat me dan ook uitpraten! De consequentie daarvan is dat de huizenprijzen in die dorpjes gaandalen. Kortom: niet alleen moeten die rijke snoeperds belasting betalen; ook krijgen zij te maken metpuur kapitaalverlies doordat de waarde hun ontroerend goed keldert.
Organizer:
Kut-met-peren! Pardon my french.
Proper:
Hihi!
Verkade:
WHOAAAAAH!! Houdt op met dat domme gegiechel, Proper! Zien jullie niet wat hier gebeurt? Dit is weer eennieuwe streek die de politiestaat ons levert!. Dictatuur van het Politieke Engagement! En dan tebedenken: die arme meneer en mevrouw Bremers. Ga maar na: eerst krijgen ze te horen dat zegeen prinsesjes bij wijze van kleinkinderen kunnen verwachten. En nu, en nu, en nu…
Sluis:
En NU!
Verkade:
… nu worden ze ook nog aan de rand van de financiële afgrond gebracht! Nemen we dat, WB-redactie?!
[de rest zwijgt]
Ik zei: NEMEN WE DAT, WB-REDACTIE?!!
Sluis:
Ja, wij nemen. Lijkt een heel goed plan.
Verkade:
Nou. Ik neem het NIET! Ik zal het jullie nog sterker vertellen: ik ga NU naar Belgiëom de familie Bremers moreel te steunen. Ha!
Proper:
O. Kan je dan op de terugweg een paar dozen Belgische pralines voor me meebrengen?
Verkade:
Val dood!
[Hij verlaat kwaad het pand]
Organizer:
En nu, en nu, en nu, en nu, en nu…
Proper:
Je kan er ook leuke loops mee maken, merk je wel?
Organizer:
…en nu, en nu, en nu, en nu, en nu…
Van Groningen:
En nu is het mooi geweest! Hier dat ding!
[Grist de organizer uit de handen van Freekje en slaat hem op de rand van de tafel dwars doormidden.]
Freekje:
Oooooh… stuk…
Proper:
Wel godverdomme. Ben je nu helemaal zot geworden?!
Van Groningen:
[beetje beteuterd]
Oeps. Dat was niet de bedoeling. Ik wilde alleen doen alsof. Maar ik schoot uit. Geloof ik.
Sluis:
Je bent ook zo’n wildebras!
Proper:
Zeg folks, niet om het een of ander maar hoe verwachten jullie dat ik het leven zonder agendadoorkom?
Sluis:
Lopend!
Proper:
Pardon? Ik ben nu toch echt onthand. Verdomme.
[De redactie is er stil van.]

About de redactie