Miami Vice haalt het niet bij het Monsterhuis

Miami Vice
Miami Vice zag uw filmman heel vroeg voordat hij op de Nederlandse schermen uitkwam. Wat een saai product, zeg! Maar misschien vindt u hem wel leuk. Als je van prachtig gefilmde Caribische landschappen houdt, als je graag naar chique hotelkamers, -lounges, -desks, en dito jachthavens kijkt en als het verhaaltje er niet toe hoeft te doen, dan kom je met Miami Vice wel aan je trekken. De wolkenluchten! Fantastisch! Misschien heeft regisseur Mann hier wel de meeste energie in gestoken. Ook Gong Li is trouwens fijn om naar te kijken.
Mann presenteert een remake van de serie die in de jaren tachtig heel populair was op tv. U herinnert zich die serie nog wel: een drugsbaron (met liefje) wiens bende ergens een steekje heeft laten vallen en achter de vodden wordt gezeten door twee undercover rechercheurs. Zij zullen het lek zoeken en de hele bende oprollen. Er wordt heel wat onderhandeld door beide partijen in prachtige casino’s gevuld met modieuze en knappe vrouwen. De detectives – Collin Farrell en Jamie Foxx – lijken op succes af te gaan, maar nee. De onafwendbare schietpartij – hippe wapens en achtervolgingen in supersnelle boten – breekt los. Gelukkig loopt de romance tussen Gong en Collin wel goed af.
Miami Vice is knap gemaakt, qua fotografie, typecasting en verhaalvorm, maar enige inhoud ontbreekt. Alles is al eerder vertoond is gekopieerd van recente en ook van oude films in dit genre. Mensen die met zekere regelmaat zulke films zien kunnen elke wending zien aankomen. Mann’s is goed in sfeer en stijl, maar meer biedt hij niet. Er wordt redelijk in geacteerd, maar niet zo dat je rechtop in je stoel gaat zitten. Een routineus product, kortom.

Cast: Collin Farrell en Jamie Foxx, Gong Li, John Hawkes, John Ortiz e.v.a.
Script: Michael Mann ( naar de tv-serie van Anthony Yerkovich)
Regie: Michael Mann
Duur: 130 minuten

On a clear day
Frank, werker op een scheepswerf, wordt ontslagen wegens de teruglopende winsten in deze tak van industrie. De film begint met het te water lopen van het laatste schip waaraan hij mag werken. Het ontslag treft hem zwaar, want hij is verknocht aan zijn werk. Zijn vrouw Joan leeft met hem mee en bedenkt een plannetje: zij kan buschauffeur worden, want daar is wel vraag naar. Eerst dan dat diploma halen. Frank heeft weinig contact met zijn enige zoon Rob. Hun interesses liggen ver uiteen. Dan is er nog iets: sinds het dodelijk ongeluk van zijn broertje, nu 25 jaar geleden, is hij blijven wrokken tegen pa, die volgens hem de schuld had.
Ter afleiding gaat Frank met een drietal werkloze vrienden naar het zwembad. Daar ziet hij in een groepje zwaar gehandicapte jongens een knul die zich gigantisch inspant bij de zwemles. Als zo’n kind nog tracht iets van het leven te maken….Wat zeurt hij dan nog?! Hij besluit zo goed te leren zwemmen dat hij over het Kanaal naar Frankrijk kan. De drie zwemvrienden steunen hem en na verloop van tijd ziet iedereen de onderneming zitten. De overtocht verloopt niet vlekkeloos: vlak voor de Franse kust krijgt hij een enorme dip. Zijn trouwe vrienden helpen hem daar overheen. Frank kan zichzelf weer recht in de ogen kijken. Zijn zoon en schoondochter zijn weer dichterbij gekomen door deze heldendaad. En Joan slaagt op het nippertje voor haar busdiploma.
Een brave, serieuze film in de lijn van ‘The full monty’ en ‘Billy Elliot’: geen glamour, geen horror of adventure, geen filmhuisfilm. Gewoon een eerlijke, positieve film uit het alledaagse leven. Daar heeft de Engelse filmindustrie al menig succes mee behaald. De regisseur, Gaby Dellal, mikt kennelijk op diep, gevoelig en toch onderhoudend. Het script geeft vooral steun aan het laatste: de Chinese Chan, de chipbakker, gekke Bob en de andere vrienden – zij laten de zaal vaak gieren van het lachen. Maar de top wordt toch niet echt gehaald. Veel blijft in de lucht hangen – hoe komt Chan in dat groepje? hoe zat het nou met dat ongeluk? De kust van Engeland compleet met white cliffs daarentegen is prachtig.

