Mevrouw ten Brakel, aflevering Mevrouw ten Brakel wint een prijs

Als altijd had mevrouw ten Brakel de post doorgenomen. Alles in de bekende volgorde, onder de bekende omstandigheden en op het bekende tijdstip. Er was echter één ding anders gegaan dan normaal. Mevrouw ten Brakel had, zonder dat ze wist waarom en geheel tegen haar gewoonte in, zomaar ineens een reclamefolder geopend. Zo eentje waarop in veel te grote, vette letters staat: GEFELICITEERD! U HEEFT GEWONNEN! Zo eentje waarop zich vaak van die gouden symbolen, letters, aftrek- of openkrasdingetjes bevinden. Dit soort folders gingen bij mevrouw ten Brakel altijd gedachteloos op de stapel die ze later, na het doornemen van de post, bij het oud papier zou leggen. Dat ze nu zomaar ineens, zonder dat ze wist waarom en geheel tegen haar gewoonte in zo’n ding had opengemaakt, zette mevrouw ten Brakel aan het denken. Alles was nu anders dan normaal. Nadat mevrouw ten Brakel behoorlijk lang had nagedacht, besloot ze, omdat alles nu toch anders was dan normaal, de folder dan maar eens te lezen. Ze las dat ze de gelukkige winnares was van een diner in het casino. Ook had ze een aardig bedrag aan speelgeld gewonnen en mocht ze iemand uitnodigen om mee te brengen. Die kreeg weliswaar geen speelgeld, maar wel een gratis diner. Dat vond mevrouw ten Brakel rechtvaardig, aangezien zij de winnares was en niet de meegebrachte gast. Die had gewoon geluk dat hij of zij mee mocht en daardoor gratis kon dineren. Ze las verder en begreep dat ze een coupure moest invullen, uitknippen en opsturen, wilde ze aanspraak maken op de prijs. En omdat alles nu toch al anders was en ze nog nooit in het casino was geweest, maar eigenlijk vooral omdat mevrouw ten Brakel het idee had dat dit allemaal niet zomaar gebeurde, nee, het zelfs misschien wel een teken was dat ze zonder dat ze wist waarom de envelop had geopend, besloot ze de prijs te aanvaarden.

En zo kwam het dat mevrouw ten Brakel op een doordeweekse avond voor de deur van het casino stond. Ze had besloten om niemand mee te nemen. Daar waren twee redenen voor. De eerste was het teken, waar ze almaar aan moest denken. Ze moest nu niet het lot gaan tarten door er iemand anders bij te halen. Dat teken was voor haar bedoeld en voor niemand anders. De andere reden om niemand mee te nemen, was dat mevrouw ten Brakel liever niet had dat iemand wist dat zij een avond in het casino ging doorbrengen. Daar kwam alleen maar geklets van. En zodoende stapte ze, in de enige jurk die ze had die voor avondkleding door kon gaan, het casino binnen met de haar opgestuurde vrijkaart inclusief dinerbon, inclusief speelgeldbon bij aankomst in te wisselen voor fiches. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, werd mevrouw ten Brakel door een dame in een nogal gek uitziend kostuum naar een tafel gebracht, werd haar een ober aangewezen bij wie ze alles diende te bestellen en toen ze eenmaal aan een heerlijk mals biefstukje zat, bracht de dame in het gekke pakje haar ook nog tien van die fascinerende felgekleurde plastic munten. Dat moesten de fiches zijn, concludeerde mevrouw ten Brakel opgewekt. En ze was blij dat ze het teken opgemerkt had. Dit was gewoonweg leuk.
        Nadat ze had genoten van het diner, langzaam haar Gladstone had opgerookt bij een heerlijk kopje koffie, begon ze een lichte zenuwgolf in haar buik te voelen. Als het kopje koffie en de sigaret op waren, zou ze een whiskey bestellen en dan moest ze dus iets met die muntjes gaan doen. En dat iets had mevrouw ten Brakel nog nooit gedaan. Ze inhaleerde diep, drukte de Gladstone uit, dronk haar kopje leeg en liep naar de bar. De haar toegewezen ober schonk haar de gevraagde Famous Grouse in, die ze in één teug naar binnen goot en keek daar een beetje vreemd van op. Mevrouw ten Brakel wees beleefd glimlachend op haar lege glas, waarop de ober het opnieuw van een whiskey voorzag. Dit was toch werkelijk leuk, dacht mevrouw ten Brakel terwijl ze naar een roulettetafel liep. Nippend van haar glas bekeek ze aandachtig wat er gaande was aan de speeltafel die ze er erg mooi uit vond zien. Al gauw begreep ze dat eigenlijk het enige wat je hoefde te doen, het neerleggen van de gekleurde muntjes op de vakjes was. Al viel het haar wel op dat sommige mensen ze juist tussen de vakjes in legden. Dat vond mevrouw ten Brakel slordig staan, dus legde ze, toen ze het tijd vond om het ook eens te proberen, haar muntje precies in het midden van het vakje waarin het getal 10 stond. Dat vond mevrouw een mooi rond getal en daarbij vond ze dat het teken dat cijfer verdiende. De croupier draaide aan het mooie ronde wiel en liet, nadat hij iets in het Frans had gemompeld, het kleine balletje erin vallen. Toen het draaien langzamer begon te gaan, steeg er een geroezemoes op uit het groepje mensen dat om de tafel heen stond. Het balletje lag in het vakje waar 10 bij stond en tot haar verbazing zag mevrouw ten Brakel hoe de croupier een grote stapel muntjes bij die van haar schoof met zijn grappige hark zonder tanden. Niet precies wetend wat ze nu moest doen, keek mevrouw ten Brakel hem aan, maar de man merkte haar niet op, hij was druk doende met de muntjes op het doek en zijn hark.
“U laat toch niet alles weer op de tien staan?” vroeg een zeer knappe jongen met zwart haar en een glimmend dun snorretje.
“Eh, nee hoor,” zei mevrouw ten Brakel. “Mag ik ze allemaal pakken?” Er klonk sympathiek gegiechel om haar heen. Alsof de mensen haar aandoenlijk vonden.
“Natuurlijk, u heeft het eerlijk gewonnen,” zei de jongen met het snorretje.
Mevrouw ten Brakel pakte de munten. De jongen legde het voor haar in overzichtelijke stapeltjes.
“In één klap driehonderdzestig euro rijker,” mompelde een oudere dame lichtelijk jaloers. Mevrouw ten Brakel schrok. Waren die munten zoveel waard? Mijn hemel, dacht ze, en voor ze het wist had ze de munten opgepakt en was ze bij de tafel weggevlucht. In een rustig hoekje, zittend op een pluche bankje, telde ze de munten. Ze had er twee van honderd, twee van vijftig en zestien van tien. Ik ben rijk, dacht mevrouw ten Brakel lachend en wandelde naar de bar om nog een glaasje whiskey te bestellen. Mocht het niet meer gratis zijn, had ze nu immers geld genoeg.

