Six in the City

Wat vooraf ging:
De jarige Gonnie, Marisca, Maaike, Afrieke, Teddy en Lies zijn allen op weg naar de stad. Ieder met haar eigen reden; eenzaamheid, verveling, boosheid of onmacht. Hun doel is gelijk: ze willen een beetje vertier en afleiding.
Het stoplicht sprong van groen op oranje en Gonnie gaf driftig gas. Het oude Volkswagenbusje dat al dertien jaar haar trouwe vervoermiddel was, had de laatste weken de neiging af te slaan als ze stopte, en was vervolgens alleen met grote moeite en een hoop gevloek weer op gang te krijgen.
‘Verdomme!’ gilde ze verschrikt.
Een grote, volslanke vrouw met korte, rode krullen stak zonder op of om te kijken de straat over en Gonnie remde uit alle macht. Uiteraard sloeg de motor af en ze stak woedend haar hoofd uit het raampje.
‘Waar ben jij mee bezig?’ snauwde Gonnie boos.
De vrouw bleef doodstil blijven staan en verontschuldigde zich, ‘Sorry, ik lette niet op, neem me niet kwalijk.’ Ze keek Gonnie twijfelend aan, ‘Misschien reed jij ook wel te hard,’ voegde ze er sceptisch aan toe en wilde doorlopen.
‘Hé, dat gaat zo maar niet!’

Gonnie probeerde uit alle macht de wagen te starten.
‘Waarom niet? Er is toch niets gebeurd.’
‘Ik krijg hem niet meer aan, je moet me een stukje duwen.’
‘Oké, maar dan wil ik wel een lift,’ zei de vrouw en wees naar de trolleybus die een eindje verderop langzaam wegreed. Zonder op antwoord te wachten liep ze naar de achterkant van de Volkswagen en begon aan haar taak.
‘Marisca,’ zei ze even later en hees zich met een rood hoofd op de passagiersplaats.
‘Ken ik jou niet ergens van,’ vroeg Gonnie en liet de motor loeien. Ze schoof de wagen handig tussen het verkeer en keek haar lifter indringend aan.
‘Ik woon hier in de buurt, we zullen elkaar wel eens in het dorp gezien hebben.’
‘Waarschijnlijk.’
Gonnie’s interesse was alweer verdwenen en ze vroeg zich bezorgd af waar ze Marisca naartoe moest brengen, hopelijk niet naar een buitenwijk of, God verhoede, naar Zuid. Ze voelde zich een beetje verplicht na Marisca’s hulp.
‘Waar moet je precies heen?’ vroeg ze luchtig. ‘Ik ga winkelen en wil vlak bij het centrum parkeren.’
‘Prima, dat was ik ook van plan.’
‘Weet je wat,’ zei Gonnie even later en concentreerde zich op de ingang van de parkeergarage, ‘je hebt me geweldig geholpen en een lift naar de stad is onvoldoende dank. Heb je zin om wat te gaan drinken, op mijn kosten. Ik ben jarig vandaag.’
Ze zweeg verward. Waarom had ze dat gezegd, zocht ze medeleven? Alsof het Marisca iets interesseerde dat ze jarig was en alleen.
‘Goed plan,’ antwoordde Marisca echter opgewekt en ze stak haar hand uit om Gonnie te feliciteren.
‘Moet je niet eerst je boodschappen doen?’ Gonnie had alweer spijt van haar impulsieve uitnodiging en keek twijfelend naar Marisca.
‘Nee hoor. Ik ben alleen maar uit verveling naar de stad gegaan.’
Marisca lachte van opluchting. De uitnodiging van Gonnie was een geschenk uit de hemel. Ze had zich onderweg al af zitten vragen wat ze in godsnaam moest gaan doen. Winkelen was zeker geen hobby van haar en het vooruitzicht om doelloos tussen mensen te lopen die er allemaal uit zouden zien alsof ze een bestemming hadden, maakte haar droevig.
Gonnie knikte en sloeg het portier dicht, ‘Kom op dan, ik trakteer op koffie en verjaardagsgebak.’
Ze slingerde haar tas over haar schouder en liep naar de uitgang, recht tegen een langzaam rijdende auto op.
‘Kijk uit!’ gilde Marisca vergeefs en rende naar Gonnie die op haar kont in een plas olie zat met haar benen recht vooruit gestoken. Ze leek een beetje op een speelgoedpop waar het veertje van was gebroken.
Het portier van het autootje dat Gonnie zo effectief tot stilstand had gebracht, vloog open en een lange, blonde vrouw stormde naar buiten.
‘Oh nee, wat heb ik gedaan?!’ Afrieke sloeg haar handen voor haar gezicht en barstte in snikken uit. ‘Het is allemaal mijn schuld, dat komt er van als je liegt.’
Gonnie keek verbijsterd naar de vrouw en krabbelde met hulp van Marisca overeind.
‘Lieve kind,’ zei ze sussend en tikte de vrouw op haar schouder, ‘er is niets aan de hand. Kijk maar, ik sta alweer. Bovendien kan liegen soms heel goed zijn, noodzakelijk zelfs.’
Ze keek Marisca half lachend over haar brilletje aan en merkte sarcastisch op: ‘Ik heb iets met auto’s vandaag, het wordt tijd dat ik me ver van gemotoriseerd verkeer verwijder.’
De vrouw liet twijfelend haar handen zakken en keek Gonnie en Marisca beteuterd aan.
‘Heb ik je pijn gedaan?’
‘Nee, echt niet. Alleen mijn ijdelheid is gekwetst.’ Gonnie streek over de achterkant van haar zwarte jurk en toonde een hand vol olie.
‘Ik zal de stomerij vergoeden.’
Afrieke pakte met trillende handen haar portemonnee en bood Gonnie vijftig euro aan.
‘Veel te veel,’ ze keek grinnikend naar Marisca en ging verder. ‘Als je ons op koffie met gebak trakteert staan we quitte. Afgesproken?’
‘Afgesproken,’ zei de vrouw opgelucht en stak haar hand uit: ‘Ik ben Afrieke.’
– wordt vervolgd –

Loes Neve

About loes neve