Dat bedoelde ik niet… Het grote misverstand tussen mannen en vrouwen

Het spijt ons mannen. Oprecht, uit het diepst van ons hart, het spijt ons, al die jaren, die eeuwen dat we jullie vrouwen onderdrukt hebben. Gepijnigd hebben, in het keurslijf van onze wil gedwongen hebben. Het spijt ons meer dan jullie ooit zullen weten.
Wij mannen zijn voor slechts 1 ding bang. Voor vrouwen. We zijn ontworpen door Moeder Natuur om de dood onder ogen te zien, buffels te vangen en met leeuwen te vechten. Wij zijn het kanonvoer der evolutie, en daarom vrezen we dood noch duisternis. Wij trotseren alles, doorstaan elke wreedheid van het lot, behalve 1. Jullie.
We zijn bang voor jullie vanwege jullie lange golvende haren, die schittering in jullie ogen, die zachte lippen en warme omhelzing. We zijn bang voor jullie om wat jullie met ons doen: in jullie nabijheid wordt elke man een jongetje, wordt elke wijze dwaas en iedere oude man een kind. Die ranke vingers over onze borstkas doen ons smelten. Lach naar ons en we staan in brand van binnen. Jullie hebben geen idee van wat jullie ons aandoen.
En daarom hebben wij jullie jaren lang, eeuwen lang geketend. Een wereld gemaakt waarin jullie als geboeide nimfen aan de zijde moesten leven van ons halfbeesten. We onderwierpen jullie omdat dat de enige manier was waarop we om wisten te gaan met onze liefde en onze doodsangst voor jullie. We ketenden jullie en ontdeden jullie van jullie wapens, zoals we tegenwoordig ook wel eens honden en katten ontdoen van nagels en tanden. We behandelden jullie als huisdieren.
Maar hoe hard we ook probeerden, we temden jullie niet. Ontdaan van jullie vrijheid, bij tijd en wijle zelfs van jullie menselijkheid, bleven we bang voor jullie. Jullie bleven heer en meester van ons lot. Neem Helena: om haar viel de stad Troje en om haar stortte het roemruchte geslacht der Atriden zich in het verderf. Neem nu Guinevere: in een tijd die voor ons mannen geschapen was, waar het leven een harde maar eerlijke strijd op leven en dood was, in die tijd betekende de liefde van Lancelot voor Koningin Guinevere de uiteindelijke ondergang.
vrouwenDus bleven we proberen jullie te onderwerpen. Naast een mannen-maatschappij creëerden we een mannen-fantasiewereld. Een wereld waarin jullie gulzige sletten en gewillige hoeren waren die zichzelf maar al te graag aan ons onderwierpen. We stelden jullie voor, op je knieën, slaafs, onderdanig: “oh schatje, kom in mijn gezicht…ohja schatje, spuit me vol, neem me keer op keer.” Ohja. Onze droom: dat jullie ons wilden, dat jullie naar ons verlangden zoals wij naar jullie, dat jullie uit eigen vrije wil onze slaaf werden, dat jullie je lichaam en ziel aan ons overgaven, zoals wij niet anders konden dan onze lichamen en zielen aan jullie over te geven.
En nu komt de grootste wreedheid. De gemeenste speling van een koudhartig lot: de seksuele revolutie. Terecht bevochten jullie je vrijheid terug, terecht kwamen jullie in opstand tegen eeuwen onderdrukking, terecht eisten jullie je plek op onder de vrije zon. Aarzelend gaven we jullie gelijk en met zoveel pijn en moeite en zoveel angst probeerden we jullie te bevrijden van jullie ketens.
En nu zijn jullie vrij. En wat gebeurt er? Jullie verscheuren en verslinden ons. Jullie rukken ons mee uit de discotheek, slepen ons mee naar slaap- of hotelkamer en eisen van ons. Te komen. Te presteren. Kom in me kom op me kom onder me over me keer op keer. Presteren we niet dan gooien jullie ons met evenveel gemak eruit en zoeken een nieuw stuk vlees om te consumeren. Allemaal zijn jullie Samantha’s van Sex in the City geworden: gewillige zoekers naar vaak en veel. Breezersletjes, GRRRRRLs, powerwomen: jullie zuipen en neuken ons eruit. Vier jullie lusten op ons bot. Neuk ons stuk.
Jullie zijn kortom, onze droom geworden. Feeërieke handen en monden overal op ons lichaam, dwingende dijen hebben ons in de houdgreep. Jullie eisen en eisen en eisen, wij zijn nu jullie lustobject. Jullie zijn onze droom –
Maar die droom is een nachtmerrie. We wilden deze fantasieën nooit, nooit echt. We never intended it to be real. Wij wisten nooit hoe we moesten uiten wat we wilden, en dus bedachten we dit. Maar dit wilden we niet. Echt niet. Wij wilden jullie, niet jullie lust. Wij wilden jullie, niet jullie lichaam.
Dus het spijt ons wat we jullie hebben aangedaan. Maar vergeef het ons. Wij deden het uit domheid en angst. Wij geven toe dat wij het zwakkere geslacht zijn. Maar alsjeblieft, doe ons geen pijn, en hou van ons. Geef ons niet jullie lust, of lichaam, maar geef ons jullie liefde. That’s all we ever wanted.

Absint

About absint