Mevrouw ten Brakel leerde die avond waar je je munten allemaal nog meer neer kon leggen op het groene laken en vergat langzaam maar zeker alles om zich heen. Ze dronk veel te veel Famous Grouse, hetgeen kwam doordat ze ook was vergeten dat ze niet teveel whiskey moest drinken. Met haar glas in de ene hand en een sigaret in de andere, zat ze met een enorme stapel fiches voor zich aan de speeltafel. Haar gedachten werden beheerst door ingewikkelde redenaties over waar wel of geen fiche te plaatsen en hoeveel. De communicatie tussen haar en het teken draaide op volle toeren. De stapel fiches groeide. Soms verloor ze een paar fiches, hetgeen een onaangename golf in haar maag veroorzaakte, maar meestal zette de croupier er een aantal bij. En sinds ze ermee was gestopt om de fiches keurig in het midden van de vakjes te leggen, raakte ze ze eigenlijk zelden meer kwijt. Er kwam een hikkende giechel uit haar mond toen ze eraan dacht dat ze er eigenlijk maar een chaotisch zooitje van maakte. Zelfs de muntjes voor haar lagen in een onoverzichtelijke berg door elkaar en ook daar moest mevrouw ten Brakel flink om lachen. De croupier vroeg haar zo nu en dan of ze ze wenste in te wisselen voor hogere waardes, hetgeen ze in het begin ook prettig vond omdat het er dan wat minder werden. Maar gaandeweg vond ze dat allemaal maar overdreven en tijdverspillend. Het wiel moest draaien, daar was ze voor gekomen. Het wiel draaide en op het moment dat het balletje erin terecht kwam, genoot mevrouw ten Brakel van het aangename geluid dat dat veroorzaakte en voelde ze een fijne warmte in haar lijf. Plotseling kondigde de croupier aan dat er voor de laatste keer ingezet kon worden. Het casino ging sluiten.
“Meent u dat nou?” vroeg mevrouw ten Brakel in opperste verbazing, “zo vroeg al?”
“Het is kwart voor drie, dat is toch niet erg vroeg?” reageerde de croupier vriendelijk, hoewel dat duidelijk gespeeld was.
Mevrouw ten Brakel keek op haar horloge. Kwart voor drie ’s nachts? Dat kon onmogelijk kloppen. Ze stond op, maar werd daar zo duizelig van, dat ze meteen weer ging zitten. Een krachtige hand ondersteunde haar rug.
“Hoep, voorzichtig,” zei een stem die bij deze hand hoorde. Mevrouw ten Brakel keek opzij, recht in het innemende gezicht van de knappe jongeman met het snorretje die ze eerder op de avond had ontmoet. Tsjonge, dacht mevrouw ten Brakel, wat een beauty. Hij lijkt wel weggelopen uit een ouwe Amerikaanse film. Zou ze daarom ineens in het Engels denken, vroeg ze zich meteen daarop verward af.
“Heeft u dat allemaal gewonnen?” vroeg de filmster.
Mevrouw ten Brakel knikte en keek naar de fiches. Die leken wel vloeibaar en niet meer stil te kunnen liggen.
“U heeft het geluk aan uw zijde.”
“Het téken, zul je bedoelen,” murmelde mevrouw ten Brakel.
“Oh, pardon,” verontschuldigde de filmster zich hoffelijk. “Mag ik u een laatste drankje aanbieden voordat het hier sluit?”
Het hield maar niet op. Haar eten was gratis, haar drankjes waren gratis, ze had verschrikkelijk veel geld gewonnen, hoeveel wist ze niet eens, omdat dat tellen haar zo in de war maakte en nu werd ze , alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, ook nog eens op een drankje getrakteerd door een beroemde filmster! Teken, je bent een engel, dacht mevrouw ten Brakel.
“Ik vind het een eer om door u uitgenodigd te worden, meneer,” antwoordde ze zo stijlvol als ze kon en liet zich door de filmster naar de bar begeleiden.

In bed, wanstaltig misselijk en gekweld door een dreunende hoofdpijn, was het laatste wat mevrouw ten Brakel zich van de avond in het casino kon herinneren, dat ze trots met de filmster aan de bar zat. Haar horloge vertelde haar dat het half tien in de ochtend was. Waar alle fiches gebleven waren, laat staan de filmster, was haar een raadsel. Evenals hoe ze veilig in bed terechtgekomen was. En daarom was het een wonder, vond mevrouw ten Brakel. En ze bedankte het teken uit de grond van haar hart.

About simone duwel