Oude politiek

Een moderne kiezer ben ik niet. In de kroeg zweef ik vrolijk mee en bekokstoof met vrienden de wildste plannen voor strategisch stemmen (“als we al onze kennissen oproepen op Haitske te stemmen, kan Den Haag niet anders dan een coalitie PVDA-SP-LN!!!”). Maar op weg naar de stembus sta ik er pas serieus bij stil: ik moet kiezen. Dit was tenminste in mei het geval. In de driehonderd meter tussen huis en hok viel de beslissing. Het werd gewoon hetzelfde als vier jaar eerder. Niks nieuwe politiek, niks wispelturige burger. Gewoon een ouderwetse ideologische stem. Dat ga ik nu weer doen.Het rare jaar van terrorisme en moord heeft in elk geval tot gevolg gehad dat politici ouderwets campagne voeren: links onbetrouwbaar, rechts asociaal, en de christen-democraten veilig vaag in het midden. Misschien wat jongere koppen en vlottere pakken en in ieder geval een stuk meer televisie, maar voor de rest net als vroeger. Ook toen gingen er regelmatig dingen verkeerd en werden lang zittende premiers in hun nadagen van technocratisch bewind beschuldigd. Het afgelopen jaar heeft laten zien dat politici duidelijker moeten zeggen waar ze voor staan. Daarna werd duidelijk dat niet iedere ontevreden burger zonder voorbereiding het landsbestuur aankan. Er is één oplossing: ideologie. Wij leefden in een samenleving waar na het leeglopen van de kerken en het vallen van de muur de ideologie doodverklaard. Maar na 9-11 en Fortuyn’s opkomst en tragische dood is iedereen ervan doordrongen dat Duidelijke Standpunten nodig zijn. Wij hebben een elite van politieke vaklui nodig met per partij een alomvattende generalisatie waarin ze hun mening over duizend-en-één subtiele zaken verwerken. Het is fijn wanneer het over de inhoud gaat, maar dan graag in een samenhangend verhaal dat de televisiekijker bereikt. De kiezer leest geen dossiers en vergadert niet mee met de kamercommissies. Dan was hij wel politicus geworden. De kiezer wilde Fortuyn, want die stond voor Nieuwe Politiek en vocht tegen het Paarse monster. Daarna wilde men Marijnissen, want die staat voor Socialisties en vecht tegen de VVD. Nu wil de kiezer Bos, want die staat voor de PVDA-variant op New Labour. De kiezer wil steeds minder Balkenende, want die zit stil op zijn voorzittersstoel in de hoop dat hij op een premier lijkt. Laat iedereen in hemelsnaam stemmen op de partij met het gedachtegoed dat hem het meest aanspreekt, zonder over coalities en kandidaat-premiers na te denken. De uitslag zou een zo accuraat mogelijke neerslag moeten zijn van de denkbeelden van Nederland.

Dus terwijl ik een beetje van links naar rechts zweef en me naar aanleiding van een stemtest in het Christenunie-programma verdiep, weet ik al wat er gebeuren zal. Wanneer ik woensdag met mijn biljet naar het stemlokaal wandel word ik door een lichte paniek bevangen. Twijfelend schieten alle meningen en oneliners door mijn hoofd. Eenmaal in het hokje stem ik net als vroeger. Een stem die mijn mening aangaande duizend-en-één zaken zo goed mogelijk weergeeft. En vroeger vond ik het kamerlid in kwestie ook al een lekker ding.

About robert van dijk