Directie: Gaby Dellal
Script: Alex Rose
Cast: Peter Mullan (Frank)/ Brenda Blethyn (Joan) / Jamie Sives (Rob)/ Paul Ritter(Mad Bob)/ Billy Boyd (kleinzoon Danny)
Duur: 98 minuten

Monsterhuis
Monsterhuis is fantastisch in zijn genre. De mogelijkheden van animatie blijken opnieuw groter te zijn dan ooit tevoren. De mensachtige wezens worden steeds `echter’. De acteurs die de rollen vertolken gaan naadloos op in de animaties. Ze lezen niet meer een tekst voor, ze kunnen spontane invallen direct toevoegen. Ook de resolutie van het beeld lijkt beter dan ooit.
DJ woont in een gewone straat met vrijstaande huizen. Aan de overkant van zijn huis woont in een bouwvallig krot, de ouwe meneer Nebbercracker. Zoals het een oudje betaamt, haat hij de ballen die op zijn gazonnetje landen of de mensen die er overheen lopen. Dat klinkt gewoon, maar er is meer. DJ tuurt de hele dag met zijn verrekijker naar de overkant en heeft gemerkt dat er meer gebeurt. Het lijkt net of de voordeur een mond is die de ongewenste voorwerpen, maar ook buurtkinderen en buurtoudjes, oplikt en inslikt. Natuurlijk geloven zijn ouders hem niet. Alleen DJ’s vriendje Chowder -ook 12 jaar- vertrouwt de zaak niet. Samen doen ze een diepgaand onderzoek, later geholpen door iets oudere Jenny, waarbij ook de politie wordt ingeschakeld. Ze hebben de vrije hand want DJ’s ouders gaan een weekendje weg en vertrouwen hem toe aan een oppas die zich alleen interesseert voor haar vriendje. Politieagenten en vriendje verdwijnen in de duistere ingewanden van het huis. Meneer Nebbercracker krijgt een hartaanval en lijkt van de aardbodem verdwenen te zijn. Het wordt steeds enger.
Monsterhuis lijkt sprekend op een steeds woester wordende rit in de ouderwetse kermisattractie rad van avontuur. De film begint ontspanen, met alledaagse buurtuin-schermutselingen, met stoute jongetjes die verliefd zijn op girl next door Jenny en haar meetronen naar het huis van meneer Nebbercracker. Maar na een schattig eerste halfuurtje, ontspoort de film en wordt een spastische, onverdraaglijk luidruchtige spooktrein die steeds harder voortraast en alle subtiliteit achter zich laat. Kinderen zijn veel gewend tegenwoordig. Zullen ze echt een uur lang blijven lachen en juichen als het huis steeds meer vermenselijkt en zelfs de straat opgaat totdat eindelijk de finale explosie losbarst?

Cast: Steve Buscemi (Nebbercracker), Mitchel Musso (DJ), Sam Lerner (Chowder), Spencer Locke (Jenny), Maggie Gyllenhaal (oppas)
Regie: Gil Kenan
Screenplay: Dan Harmon, Rob Schrab en Pamela Pettier
Duur: 91 minuten

About rein van der woude