Het Plagiaat – Mart Smeets

[Begin-tune]
[Veinzend nog buiten het bereik van de camera en microfoon te zijn maar wel recht de camera inkijkend]: `God, weer die lay-up gemist. Je wordt oud Smeets’.
[Veinzend zich plotseling de aanwezigheid van de camera te herinneren door net iets te lang het `bewustwordingsmoment’ aan te houden]: `Uhm, goedenavond beste sportliefhebbers, welkom bij Vak M – berichten vanuit de kantlijn van de sport.’
[Filosofisch]: `Een goede Vlaamse vriend van mij zei ooit `Smeets, wie langer dan drie jaar denzelfde routine aanhoudt, geraakt in de stroop’. U weet, die woorden zijn niet aan mij besteed want ik draai al enige tijd mee in de bizarre carrousel die topsport heet.’ [Betekenisvolle pauze van drie seconden, onderstreept door een twintig graden kanteling van het hoofd]: `Gelukkig schudde de redactie van Vak M mij vorige week wakker door gezamenlijk met de vuist op de tafel te slaan en de formule van Vak M op de schop te nemen. Zo zal u mij volgende week niet meer, zoals u van mij gewend was, die vreselijk houterige lay-up zien missen’ [zelfverheerlijkend medelijdend lachje]. `En zo zal Vak M voortaan afgetrapt en niet meer afgesloten worden met NBA Baketball’.
[Negentig graden draai naar een andere camera om de overgang naar het nieuwe item te onderstrepen]: NBA Basketball dus. [Opnieuw filosofisch ogende pauze van enkele seconden]. Waar het vee in maart extatisch de eerste lentegeuren opsnuift bij het eindelijk mogen verlaten van de stal, betekent maart voor de NBA dat de spelers evenzeer extatisch de geuren van de Play-Offs opsnuiven. Maart vormt in de NBA de scheidslijn tussen de ploegen die blijven zitten, overgaan of promoveren. En promoveren in de NBA betekent je plaatsen voor de Play-Offs. De affiche van vanavond: de LA Lakers tegen de Utah Jazz. De wedstrijd wordt gespeeld in het Utah conference center, in Salt Lake City. Utah, de staat van de mormonen en de vrijwel uitsluitend blanke Duitse afstammelingen. Daar tegenover de Lakers, met overwegend zwarte spelers die de overwegend zwarte getto’s van LA vertegenwoordigen. Is er een groter contrast denkbaar? Toch is er een bepalende zwarte man in Utah, en die is daar al jaaaaaaaaaaren. Ik heb het over The Mailman, ofwel Carl Malone. De éminence grise van de NBA, de man die zo godsnakend veel wedstrijden voor de Jazz achter zijn kiezen heeft.
Daar heeft u The Mailman in beeld als we er in komen bij de stand van 23 voor de Jazz en 19 voor de Lakers. Echt veel is er nog niet gebeurd, maar nu in het tweede kwart begint de ploeg uit Utah een beetje op stoom te komen. Onder leiding van John Stockton, die andere veteraan van de mormonen die samen met de mailman sinds jaar en dag de pijlers onder de Jazz zijn. Stockton is het koorknaapje, de engel van de NBA. Althans, zo ziet hij er uit met dat volslagen onschuldige gezicht en die stijve, niet uit model te krijgen haren. Maar schijn bedriegt, want Stockton gedraagt zich allesbehalve onschuldig. Dat gaan we zien in het volgende duel tussen Stockton en Kobe Bryant. Stockton draait weg met de bal, wil afspelen en lijkt dan door Bryant foutief afgestopt te worden. Bryant is ziedend op de scheidsrechters, en terecht. Want zie in de herhaling, Stockton beheerst als geen ander de schwalbe, hij is de Lothar Mattheus van de NBA.
Als we halverwege het derde kwart zitten is de stand inmiddels Jazz 54 – Lakers 53. De ploeg uit LA is teruggekomen onder leiding van wie anders dan Shaquille O’Neal, het blok gewapend beton – goed voor 151 kilo schoon aan de haak. Jawel, u hoort het goed, 151 kilo!
