Six in the City

Wat vooraf ging:
Gonnie beseft dat ze moederziel alleen is op haar verjaardag en zoekt haar heil in de stad. Onderweg komt ze Marisca tegen die haar eenzame huis ontvlucht.
Maaike is het zat om als dienstmeid te fungeren voor man en kinderen. Ook zij gaat op weg, evenals Afrieke die haar man een leugentje op de mouw spelt en zichzelf stiekem trakteert op een middagje winkelen.

Interne link
De vorige aflevering van Six in the city
Het huis was leeg en voelde kil aan. Teddy miste nu al haar twee kinderen die vanmorgen vroeg voor drie dagen naar hun vader waren vertrokken. Ze liep langzaam van de ene kamer naar de andere en raapte hier en daar een kledingstuk op. De stilte dreunde in haar oren en ze zocht nerveus naar de afstandbediening van de tv. Snel zappend langs de kanalen zocht ze het sportkanaal. Misschien kwam Jaap wel in beeld. Hij was vorige week naar Melbourne vertrokken waar hij de Australian Open moest verslaan voor Eurosport. Het was de eerste keer in hun korte relatie dat hij voor een paar weken van huis was en ze verlangde vreselijk naar hem. Voor zijn vertrek had hij haar gesmeekt om mee te gaan. ‘Het is een buitenkansje, Teddy,’ had hij aangedrongen, ‘je bent nog nooit in Australië geweest en het zal heerlijk zijn, wij met z’n tweetjes alleen.’ Ze was dolgraag op zijn smeekbedes ingegaan, maar kon het niet over haar hart verkrijgen om haar kids zo lang alleen te laten. Soms voelde ze zich als een elastiekje waar iedereen aan trok. Nog even en er is niets meer van me over, dacht ze half spottend, half serieus.
Stiekem had ze zich verheugd op een paar dagen alleen en had ze allerlei plannen gemaakt om haar dagen te vullen met al die kleine dingetjes waar ze normaal niet aan toekwam. Nu het zover was kon ze de rust niet vinden voor een lang, warm bad en een haarmaskertje. De vriendinnen die ze had gebeld waren allemaal weg of hadden geen tijd. Wat moet ik met al die vrije tijd, dacht ze een tikje wanhopig. Zoekend keek ze om zich heen. De kamer verkeerde in smetteloze staat en nergens was een stofje te bespeuren. Ook in de keuken vond ze geen afleiding. Ze staarde hulpeloos uit het raam de tuin in. De regen van die ochtend was opgehouden en ze zag een paar stukjes blauwe lucht door de grijze wolkenbrij heen piepen. Zal ik in de tuin gaan werken, dacht ze besluiteloos en keek naar de modderige perken en het drijfnatte gazon. Geen goeie keus, besloot ze hoofdschuddend. Ze slaakte een diepe zucht.
De stilte in het huis was nu oorverdovend. Ze stak haar hand uit om het oude transistorradiootje, dat ze ooit van een nichtje had gekregen, aan te zetten en voelde hoe een vlaag van machteloze woede opeens bezit van haar nam. Het was zo oneerlijk, iedereen liet haar in de steek. Met kracht sloeg ze het radiootje van het aanrecht en hoorde met voldoening hoe het op de stenen vloer kapot viel.
Teddy lachte zachtjes. Ze had zichzelf zojuist een reden verschaft om het huis uit te gaan. Ze rende de trap op om haar make-up te checken en stapte in een paar roomkleurige suède pumps. Ik ga de stad in, een nieuw radiootje kopen, dacht ze vergenoegd, en ze keek om zich heen of er nog meer oude spullen waren die aan vervanging toe waren.

-.-

‘Dus je komt vanavond niet?’
Lies voelde haar humeur inzakken en liet zich op de bank neerploffen.
‘Ik moet overwerken,’ antwoordde Boris onverstoorbaar.
‘Ja, flikker op zeg. Je denkt toch niet dat ik dat geloof.’ Ze keek boos en beëindigde het telefoongesprek abrupt. Wat een onzin. Hij werkte bij de belastingen! Ze had nog nooit van een ambtenaar gehoord die moest overwerken. Een smoesje, dacht ze kwaad en teleurgesteld, hij heeft gewoon geen zin in mij.
Al een jaar hadden Boris en zij een soort lat-relatie die maar niet van de grond wilde komen. Geen van beiden durfden de stap te zetten naar echt samenwonen en ze verzonnen allerlei argumenten om de beslissing over een gezamenlijk huishouden voor zich uit te schuiven.
Lies pakte haar agenda en zag dat ze over een half uurtje verwacht werd in de Bijenkorf. Sinds een paar maanden was ze werkloos. Uit baldadige verveling had ze zich via een prikbord op internet aangemeld als klusjesvrouw. ‘Ik kan alles,’ had ze stoer geschreven, ‘behalve gas, water en elektriciteit.’ Tot haar stomme verbazing had ze binnen een week al een reactie ontvangen, en nu werkte ze een paar dagen per week als manusje van alles bij particulieren en bedrijven.
Het Bijenkorf-klusje zou stomvervelend zijn, besefte ze met een zucht. De stilisten assisteren bij het inrichten van nieuwe etalages en displays; dat betekende de hele middag sjouwen en klaar staan met plakband en een nietpistool.
Lies keek naar de telefoon die naast haar lag op de bank en vroeg zich af of ze Boris zou terugbellen. Overwerken betekende toch nog niet dat hij de hele avond bezet was? Ze tikte besluiteloos met een lange, donkerblauw geverfde nagel tegen het glas in haar hand. Het idee van een avond alleen voor de televisie stond haar verschrikkelijk tegen. In gedachten liep ze de mogelijkheden na. Haar beste vriendin had sinds kort een nieuwe relatie en was met geen stok bij haar vent weg te slaan. Haar ouders waren op vakantie en de rest van haar vrienden waren allemaal getrouwd en hadden kinderen. Alleen de kroeg in? Het laatste waar ze zin in had, maar wel haar enige optie als ze niet in haar uppie voor de buis wilde zitten.
Lies stond op en liep naar de slaapkamer. Ze pakte haar nauwsluitende, zwarte overall uit de kast en trok het aan. De bijpassende brede, leren gereedschapsriem was veel te lang en ze prutste vloekend het uiteinde onder de hamer en de schroevendraaiers.
Stel je niet zo achterlijk aan, wees ze zichzelf terecht. Boris belt vast dat hij later op de avond nog komt. Zonder achterom te kijken trok ze de voordeur resoluut achter zich dicht en vergat dat haar mobieltje nog op de bank lag.
– wordt vervolgd –

Loes Neve

About loes neve