IJdelheid kent geen tijd

Heeft iedereen er zin in? Dat is nog onduidelijk. Maar lijsttrekker worden, dat willen ze wel! Lousewies wil, en Femke wil, Hilbrand wil misschien en anders wil Mat wel. Gerrit wil graag minister president worden. Dat we het weten.

En Wouter wil natuurlijk. Hij won het van Jeltje. Terwijl zij het ook heel graag wilde. Sindsdien horen we opnieuw weinig van de PvdA. Bij navraag blijkt dat de PvdA druk is met een analyse. Ze staren al sinds de verkiezingen in mei naar video-opnamen van lijsttrekkersdebatten en herlezen partijprogramma’s om erachter te komen wat er toch mis is gegaan. Had de PvdA de collectieve sector teveel in de steek gelaten? Was het toch de hypotheekrenteaftrek? Het kwartje van de grote man? Ontwikkelingshulp? De moslimaffaire of de bouwfraude misschien? Ze bedoelden het allemaal zo goed bij de PvdA en toch kregen ze vreselijk op hun lazer. Je zou zeggen dat ze nu wel genoeg geboet hebben. Vol spanning wacht de partij op de verlossende woorden dat ze van hun kamer mogen komen.
Dat de beweging die de PvdA huisarrest gegeven heeft al een paar maanden als een dode hond in een hoek ligt, hebben de sociaal-democraten nog niet door. Misschien moet iemand ze laten weten dat de verkiezingsstrijd alweer begonnen is. Dat de LPF als een seizoenssoap zonder cliff-hanger van de buis is verdwenen, totdat een TV-magnaat misschien een nieuwe wending aan het verhaal weet te geven. LPF-the Battle. Want je wordt het toch een beetje zat, hè? Al die prietpraat en dat geruzie. In het begin leverde het nog leuke TV op. Een eerstejaars journalist kon nog een partijcrisis bewerkstelligen. Maar na een tijdje hingen verslaggevers verveeld in de vertrekken rond als er weer eens een LPF-spoedberaad was. “Kan jij niet gaan vanavond?” “Nee, ik heb een leuke klus: ik ga met NS reizigers praten.”

In retrospectief kan ik eigenlijk geen dieptepunt bedenken van de afgelopen regeerperiode. Er is teveel. De ‘Heb ik dat’ momenten passen niet eens op een CD-rom. Toch kan ik, na maanden van rampen-TV, niets dan medelijden voelen voor de al dan niet goedbedoelende astronauten. Ik zag in een flits een uitzending waarin een wethouder van Leefbaar Snottermeer zijn plannen voor een skate-baan voor jongeren toelichtte. Op locatie. Vanuit de gladgestreken troosteloze vlakte doken jongetjes op fietsjes op. Terwijl de wethouder zijn verhaal deed schoten ze langs hem en scholden hem uit voor fascist. En nog eens. En nog eens. Tot de man zijn tranen niet meer kon houden. “Dit heb ik niet verdiend”, hoorde ik hem nog net zeggen.
Evengoed staan mensen weer te popelen om het land te gaan regeren. Allemaal willen ze lijsttrekker worden en anders sluiten ze zich aan bij de partij die ze het hoogste plekje op de lijst biedt. Want iedereen, behalve de PvdA, heeft het door: in deze tijd kan je je slag slaan! Veel valt er niet meer te verliezen. Als het om je gezicht gaat tenminste. Dat de economie steeds verder afzwakt en het aantal werklozen stijgt, dat is een tweede. De SP geeft gewoon de euro de schuld en dat doet het goed in de peilingen. De kiezer is aan alle gekheid gewend geraakt.
Dat ze allemaal willen is duidelijk. Maar of dat ook werkt in de strijd om zetels? Ik dacht altijd dat je een beetje hard-to-get moest spelen. Kok leek keer op keer overgehaald te moeten worden voor een nieuwe regeerperiode. “Alstublieft meneer Kok, nog maar vier jaartjes, dan vragen we u nooit meer iets. Beloofd?” Hij zou er nog eens over nadenken. Dat heeft iets sjieks. Maar nu zet iedereen z’n Persoonlijk Ontwikkelings Plan rechtstreeks op de fax naar de pers. Eerst lijsttrekker en dan – na pakweg een jaar of 8 – hoofd van de VN veiligheidsraad. Bij goed functioneren.

Fred Teeven is de enige die echt niet meer wil. Die heeft genoeg van Leefbaar Nederland. Hij wil Haitske van de Linde best wel laten weten waar de postzegels liggen en zo, maar daar houdt het ook mee op. De enige nieuweling die op redelijk korte termijn ophield met onafgebroken blunderen, haalt zijn neus op voor de zelfmoordneigingen van zijn partij. En terecht. Ik heb hem nog nooit zo gemogen als nu.

About femke schavemaker