Komen er boeiende kerstfilms aan?

Merry Christmas/ Joyeux Noël
Afgaand op de titel (hij is in twee talen uitgebracht) zou deze film wel boeiend kerstvermaak kunnen bieden.
Het script van Christian Carion (ook regie) is gebaseerd op een anecdote uit W.O.I: de oorlog is in de winter van 1914 vastgelopen in de loopgraven van Verdun en omstreken. De betrokkenen leven nog in de verwachting dat het niet lang meer zal duren. Engelsen, in groten getale aangevoerd, Fransen, Belgen en Schotten, zij zitten ingegraven in de loopgraven aan de westelijk kant van het front. De Duitsers zitten in dezelfde situatie in het oosten. Om de zoveel tijd doet een infanterie-afdeling een uitval naar de overkant met de bedoeling de vijandelijk stellingen onder de voet te lopen. Op grote afstand achter de soldaten liggen artillerie-onderdelen op hoogtes en die steunen die aanvallen met grof geschut. De soldaten die hiertoe opdracht krijgen zijn kansloos: de kanon-en mortier-kogels en de zware granaten komen onverbiddelijk terecht op hun jonge, weerloze lichamen.

Een van hen komt op het idee om vanwege kerstmis even te stoppen. Aan beide zijden kruipen soldaten uit hun ‘graven’. Er wordt gezwaaid, daarna handen geschud en na nog een tijdje gebabbeld en getracteerd. Een spontane wapenstilstand dus. De officieren geven ook toe aan deze verbroedering. Bij de Duitsers bevindt zich een tweetal zangers, een man en een vrouw. Na overleg wordt een tijdstip voor een concert vastgesteld Alle partijen luisteren ademloos. De dag erna wordt een gemeenschappelijke mis georganiseerd, gevolgd door een voetbalwedstrijd. Ook nu is iedereen diep onder de indruk. Dan vindt de hogere leiding dat het genoeg is geweest: de kanonnen beginnen weer te bulderen. De oorlog gaat verder.

De Eerste Wereldoorlog is weer helemaal terug in de aandacht. W.O.II die zo lang stof heeft geboden voor liefhebbers van oorlogsvermaak begint kennelijk te vervelen. Niet alleen films, ook romans van onze nieuwe eeuw, buigen zich over dit onderwerp. (Claudel ‘De grijze zielen’) Terecht, want de tragiek van de loopgravenoorlog, van de totale slachting van bijna alle jongeren van toenmalig West-Europa blijft een boeiend gegeven.

Als kerstfilm is het wel een totale flop. Het zou moeilijk zijn om een film te maken die zó tegen het idee van vrede op aarde ingaat. De totale machteloosheid van de mens om tegen zijn agressie in te gaan wordt hier prachtig geïllustreerd. Gek genoeg bedoelt de regisseur dat helemaal niet. Hij ziet er meer in dat het goede de mens toch wel eens kan overvallen. Nogal cynisch, nietwaar? Hoofdspelers zijn tussen twee haakjes Diane Kruger, Benno Furman en Guillaume Canet.

The taste of tea
Op 15 december j.l. kwam deze film in circulatie. Ik heb er erg van genoten: humoristisch, bizar, surrealistisch enz. Ik snapte hem niet helemaal, maar ging er van uit dat dit aan mijn onbekendheid met Oosters denken lag. De recensies maakten me wijzer: ook de knapste recensenten snapten hem niet.
Een leuke familie woont in een mooie streek, niet ver van Tokio. Overal rijstvelden. Rijstvelden, alleen van het woord word ik al blij en ontspannen. De vader(Naburo) werkt in de hoofdstad als hypnotiseur.(!) Moeder Yoshika werkt thuis in de animatie. Zoon Hajime zit nog op school en heeft recentelijk een blauwtje gelopen bij zijn klasgenootje Aoi. Dan is er nog kleine Sachiko, een schattig Japaneesje, die vreemde dingen ziet: om precies te zijn, ze ziet zichzelf als enorme foto aan de horizon of aan de muur van de huiskamer. Dan is er nog de zeer vitale opa Akira, altijd met een stemvork, die zijn dochter helpt met haar animaties door uit te beelden hoe haar stripfiguren zich bewegen.
Regisseur Cha No Ji bepaalt zijn aandacht een voor een op de gezinsleden. Het lijkt of hij het alledaagse leven met een loep bekijkt. Er gebeurt van alles, dat je zonder loep over het hoofd zou zien. Zo probeert Sachi of haar grote portretten misschien verdwijnen als ze op een speciale manier over een hekje kan springen. Als dat lukt en de portretten verdwijnen krijgt ze spijt en springt andersom tot ze weer terugkeren. Hajime ziet de trein waarmee zijn aangebedene verdween steeds door de lucht voorbij rijden tot hij ineens halverwege in zijn voorhoofd verdwijnt. Zijn zus gaat over van foto’s op reusachtige zonnebloemen en zo komt het ene na het andere grappige avontuur voorbij. Nogmaals, ik vond het erg goed, ook vanwege de prachtige, kleurige landschappen en de dito interieurs. De film duurt 136 minuten en dat is wel wat lang.

