In Liedjes Bloeyende

My way

And now, the end is near;
And so I face the final curtain.
My friend, I’ll say it clear,
I’ll state my case, of which I’m certain.

I’ve lived a life that’s full.
I’ve traveled each and ev’ry highway;
But more, much more than this,
I did it my way.

Regrets, I’ve had a few;
But then again, too few to mention.
I did what I had to do
And saw it through without exemption.

I planned each charted course;
Each careful step along the byway,
But more, much more than this,
I did it my way.

Yes, there were times, I’m sure you knew
When I bit off more than I could chew.
But through it all, when there was doubt,
I ate it up and spit it out.
I faced it all and I stood tall;
And did it my way.

I’ve loved, I’ve laughed and cried.
I’ve had my fill; my share of losing.
And now, as tears subside,
I find it all so amusing.

To think I did all that;
And may I say – not in a shy way,
“No, oh no not me,
I did it my way”.

For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught.
To say the things he truly feels;
And not the words of one who kneels.
The record shows I took the blows –
And did it my way!

Anka/Francois/Revaux

Waarom is het laatste liedje uit Zij gelooft in mij, de prachtige en veelgeprezen documentaire van John Appel over André Hazes. Dat Appel Zij gelooft in mij tot titelsong koos is logisch, gezien het liefdesdrama tussen André Hazes en zijn vrouw, dat hij in de schoot geworpen kreeg. Met de keuze van Waarom als slotlied, het enige lied dat van begin tot eind te horen is, maakt Appel zijn eigen statement over Hazes. Niet de gezellige grappenmaker van de knakworstreclame, maar een intens eenzame man.
Waarom is geschreven op de muziek van My way. Toen ik de bioscoop uitkwam liepen de woorden van Hazes en de overbekende Engelse versie al snel door elkaar. Ineens flitste het door me heen: Hazes schrijft hier het Nederlandse weerwoord op My way.
My way is het ideale afscheidslied van onze tijd. Individueel, trots terugblikkend op je leven. Op de begrafenis van Herman Brood weerklonk diens eigen versie als slotakkoord door de luisprekers. Het lied wordt gezongen door iemand met de dood voor ogen: the end is near, I face the final curtain, die nog een keer zijn verhaal doet: I’ll state my case of which I am certain. Hij heeft het beste van zijn leven gemaakt. Misschien een foutje, soms een beetje spijt, maar eigenlijk niet de moeite van het noemen waard. Hier spreekt iemand die een fantastisch leven heeft geleid en belangrijker nog, altijd alles deed zoals hij het zelf wilde. Hoe groot de moeilijkheden ook waren, hij was onbreekbaar en onderstreept voor de laatste keer zijn levensmotto: I did it my way.
Toegegeven, het is een prachtig sentimenteel lied. Mooie opbouw, heerlijk gevoel en schitterende tekst. When there was doubt, I ate it up and spit it out. Prachtig rollen de grote woorden achter elkaar. Zo zou ik ook willen leven, dat kunnen zeggen vlak voor mijn dood.
En dan komt André Hazes, die het presteert om op dit lied een Nederlandse tekst te brouwen die gaat over eenzaamheid. In het hele lied geen letter heldhaftigheid. Een man die klaagt dat hij zo eenzaam is. Die geen vriendin heeft, niemand die eens André zegt en die in stilte blijft hopen op betere tijden. Hoe komt iemand erop om My way zo te vertalen?
Het mooiste dat ik kan bedenken is dat Hazes de andere kant van de medaille wil laten zien. Iemand die altijd zijn eigen weg is gegaan, is ook iemand die alleen blijft. Natuurlijk kun je eenzaam zijn met de borst vooruit en zeggen dat dat komt omdat je nooit compromissen hebt gesloten, altijd jezelf bent gebleven. Maar er is ook die andere kant, waar een klein piepstemmetje smeekt om een aai over zijn bol, om iemand die je gewoon aanspreekt omdat hij bij je hoort en niet om je grote verhalen.
Hazes dompelt zich in Waarom onder in eenzaamheid. Zo schitterend als de tekst van My way is, zo onbeholpen is die van Waarom. Waarom noemt niemand mij ooit bij de voornaam. Als ik niets kan geven ben ik niet blij. Er is altijd weer een morgen, voor haar kan zorgen. Het is beneden alle peil en misschien moet dat ook. Bij iemand die zo eenzaam is hoort een zielig liedje.

Daniël Tijink
Waarom

Waarom, zeg mij waarom?
Ben ik alleen en altijd eenzaam?
Waarom, zeg mij waarom?
Noemt niemand mij eens bij mijn voornaam?
Ik heb ook nooit een vrouw
Die mij eens helpt, of met mij uitgaat
Waarom, zeg mij waarom?
Moet ik alleen staan?

Ach ja, ik heb m’n werk
Verdien m’n geld, dat is m’n leven
Het is allemaal, het is allemaal voor mij
Maar ik zou zo graag iets willen geven

Zolang ik dat niet kan, ben ik niet blij
En blijf ook eenzaam
Waarom, zeg mij waarom?
Moet ik alleen staan?

Zit hier alleen, zonder vriendin
Waar moet ik heen, het heeft toch geen zin
Ik zou zou graag, geloof me toch
Met jou willen praten, dansen in de nacht
Maar dat soort dromen, komen nooit uit
Blijf altijd eenzaam

En toch, ik heb nog hoop
Want er is toch nog steeds een morgen
En als geluk dan komt
Dan zal ik altijd voor haar zorgen

En bouw daar een gezin
Waar ik m’n leven mee kan slijten
Kom, breng mij geluk
Het liefste morgen

Nu droom ik het weer, ben ik verliefd
Oh lieve schat, zeg alsjeblieft
Kom dicht bij mij, geef me een zoen
Ik hou van jou, dat zal ik doen
Maar dat soort dromen, komen nooit uit
Blijf altijd eenzaam

Anka/Francois/Revaux /Thibault/A.G. Hazes

About emilio