homo

Het is al maanden een slappe tijd op filmgebied. Films waar met een zekere verwachting naar uitgekeken werd vallen tegen. Nu weer Paul Verhoevens opus maximus Zwartboek, waar hij naar eigen zeggen 20 jaar aan geknutseld heeft. De film speelt in het voorjaar van 1945. Alleen Hitler en directe aanhang blijven geloven in de overwinning van het duizendjarige Rijk. Wie openlijk zijn ongeloof in het eindsucces durft te uiten wordt als verrader beschouwd. Na Dolle Dinsdag verlaten Duitsers en Duitsgezinden Nederland en die dat niet hebben gedaan zijn ten einde raad en tot alles in staat. Rachel Steinn (Carice van Houten) zit ondergedoken op een eenzame boerderij, samen met haar familie, vrienden en kennissen. Ze worden de boerderij uitgelokt met de belofte op een betere onderduikplek. Het blijkt een opzetje te zijn dat alleen Rachel overleeft. In de stad (Den Haag? Haarlem? Utrecht?) komt Rachel in contact met een advocaat die contacten heeft bij de SD en de ondergrondse en via hem als undercover met het plaatselijke Wehrmachthoofdkwartier. Ze papt aan met Mûnze, een hoge SD-er, en ontmoet een andere dubbelspionne Betsy, gespeeld door Halina Reijn. De twee vriendinnen amuseren zich opperbest: ze neuken wat af, weten hun weerzin en plezier goed te maskeren en Rachel zingt ook nog. Het verzetsgroepje waar ze contact mee hebben komt lelijk in de nesten en executie van hun beste vrienden is aanstaande. Tijdens de invasie van de geallieerden volgt een groot démasqué en blijkt wie aan welke kant stond.
Het doel van Verhoeven en scenarist Soeteman om een genuanceerd beeld te schetsen – een die niet zwart of wit is – wordt in zekere zin wel bereikt. Niemand blijkt te vertrouwen. Verzetsmensen, Nederlanders die helpen onderduiken, leden van de Binnenlandse Strijdkrachten blijken hinderlijke bijmotieven te hebben. Moffen zijn soms best aardig en moffenhoeren doen het na de omwenteling grif met Canadezen teneinde hun haar te behouden. Oftewel, de nuancering schiet door en eigenlijk is er geen touw meer aan vast te knopen. Dit doet niets af aan het niveau dat Carice van Houten en Halina Reijn halen – ze spelen fantastisch.
Deze recensent herkende overigens de wegversperring met controlerende Duitsers als identiek aan de controlepost in het Westland waar hij met zijn smokkelende ma in de oorlogsjaren vaak langs moest.

Baas in eigen bos
De tekenfilm-/animatiesector is de laatste tijd druk in de weer. Sinds Toystory en Shrek verschijnt de ene na de andere productie. Ook Sony heeft zich in het strijdgewoel geworpen met een driedimensionale film die uiteraard, net als vroeger bij De man met de wassen beelden, door het klassieke brilletje bekeken moet worden.
Grizzlybeer Boog leidt een gezapig leven in de omgebouwde garage van boswachter Beth, een lieve jongedame. Hij is als teddybeertje door haar meegenomen en is perfect tevreden met zijn onnatuurlijke bestaan. Daar komt verandering in als het hert Elliot in zijn wereldje verschijnt, vastgebonden op de autobumper van een verschrikkelijke jager. Boog bevrijdt het hert, dat één gewei mist, en laat zich meelokken naar het als heerlijk afgeschilderde bos. Boog geniet, maar heeft toch vaak heimwee naar zijn heerlijke, knusse garage. En in een mooi bos kan het nooit lang goed gaan. Al gauw trekken de jagers op met veel machtsvertoon. Boog en Beth steken er een stokje voor, uiteraard met de nodige strijd. Maar desondanks is Boog aan het eind daarvan een groot natuurliefhebber geworden, die niks meer van het stadje Timberline wil weten.
Het is opmerkelijk dat Sony bang is om reeds gebaande paden te verlaten. Het leidende tweetal lijkt sprekend op Shrek en zijn maatje. En ook de dieren die we ontmoeten komen erg bekend voor. De sjablonen zijn nog net niet overbekend en voor dus nog net leuk. De kijkjes op reusachtige velden en uitgestrekte wouden zijn in 3D wonderschoon, het moet gezegd. Bijna mooier dan de echte natuur. Ook het water, dat lekker stroomt bij een vergissinkje met een beverdam, is sprankelend als een echt bergbeekje. Alleen de paramilitaire aankleding van de strijd op het eind had wel wat minder oorlogszuchtig en lawaaierig gekund. Als de straaljagers binnengieren van achter uit de zaal en de kogels om je oren fluiten wordt het wel wat veel van het goede.

C.R.A.Z.Y.
De filmwereld toonde zich het afgelopen jaar zeer begaan met de homoseksuele medemens: Begin 2006 draaide Brokeback Mountain met veel succes. En het was niet de enige rozekleurige film. Uit het liberale Canada verscheen CRAZY – een familiefilm die het thema van ‘coming out’ zeer uitvoerig belicht (in twee uur en een kwartier).
Het is prettig gezinnetje Beaulieu bestaat uit vijf jongens die omringd worden door de goede zorgen van vrome moeder Patsy Cline en de niet minder godsdienstige en toegewijde vader Gervais Beaulieu. Tijdens het opgroeien van zoon Zac dicht Patsy hem steeds meer goede eigenschappen toe: hij kan bijvoorbeeld mensen genezen door gedachtekracht. Zac is ook speciaal omdat hij niet zo robuust en spontaan is als zijn oudere broers. Hij wordt dus, u begrijpt het al, snel voor mietje uitgemaakt. Zoals dat gaat onder jongens. Dat gebeurt stiekem want Gervais houdt niet van zulke grappen. Het is duidelijk dat Zac een zware dobber krijgt bij het zichzelf leren kennen en aanvaarden en zeker bij het erkend en aanvaard worden door zijn omgeving. Maar ook bij de betere soort diepgelovige ouders gaat de liefde voor de leer. Speciaal pa heeft er veel moeite mee: hij blijft zichzelf de schuld geven van het ‘foutje’, maar laat zoonlief nooit vallen.
CRAZY verschilt van andere films over dit onderwerp omdat regisseur Jean-Marc Vallee tijd genomen heeft Zac’s ontwikkeling stapje voor stapje te verfilmen (de film zou het goed doen als voorlichtingsfilm.) Geen short cuts naar volwassenheid: alles moet moeizaam bevochten worden. Er wordt in de film erg goed geacteerd,het best door moeder Patsy. Ook de muzikale vormgeving is van hoog niveau: de in die tijd zo populaire beatmissen met Zac als opperkoorknaap, krijgen een glans die ze in werkelijkheid misschien nooit gehad hebben. Bowie, the Stones, Pink Floyd komen tot leven als Zac de kerk (even) verlaat en aan muziek gaat doen. Het is eerlijk gezegd niet verbazend dat deze film na een aarzelend begin de hele wereld heeft veroverd.

About rein van der woude