O’Neal, zowel het enfant terrible als de alleskunner, heeft in deze wedstrijd weer zo’n dag dat alles lukt. Kijk naar het oogstrelende paasje dat hij hier meegeeft aan Derek Fisher en dat Kirilenko, de traag ogende maar zeker niet sloom spelende Rus van de Jazz, volledig het bos instuurt! Fisher zegt `tenk joe ferry mutsch’ en kan nog drie keer naar huis bellen, alvorens de bal snoeihard te dunken’. [Twee octaven hoger]: `AAAI! My oh my! Dat doet pijn in Mormon City. Kijk naar het gezicht van Stockton, kijk naar The Mailman, ze voelen dat de wedstrijd dreigt te kantelen. De coach van de Jazz, de niet altijd even ascetisch levende Jerry Sloan, ziet het ook gebeuren en brengt de wispelturige Calbert Cheaney in het veld. Gewaagd, want Cheaney heeft dit seizoen nog geen deuk in een pak boter geschoten. Geschoten zeg ik ja, want Cheaney kwam als de driepunter-belofte naar Utah maar daar is tot op heden nog niets van terechtgekomen. In de training schijnen ze er van alle kanten in te vliegen maar zijn wedstrijdpercentage is bedroevend slecht. Maar misschien heeft hij vandaag een opleving. We kijken naar de stand en zien dat de Lakers voor het eerst voor staan, als het laatste kwart begint en Fisher er met een schijnbeweging en een soepele lay-up 74-72 van maakt, in het voordeel van de Lakers. De Lakers staan voor het eerst in de wedstrijd voor en in het Utah conference center wordt het plotseling akelig stil. Angstig kijkt men neer op de spelers van de Jazz die plotseling lijken te zijn veranderd in aan de grond genagelde etalagepoppen – strak en glad van buiten, maar oh zo stram en onhandig. Lieve Heer wat een beuk verkoopt Shaquille daar aan de nietsvermoedende Ostertag. Hij stopt ‘m werkelijk onder de grond, kijk maar in de herhaling……..BENG!! Nu is Ostertag een rund van basketballer, iemand die je twaalf keer moet vertellen dat je niet die 151 kilo onder de ring moet proberen te blokkeren want dan gebeurt er dus dit. En dan nog doet-ie het de dertiende keer weer. Toch toucheert ook een schlemiel als Ostertag zo’n 3,5 miljoen dollar per jaar. DOLLAR! Ik gun ’t ‘m hoor, maar om nu te zeggen dat-ie het waard is? Ondertussen bemoeit Cheaney zich met het spel, zoals ik al zei, de driepunter-belofte. En zo waar, vandaag heeft-ie dan eindelijk zo’n dag. Kijk, hupsee, daar vliegt een loepzuivere driepunter binnen. En een minuut later, weer een! Niet zo zuiver als de vorige, deze bal kust nog even de ring maar besluit er dan toch in te vallen. Als een man die een vrouw kust en dan besluit ook naar binnen…. Enfin, deze Cheaney dus, die zorgt er voor dat de Jazz weer terug in de race zijn. De stand is 98-98, het is ongemeen spannend want de klok geeft aan dat er nog 23 seconden zuiver speeltijd resteert en de Jazz hebben balbezit. Maar dan. Maar dan. Ik zei al, die Ostertag, dat is een rund. En jawel, wat doet-ie, op die stand van 98-98?!’ [Hysterisch opgezweept]: `Hij geeft de bal zo maar weg, zo maar in de handen van de stomverbaasde Bryant, als een lunchtrommeltje dat een zorgzame moeder `s ochtends in de schooltas van haar kind stopt. Bryant zegt op zijn beurt `tenk joe ferry mutsch’ tegen Ostertag, want die twee liggen elkaar niet zo. En dan druk ik het nog netjes uit. Er gaan verhalen over een incident in de kleedkamer van de Lakers vorig seizoen…. Enfin, Bryant hoeft niets te doen, alleen de bal er simpel in te leggen. Maar op 98-98 is niets meer simpel! [Het orgasme nabij]: En de bal gaat er wel, niet, ja toch wel in. Maar dan ook echt net aan.
En zo winnen de Lakers deze moeilijke uitwedstrijd in Utah, en gaan de Mormonen sip huiswaarts waar, dat moet gezegd, ze ook niet uitgelaten huiswaarts keren als de Jazz wel winnen.’
[Opnieuw lichte verbazing veinzend dat hij weer in beeld is en tegelijkertijd pretenderend dat in het geheel geen sprake van orgastische opwinding is geweest]: `Zo, dames en heren dat wat betreft Stockton, Malone en de zijnen in de wondere wereld die NBA heet.’
[Vergenoegd stralend van de volgende ultieme filosofische platitude]:`Maar, beste mensen, de wereld is meer dan de NBA of zelfs dan sport’.

About rogier verkade