WB eist het hoofd van

Wie het tot subvoetnoot van de Nederlandse geschiedschrijving schopt, kan het graf in met de overtuiging dat er na de ter aarde bestelling een stichting het licht ziet die meent je gedachtegoed te laten voortleven. Zelfs wanneer je in de laatste dagen die je restten zo zorgvuldig je memoires en archieven hebt vernietigd, dan nog zal oral history er toe leiden dat er een stichting ontstaat ter nagedachtenis aan jou. Want Nederland is een land rijk aan gepensioneerden, aan vrije tijd en aan vage culturele subsidies. En dus klinken kort na jouw laatste woorden, de woorden van de kersverse voorzitter waarmee de oprichtingvergadering van de stichting geopend wordt. Nu blijken de gemiddelde statuten van dergelijke stichtingen keer op keer een blauwdruk van elkaar. `Het in ere houden van…’, `Het uitdragen van…’ en `Het stimuleren van het ontwikkelen van…’ zijn de pijlers waar de statuten-template van de Nederlandse stichting op rust. Notulen suggereren dat de uitwerking van de statuten met even weinig fantasie gepaard gaat. Een boekje dat in extreem kleine oplage in eigen beheer wordt gedrukt. Een jaarlijks uitje voor alle leden naar de geboorte- of sterfplaats van de geëerde. De burgemeester en gemeenteraad van de geboorte- of sterfplaats worden bewerkt en overgehaald om de `Kanarielaan’ of het `Ranonkelplantsoen’ om te dopen in jouw achternaam. En tot slot het moment dat de stichting haar finest hour beleeft: de stichting krijgt de gemeente zo ver dat je op het Ranonkelplantsoen wordt gezet. En wel van brons, ijzer, of, als Jan Wolkers het in elkaar fietst, van glas. Inclusief koperen plaat met onthutsend misplaatste tekst. Een standbeeld. Het symbool dat niemand op straat omzeilen kan en hiermee de maatschappelijke waarde van de stichting legitimeert. En de subsidie voor het volgend jaar veiligstelt.

Het kan nog erger. Nederland wordt almaar rijker aan gepensioneerden, aan vrije tijd en aan vage culturele subsidies. Over oral history bestaat namelijk nooit consensus en dus verschijnt er regelmatig na stichting A, in reactie een stichting B. Met een doelstelling die marginaal verschilt van stichting A. Stichting B wil niet achterblijven bij haar voorloper en komt dus ook met een boekje, een jaarlijkse ledendag en met, jawel, ook een standbeeld. En zo zijn er in Nederland door de jaren heen meer standbeelden dan woningen verrezen. Nederland is een beeldentuin waar niet tegenop te wieden valt.
Enfin, begrijpt u waar de WB-redactie naar toe wil? In de eerste week van mei dit jaar breidde het beeldenvirus zich lokaal uit tot een recordepidemie. Heeft u ze gezien, die 36 beelden van Pim? Een puzzeltocht door Rotterdam langs de schedels van Pim neemt een uur of wat in beslag. Een lucratieve NS-dagtocht wellicht! Met gratis lunchpakket verstrekt bij het Palazzo Pietro. Fijn voor de NS en de VVV van Rotterdam maar de WB-redactie heeft het niet zo op die woekerende beeldentuin. En zeker niet wanneer we voortaan meerdere bustes per persoon gaan zaaien. Pim was een narcistische, aandachtsbeluste joker. En daar zijn er heel veel van. Dat-ie nu het martelaarschap van de zogenaamd aangetaste vrijheid van meningsuiting belichaamt, is niet zijn verdienste. Het is zuur als je wordt neergeknald, en voor die duizenden die menen continu in contact met Pim te zijn geweest, zal een standbeeld best voorzien in een behoefte. Maar laten we daarbij wel aantekenen dat die functie van het beeld geen ruk met de man zelf van doen heeft. Bovendien is-ie maar één keer vermoord, en niet 36 keer. De Tweede Wereldoorlog soldaat die sneuvelde voor de vrijheid van meningsuiting werd postuum ook beloond met één kruis.
Het Amerikaanse leger gaf de redactie bij wijze van uitzondering recent het goede voorbeeld: met een Abrams- of Bradley-tank trek je ook de meest groteske beelden van hun sokkel. Dus moeten die van Pim zelfs met een Vespa vlak getrokken kunnen worden.
De WB-redactie overweegt om binnenkort met bakbrommers, 4×4’s en tractoren Rotterdam in één nacht te bevrijden van de 36 beelden, min 1. Want zo bruut willen we nu ook weer niet zijn – eentje laten we staan. Voorlopig. Operatie `Restore Public Space‘ is de werktitel boven het conceptaanvalsplan. De chauffeur die de bronzen Pim van Harry Mens vervoerde, gaf het goede voorbeeld. Wilt u dat de redactie zijn voorbeeld volgt?
 

Wat vind jij?

Moeten de 36 hoofdjes van Fortuyn klaterend over de klinkers rollen? Geef je stem!
Na 10 afleveringen ‘WB eist het hoofd van…’ maken we de balans op en zal in een fijne flash-animatie de kop van de meest gehate kandidaat rollen na een behandeling met de valbijl.

Ja, onder de guillotine!
Nee, ik heb groot respect voor deze integere kandidaat

About de redactie