Le temps qui reste
De nieuwste van Ozon wordt alom geprezen. Hij begint ook heel sterk als Romain(Melville Poupaud), een 30-jarige society fotograaf , naar zijn grootmoeder rijdt die op het platteland woont, en haar vertelt dat hij nog maar kort te leven heeft. Tegen zijn ouders en zijn zuster heeft hij het niet verteld, want hij wil het alleen verwerken. Jeanne Moreau is uitverkoren omdat zij ook dicht bij de dood staat. Die ontmoeting is fascinerend. Jeanne, die nooit zo’n fris poppetje was, ziet er op haar zoveel-en-zeventigste heel ruïneus uit. Maar zo’n niets verhullende ruïne is mooi op een bepaalde manier. Mooier dan zo’n met botox gerestaureerde lellebel.
Als dat zo doorgaat, dacht ik, is het een meesterwerk. Maar zo gaat het niet door. Dood ga je alleen, dit thema is sterk en meeslepend, maar Ozon moet er natuurlijk weer heel veel (homo)-seks (Romain heeft een vriend) door gooien. Verder is er een absurde laatste wens die de hoofdpersoon ertoe brengt om een triootje te maken met een onbekende mevrouw en haar onvruchtbare, maar zo te zien biseksuele echtgenoot. Enfin, als dit alles voorbij is en er alleen nog maar doodgegaan hoeft te worden komen er wel mooie beelden van de –uiteraard knappe- jongeman, zittend in zijn eentje op het strand voor de ondergaande zon. Ozon beantwoordt bijna nooit aan de verwachtingen.

Walk the Line
Binnenkort wordt uitgebracht de levensgeschiedenis van Johnny Cash, de beroemde country singer. Het is erg gemakkelijk voor mij om een hard oordeel over deze film op te schrijven, want ik vind country stomvervelend en ik houd niet van ‘weepies’ (zo noemt mijn Australische schoonzus films waarin veel tranen vloeien). Maar misschien is het merendeel van de WB- lezers dol op allebei en heeft het zin om er iets over te melden.
De film duurt 126 minuten!!Titelrol wordt gespeeld door Joaquin Phoenix. Ginnifer Goodwin speelt zijn bekrompen, kleinburgerlijke vrouwtje en Reese Witherspoone zijn fantastische collegaatje: knap, snedig en hartelijk. Je begrijpt wel waar we het over gaan hebben als er eerst een half uur is teruggeblikt op zijn armoedige jeugd op de katoenvelden van Arkansas met als enig lichtpuntje dat alle familieleden dol zijn op psalmzingen, wat niks kost. Na zijn huwelijk met dat trutje gaat hij met twee maten, die zijn gitaar en stem begeleiden met bas en piano, een plaat laten maken. Raak! Niet lang daarna reist hij het hele land af met zijn gitaar en zijn voor velen indrukwekkende stem. En dan komt de relatie met de fantastische Witherspoon, die dezelfde reizen maakt, op gang. Vanwege hun beider trouwe en nobele karakter duurt het zeker drie kwartier voordat die twee met de zegen van de dominee tussen de lakens kunnen stappen. Inmiddels bevinden we ons in het legendarische Memphis bij Sun Records in een milieu waar ook Elvis Presley. Jerry Lee Lewis en Carl Perkins kind aan huis zijn. Ze zijn erg gelukkig en inmiddels is de crisis ook voorbij. Was onze crisis maar eens voorbij!


Rein van der Woude

About rein van der woude