Six in the City

Wat vooraf ging:
Onze zes heldinnen hebben elkaar ontmoet en sluiten vriendschap. Ze beseffen dat ze allemaal zin hebben in een avondje stappen en besluiten gezamenlijk op pad te gaan.

‘Als ik het goed begrijp is er dus niemand die op ons wacht.’
Gonnie keek haar tafelgenoten onderzoekend aan en schoof haar smalle, donkerrode bril omhoog.
‘Jullie kerels zitten in het buitenland.’ Ze wees naar Marisca en Teddy. ‘Die van jullie werken zo hard dat je niet gemist wordt.’
Maaike en Lies knikten bevestigend.
‘Jouw man denkt dat je bij je moeder bent’, zei ze tegen Afrieke, ‘en die van mij is zelfs mijn verjaardag vergeten.’
Ze knikte wijs met haar hoofd en draaide in gedachten haar glas rond.
‘We kunnen doen wat we willen en er is geen haan’, ze lachte sarcastisch om haar eigen woordspeling, ‘die er naar kraait.’
Het restaurant van de Bijenkorf was bijna leeg en het bedienend personeel had al een paar keer fronsend naar de stevig doordrinkende dames gekeken.
‘Volgens mij willen ze ons kwijt’, merkte Afrieke op en pakte haar tas.
‘Schijt aan’, zei de kettingrokende Lies. ‘De klootzakken hebben me ontslagen. Laat ze de hik krijgen.’
Ze zwaaide strijdbaar met haar lege bierflesje en keek Gonnie uitdagend aan.
‘Laten we uit eten gaan’, stelde ze voor, ‘het is tenslotte jouw verjaardag.’
Teddy en Marisca wisselden een hoopvolle blik, beide zagen op tegen de eenzame avond die hen te wachten stond.
Afrieke rommelde nerveus in haar tas. Ze kon Piet bellen en zeggen dat ze bij moeder bleef eten. Dat deed ze wel vaker, hij zou er niets achter zoeken.
‘Wat leuk’, riep Maaike enthousiast. Laat ze thuis maar een keer voor zichzelf zorgen, dacht ze koeltjes, misschien dat er dan eindelijk eens een keer iets veranderd.
Gonnie keek peinzend in haar lege glas. De vrouwen die ze vandaag bij toeval had ontmoet deelden allemaal één ding. Ze waren alleen en hadden behoefte aan een feestje.
Zal ik ze meenemen naar mijn huis, vroeg ze zich twijfelend af. Ze had meer dan voldoende ingeslagen. Gonnie dacht aan de kratten met bier en wijn, de vier flessen whisky en de vele liters frisdrank die ze had gekocht voor haar verjaardag.
Nee, besloot ze, dat is niet wat we zoeken, we moeten er op uit.
‘Ik heb een idee.’
Ze wachtte ongeduldig tot ze de aandacht van de druk pratende vrouwen had. ‘Weet je wat we doen, we gaan naar Maastricht. Daar vinden we precies wat we zoeken. Goed eten en leuke kroegen.’
Gonnie keek vragend om zich.
‘Top’, zei Lies en dacht, laat Boris maar een keertje op mij wachten.
‘Waarom niet?’ voegde Maaike er met bravoure aan toe, ‘ik bel wel dat ik wat later ben.’
Teddy keek een beetje beduusd maar antwoordde, ‘ik ga mee.’
Marisca staarde naar de vrouwen om haar heen en zag hun enthousiaste gezichten, ‘ik ook.’
Afrieke was de enige die nog niet had besloten en iedereen keek haar vragend aan.
‘Zonder jou gaan we niet’, zei Gonnie resoluut.
‘Wat kan mij het ook schelen, het is maanden geleden dat ik echt uit ben geweest. Piet kan wel een keertje alleen melken.’ Afrieke pakte haar mobiel en toetste het nummer van thuis in.

-.-

Marisca zat achter het stuur en reed geconcentreerd zwijgend naar het Zuiden. Het onwillige Volkswagen busje vertoonde tot Gonnie’s verbazing bij haar geen kuren en ze friemelde een beetje ontstemd aan de spaghettibandjes van de beeldige roomwitte jurk die ze vlak voor sluitingstijd nog even snel had gekocht. Haar gedachten waren bij Adrian. Ze hadden elkaar een jaar terug in Zevenaar ontmoet tijdens een reünie van hun oude HBS. De chemie tussen hen beide was heftig geweest en binnen een paar uur waren ze samen in bed beland. In de twee weken voor zijn terugreis naar Denver hadden ze elkaar geen minuut meer alleen gelaten en Gonnie had hem aan het eind van die tijd met pijn in haar hart uitgezwaaid. Hij had haar gesmeekt met hem mee te gaan en ze had bijna toegestemd. De verleiding was groot geweest. Een nieuw leven in een onbekend land had haar gevoel voor avontuur aangesproken, maar uiteindelijk had ze niet gedurfd de stap te zetten. Achteraf gezien was het de juiste beslissing geweest, het was onvergeeflijk dat hij haar verjaardag was vergeten. Ze keek ondanks haar ferme gedachten toch een beetje teleurgesteld uit het raampje naar het bomenlandschap dat voorbijschoot en luisterde naar de gesprekken die door haar passagiers werden gevoerd. In de korte tijd dat ze elkaar kenden had iedereen openhartig haar leven met de anderen gedeeld. Alhoewel ze allemaal totaal andere ervaringen hadden was het verbazend hoeveel overeenkomsten er tussen hen waren. Gonnie had nooit kunnen denken dat ze zoveel gemeen kon hebben met volstrekt vreemden.
– wordt vervolgd –
Loes Neve

About loes neve