Six in the City

Wat vooraf ging:
Zes vrouwen zijn op weg naar de stad. Ze zijn hun saaie bestaan meer dan zat en zoeken afleiding en vertier. De jarige Gonnie ontmoet Marisca en even later ook Afrieke. Ze besluiten samen een borrel te drinken.

Maaike keek bewonderend in de kappersspiegel naar haar nieuwe kapsel. Het hoogblonde was verdwenen. In plaats daarvan was ze nu eerder rossig. Tevreden besloot ze dat het haar fantastisch stond. Ze stiftte haar lippen en keek op haar horloge. Vier uur, zag ze, hoog tijd voor schoenen. Gehuld in een kort, bruin leren jasje stapte ze naar buiten; ze constateerde blij dat de regen was opgehouden en een waterige zon de natte straat liet schitteren in fel wit licht. Ze zette een Ray Ban-zonnebrilletje op haar neus en stapte met hoog opgeheven hoofd de straat in op weg naar de Bijenkorf.
Op de benedenetage maakte ze een omweggetje langs de parfumerie afdeling en zag hoe een etaleur bezig was een enorme piramide te bouwen van parfum- en eau de toiletdoosjes. Hij stond op een trap en was bezig met de bovenste lagen. Naast hem stond een kleine, slanke vrouw, stoer gekleed als bouwvakker in een strakke, zwarte overall met gereedschapsriem. Ze reikte de etaleur de doosjes aan en keek ondertussen met een verveeld gezicht om zich heen naar het winkelend publiek.
Maaike zag hoe de vrouw zich bukte om een nieuwe voorraad doosjes te pakken. Haar voet schoot uit en gooide het bouwwerk omver. Bijna als in slow motion stortte de moeizaam opgebouwde constructie ineen. Maaike kon het niet beheersen ook al had ze het gewild. Een gierende lach schoot uit haar mond. Het beteuterde gezicht van de vrouwelijke bouwvakker die tot aan haar knieën in etalagemateriaal stond en de kwaad schreeuwende etaleur waren te komisch voor woorden.
‘Hé, jij daar,’ gilde de bouwvakker furieus, ‘lach niet zo stom.’
In plaats van haar mond te houden voelde Maaike hoe een nieuwe lachaanval naar buiten spoot. Snel draaide ze zich om en haastte zich richting roltrap, maar ze werd nog net getroffen door de woedende blik van een paar felblauwe ogen. Nog nalachend bereikte ze de eerste etage en liep naar de schoenen.
‘Ik zoek iets in crème of lichtblauw,’ zei ze tegen de verkoopster en keek zoekend om zich heen. ‘Zoiets als zij heeft.’
Maaike wees naar de pumps van een vrouw met dik, donker haar.
Teddy keek vragend opzij en lachte vriendelijk.
‘Deze komen uit Parijs,’ zei ze verontschuldigend, ‘ik denk niet dat je dezelfde hier kan vinden.’
‘Jammer, ik vind ze beeldschoon. Ze zien er nog nieuw uit, ben je er pas nog geweest?’
‘Ja, vorige week waren we op Roland Garros.’
‘Dat meen je niet.’
Maaike was direct geïnteresseerd. Zelf was ze een verwoed tennisser en ze vroeg zich af of deze chique vrouw zo’n grote fan was dat ze ervoor naar Parijs reisde.
‘Mijn vriend is sportjournalist. Ik ben deze keer met hem meegegaan,’ legde Teddy uit met een brok in haar keel.
‘Wat interessant. Doe je dat vaker?’
De vrouw schudde haar hoofd en Maaike zag haar ogen verdrietig glinsteren achter het kleine brilletje. Ze legde haar hand op haar arm en vroeg een beetje bezorgd, ‘is er iets aan de hand?’
‘Niets bijzonders, alleen dat hij nu weer voor weken weg is en ik helemaal alleen ben, dat is alles.’
Teddy knipperde dapper haar tranen weg en lachte verlegen.
‘Sorry, het was niet mijn bedoeling je dat allemaal te vertellen.’
‘Geeft niks.’ Maaike stond op en keek de vrouw kordaat aan, ‘kom op, ik zie dat je een borrel kan gebruiken en die kunnen we hier in het restaurant krijgen.’

Het restaurant van de Bijenkorf zat stampvol met winkelende vrouwen die hun vermoeide voeten een moment rust wilden gunnen. Naast elke tafel stonden bergen met tassen en de grote ruimte gonsde van druk pratende stemmen. Marisca wilde graag in het rookgedeelte zitten en ook Afrieke had bekend dat ze snakte naar een sigaretje.
‘Daar is nog plaats,’ zei Gonnie, ‘maar dan moeten we wel opschieten.’ Ze zag hoe twee vrouwen op dezelfde tafel afstevenden die zij op het oog had.
Gelijktijdig bereikten de twee partijen hun doel en keken elkaar onderzoekend aan.
‘Plek genoeg toch,’ zei Marisca en ging zitten.
‘We hebben zelfs nog een stoel over.’ Afrieke lachte vriendelijk naar de twee vriendinnen. ‘Ga zitten.’
Maaike zette het blad met de fles witte wijn op het tafeltje en keek met opgetrokken wenkbrauwen naar het blad dat Gonnie in haar handen hield.
‘Ik zie dat we dezelfde gedachte hadden.’
‘Ach ja, zonder wijn is er geen leven,’ zei Gonnie losjes en keek met gespeelde arrogantie naar de rosblonde vrouw.
‘Bovendien heeft ze wat te vieren.’ Marisca stootte Afrieke aan. ‘Ze is jarig,’ voegde ze er parmantig aan toe en draaide geroutineerd de kurk uit de fles.
‘Gefeliciteerd.’ Teddy stak haar hand uit. ‘Ben je lekker aan het winkelen met je vriendinnen?’
‘Mijn nieuwe vriendinnen,’ corrigeerde Gonnie. ‘Wij hebben elkaar nog geen uur geleden voor het eerst ontmoet.’
‘Nou ja zeg.’ Maaike schoot in de lach, ‘wat een toeval. Wij kennen elkaar ook niet.’ Ze wees naar Teddy die haar glas omhoog hield.
‘Proost,’ zie de laatste, ‘op je verjaardag en op nieuwe vriendschappen.’
Zwijgend dronken de vrouwen hun wijn.
Maaike keek over de rand van haar glas en zag de vrouwelijke bouwvakker die haar net zo kostelijk had vermaakt langs de volle tafeltjes lopen op zoek naar een plekje.
‘Hé, jij daar,’ riep ze hard, ‘je kunt hier nog zitten.’
Lies hoorde de stem en keek met haar bijziende ogen zoekend om zich heen. IJdelheid verbood haar een bril op te zetten en lenzen kon ze niet verdragen.
Aan een tafeltje een paar meter verderop zag ze vijf vrouwen die haar afwachtend aanstaarden. Twijfelend liep ze op hen toe en herkende het mens dat haar net zo verschrikkelijk had uitgelachen.
‘Lekker dier ben jij,’ zei ze nog steeds half boos.
‘Het was wel erg komisch,’ antwoordde Maaike en keek haar spottend aan.
‘Waarschijnlijk heb je gelijk.’ Lies ging zitten en schonk haar bier in.
‘Je bent wel een echte bouwvakker, hè. Je drinkt zelfs bier.’ Maaike kon het niet laten om nog even te plagen.
‘En jij een echte kenau,’ kaatste Lies terug.
Ze keken elkaar aan en grinnikten gelijktijdig. Het ijs was gebroken.

– wordt vervolgd –

Loes Neve

About loes neve