In Liedjes Bloeyende

<!–#set var="description" value="Waar Gerrit Komrij de mooiste Nederlandstalige gedichten tot leven wekt op de achterpagina van de NRC en deze bundelde onder de titel 'In liefde bloeyende', worden hier liedjes belicht die ook zonder de bijbehorende muziek van het papier parelen. Deze maand: Dad van Sara en Gert Bettens (K’s Choice)” –>Dad

I was a kid, you were my dad
I didn’t always understand
I wanted freedom, you got mad
You were concerned, I got upset
I didn’t recognize you yet
And did you cry, I know I did
When I lied to you
I didn’t want to hurt you
I just never knew I did

You never told me that you loved me
I know you didn’t know how
I guess that shows we ‘re much the same
‘cause I love you and until now
I’ve never said those words out loud
I hope you ‘re proud
to be my dad

What are your secrets, do you pray
Is there a God that shows your way
I wish I knew…
Do you have crazy fantasies
What happens in your dreams
I want to know…

I guess you ‘ll always be a mystery to me
But you taught me how to value life
and what else do I need
I have a dad that watches over me

Sara en Gert Bettens (K’s Choice)

Soms zou je willen dat je zelf een bandje had. En dan zo’n liedje kunnen schrijven. Anders heeft het nog geen zin. Hoe herkenbaar voor bijna alle jongvolwassen is de liedbrief die Sarah en Gert Bettens aan hun vader schrijven. Maar in het gewone leven komt het er niet van. De woorden zijn te zwaar voor zomaar in de huiskamer. Gerrit Achterberg heeft dat verschijnsel schitterend beschreven in een gedicht uit 1941:

Moeder IIIk zat met moeder aan de aard, zij breide
en ik deed niets dan sigaretten roken.
Ze zei: jongen je moet niet zoveel roken;
je moet er vanaf morgen mee uitscheiden.

Ik ben het haardvuur nog wat op gaan stoken;
horende hoe het zachtjes in mij schreide
omdat het niet kon worden uitgesproken,
wat zich vlakbij voor eeuwig wou bevrijden.

Maar goed.
Sarah en Gert Bettens hebben hun gevoelen in ieder geval wél uitgesproken. Via een liedje. De eerste twee coupletten kijken terug op de jeugd van de zangeres. De tienerbotsingen worden geduid, ontmaskerd. Achter de agressie van toen zat vooral jeugdig onbegrip. Een onbeholpen excuus misschien zelfs. Feitelijk is het in ieder geval de opmaat naar het derde couplet dat het eigenlijke hart van gedicht is. Daar worden voorzichtige woorden gegeven aan de onuitgesproken liefde:

I’ve never said those words out loud
I hope you ‘re proud
to be my dad

De twee laatste coupletten zijn gericht op de toekomst. Ze wil meer weten van haar vader, weten wat er echt in hem omgaat of… De drie stipjes achter I wish I knew… and I want to know… geven al aan dat ze twijfelt aan het nut van die vragen. En zijn het eigenlijk wel de juiste vragen? Dat is natuurlijk een vraag op zich. Het is niet moeilijk onbedoeld en ongewild je doel voorbij te draven als je contact zoekt met je oude heer. Sentiment ligt op de loer; sentiment waar vader wel eens van zou kunnen schrikken met als gevolg dat hij zich terugtrekt en het allemaal om zeep is. Om die reden houdt ook Achterberg zich stil: liefdesverklaringen kunnen averechts uitpakken.
In het laatste couplet geven Sarah en Bert aan dat ze zullen moeten accepteren dat ze hun vader nooit helemaal zullen begrijpen maar dat ze dankbaar zijn voor wat hij hen heeft geleerd en dat hij haar altijd over hun schouders mee zal kijken. Dat is natuurlijk de kern: het uitspreken van de wetenschap dat je vader onvoorwaardelijk van je houdt, is misschien wel de helderste liefdesbetuiging mogelijk.

Daniël Tijink

About emilio