The L-word

Heteroseksueel Nederland zal zich niet bewust zijn geweest van de pyjamafeestjes die maandengeleden al door lesbisch Nederland georganiseerd werden rond de serie The L-word, de eerste tv-serie waarin homoseksuelen niet rondlopen als buitenaardse wezen in een heteroseksueel bolwerk. Maandag 13 juni is de Nederlandse tv-première van deze serie bij Yorin. Bepaald de moeite waard.

Series of soaps met homo’s in de hoofdrol zijn niet nieuw. Will & Grace maken al jarenlang bijna elke tv-avond onveilig, en de serie Ellen wordt ook nog vaak genoeg herhaald om niet in vergetelheid te raken. Maar de homo’s in deze series zijn nogal buitenissig. Ze zijn, hoe zal ik het zeggen?, waanzinnig heteroseksueel. Ze voelen zich misschien seksueel aangetrokken tot het eigen geslacht, maar dat is weinig meer dan ‘theorie’. Hun wereld wordt bevolkt en vorm gegeven door heteroseksuelen. Bijvoorbeeld: Hoeveel homoseksuele vrienden heeft Ellen nou eigenlijk? En hoe vaak zien we haar zoenen met een meisje? En in hoeverre is Will nou eigenlijk homoseksueel? Hij wordt in de serie wel neergezet als homo, en moet wel allerlei teksten uitkramen over zijn vermeende homofilie, maar laten we eerlijk zijn: die Will leidt een behoorlijk heteroseksueel leven. Hij is zo’n verschrikkelijk latente homo dat geen homofobe heteroseksueel daar aanstoot aan kan nemen, en zijn goede homo-vriend Jack is zo’n karikatuur (gek op beenwarmers, hoge stem, vrouwelijke motoriek) dat hij nauwelijks serieus te nemen is. Will & Grace en Ellen gaan over homoseksuelen die de homo-boot gemist hebben. Ze zijn preuts, zoenen zelden, hebben vrijwel nooit seks (en al zeker niet zichtbaar!), en ze doen hun uiterste best om mee te draaien in de heterowereld van hun vrienden en ouders, waarin ze dan ook geheel niet misstaan. Kortom: deze homo’s zijn niet aanstootgevend voor homofobe heteroseksuelen, maar ze zijn ook verstoken van levensechtheid.

Hetero sjabloon
Hoezeer homoseksualiteit ook getolereerd wordt in Nederland (als dat al zo is; enkele recente incidenten hebben de vraag doen rijzen of de tolerantie wellicht aan het afnemen is), het leven om ons heen wordt bepaald door heteroseksualiteit. Reclame’s laten heteroseksuele stellen samen hun tanden poetsen met product x, hand in hand een hypotheek of levensverzekering afsluiten bij firma y, of een familievakantie plannen via bureau z. De media worden beheerd door pappa’s en mamma’s met kinderen. Ooit een Flair, Viva, Margriet, Avandgarde, of Men’s Health onder ogen gekregen waar de heteroseksualiteit níet vanaf droop? Dat bedoel ik. Alle tijdschriften zijn geschreven voor heteroseksuelen (die blijkbaar nogal wat tips nodig hebben op het gebied van relaties en seks, omdat mannen nu eenmaal van mars komen en vrouwen van venus, zo heb ik begrepen).
Hoe dan ook, bewust of onbedoeld, de standaard, ‘het sjabloon des levens’ is heteroseksueel. Niets mis mee, op zich, aangezien er nogal wat heteroseksuelen rondlopen op de wereld, maar het verklaart wel de behoefte van homoseksuelen om voor zichzelf een wereld te creëren waarbinnen niet hetero- maar homoseksualiteit de standaard is. Een leven waarin zij niet ‘anders’ zijn. Voor heteroseksuelen is het misschien moeilijk te bevatten dat homo’s soms hun seksuele geaardheid lijken aan te grijpen om hun hele leven aan op te hangen (homo-disco, homo-sportclub, homo-dispuut, homo-praatgroep, homo-café, homo-filmavond, homo-boekenclub, homo-kleding, en vrijwel exclusieve homo-vrienden) en series als Will & Grace en Ellen bieden daarvoor ook geen verklaring. In tegenstelling tot The L-word.

Subcultuur
Het raamwerk van de serie The L-word wordt gevormd door de subcultuur van vrouwelijke homoseksuelen. De serie wordt bevolkt door lesbiennes die omgaan met lesbiennes, die lesbische vriendinnen hebben, en lesbische relaties. Er wordt niet alleen gesproken over seks, maar er wordt (gelukkig!) ook seks bedreven en er wordt geflirt, verleid, en overspel gepleegd. Daarnaast komen onderwerpen aan de orde die voor homoseksuelen een deel van het leven bepalen: discriminatie, anders zijn (of gevonden worden) dan de meerderheid, de druk van de omgeving om van je seksualiteit een punt te maken, moeilijkheden rond de coming-out, kinderwensen, etcetera.
En hiermee is The L-word oneindig veel realistischer dan eerder genoemde series. The L-word is niet alleen een feest der herkenning voor homo’s zelf, met serieuze rolmodellen (knappe vrouwen!) en levensechte situaties, maar door haar vooruitstrevendheid, of beter: door haar realisme, is de serie is zelfs illustratief te noemen voor hetero’s. In The L-word worden de lesbische vrouwen niet als obligate symboollesbo tussen de hetero’s geplaatst, maar zijn het echte mensen.

Lieveling
Is The L-word dan een soort Teleac voorlichtingsserie, gemaakt voor educatieve doeleinden, met een moralistische boodschap? Bepaald niet. Hoewel stereotypering, belerendheid en moralisme op de loer liggen, is het de regisseurs en schrijvers gelukt om al die valkuilen te vermijden en een prima serie te maken. Niet alleen is de fotografie van de serie bijna filmisch goed, maar de verhaallijnen zijn ook voldoende aanstekelijk om aflevering na aflevering te blijven kijken. Actrices als Katherine Moenning (lady-killer), Karina Lombard (verleidster), Mia Kirshner (bekeerling), Jennifer Beals (harde zakenvrouw) en Erin Daniels (beginneling) maken de serie het aanzien waard en ik verzeker u dat het niet lang zal duren voor u als nieuwe kijker tussen al die meiden een lieveling hebt gevonden voor wie u de komende weken thuis zult willen blijven. En zo hoort het bij een serie!

Sofie van der Sluis

About sofie van der sluis