Negen dingen die leuk leken, maar bij nader inzien toch tegenvielen

1. Een concert van Radiohead
Radiohead is een fantastische band. Geen misverstand. Live zijn ze geweldig. Hun live-CD laat daar ook geen misverstand over bestaan. Vol verwachting togen we dan ook naar Nijmegen, waar ze een grote tent hadden opgesteld om Kid A te promoten. En het was ook prachtig. Maar. Ik had last van mijn kleine teen. En je moet toch zo’n hele avond staan. Dus enerzijds probeer je van de muziek te genieten, maar anderzijds blijf je beducht op medeconcertgangers die tegen je rechtervoet stoten. En ben je permanent op zoek naar een stahouding die de rechtervoet het minst belast, zonder in de kramp te schieten. Een nooit eindigende zoektocht, die danig afleidt. Die avond viel dus behoorlijk tegen.

2. Een strandvakantie
Een strandvakantie is een buitengewoon aantrekkelijk idee. Je hebt een jaar lang hard gewerkt, en denkt alleen nog maar rust te willen. Dus. Een strandvakantie. Niksen in de zon, prachtig toch. Maar na twee dagen ben je al redelijk uitgerust, en gaan er dingen irriteren. Dat er niks te doen is in een stranddorp. Dat het op het zand te warm is, en in de zee te koud. Je blijft eigenlijk zitten met zand in je boterhammen, in de zonnebrandolie en in de bilnaad. De buurjongen die ligt te dommelen met zijn hand in het slipje van het buurmeisje. Bah.

3. Een moorkop
Op het oog het aantrekkelijkste gebakje. Slagroom en chocola, samengehouden door wat deeg. Maar de slagroom is zo op, de chocola maakt met name je vingers vies en als je de moorkop met een vorkje wilt eten is het al snel vormeloos en een soort prakje van de drie genoemde ingrediënten. En dat is niet lekker. Moorkoppen zijn ook te groot. Valt gewoon tegen.

4. Het WK van 1990
Beenhakker heeft opgemerkt: ‘Het publiek weet geen 10% van wat er allemaal gebeurd is.’ Ik wil dat alsnog weten. Maanden waren we ermee bezig. Verzamelden voetbalplaatjes, kochten een Nederlandse vlag voor de deur van ons studentenhuis, bestudeerden in detail het speelschema, de concurrenten en de lichte blessures van onze spelers. Helemaal niks was het. De genadeklap door Brehme. Verschrikkelijk. Terwijl het ‘ons’ WK was. In de kracht van het leven, optimale aandacht en alle tijd voor die aandacht. Het elftal was op papier veruit het beste. Een afgang. Wij eisen een verklaring.

5. Relaties
Toelichting overbodig. Wat spijt het toch, dat wat vertederde ging irriteren. Dat wat in het begin verborgen was, toch aan de oppervlakte kwam.

6. De laatste CD van de Rolling Stones
Recensies van platen van de Stones hebben al twintig jaar hetzelfde stramien. ‘Na jaren van middelmatig werk, hebben de Stones eindelijk weer een significante plaat afgeleverd.’ Bij eerste beluistering lijkt de plaat goed, maar na een maand zet je hem nooit meer op. Het beklijft niet meer, op een enkel nummertje na. Veel bands hebben daar last van. Je kunt het herkennen aan de live optredens. Veel heel oud werk, en vijf nummers van de laatste plaat. Al die jaren ertussen komen niet aan bod. Jammer is dat toch.

7. De blind date met Melanie
Op papier was het prima. Licht melancholische inslag. Werkte in een boekhandel. Juiste woonplaats. Maar in de praktijk bleek die melancholie geïmplodeerde woede over miskende talenten. Werkte ze niet op de literatuurafdeling, maar bij de medische encyclopedieën, had ze priemende en smekende ogen, en was ze volstrekt humorloos. Daarbij kwam nog eens dat voetbalsupporters in de straat voor het café zoveel en zo langdurig amok maakten dat de politie verordonneerde dat niemand de cafés in of uit mocht. Urenlang zat ik met haar opgescheept. Misschien wel de langste uren uit mijn bestaan.

schriftje8. Een nieuw schrift
Op de lagere school kon weinig me zo opwinden dan naar de meester te kunnen lopen met een vol schrift. Een nieuw schrift! Nu zou alles anders worden. Ik zou netjes gaan schrijven. Niet in de kantlijn kriebelen. Geen bladzijden eruit scheuren. Ja, een nieuw begin. De eerste dag gaat het prima. Maar op de tweede dag komen er al kreukels in het papier, door mijn zweterige handpalm. Maakte ik een foutje, zodat er toch gestreept moest worden. Moest ik hard krassen, om te controleren of de pen inderdaad op was zodat er scheuren in de bladzijde kwamen. En toen was het schrift weer gewoon een slordig schrift. Jammer. Ik wil nog steeds weten hoe het kan dat Melinda, die een tafeltje naast me zat, altijd zo’n mooi schrift hield. Onbegrijpelijk.

9. Nieuwe schoenen
Als het tegenzit, en dat wil nog wel eens gebeuren, ligt het investeren in kleding snel op de loer. Alles moet anders, om te beginnen met het uiterlijk. Je innerlijk veranderen is vast effectiever maar het resultaat is ongewis en de weg is moeilijk.
Waar beter te beginnen dan met nieuwe schoenen? Oude schoenen zijn lelijk. De neuzen gebutst, de veters gerafeld en de zolen niet gelijkmatig versleten. Nieuwe schoenen zijn fijn, en naar schatting 60% van de vrouwen beoordeelt een man op zijn schoenen. Zeggen ze. En dat geloof ik. Je kan vrouwen niet serieus genoeg nemen. In het algemeen, en zeker niet als het schoenen betreft. Maar. Ik heb lastige voeten. Nieuwe schoenen doen pijn. Pas na maanden zitten ze lekker. En dan zijn het geen nieuwe schoenen meer.

Er zijn ook dingen die leuk leken, en bij nadere beschouwing ook niet tegenvielen. Maar dat zijn minder dingen.

About arnold jonk