Onconventionele seks en ijzige taferelen

Breakfast on Pluto (Neil Jordan, van de Cement Garden)

De filmindustrie verdiept zich dit seizoen in onconventionele seks. Na Brokeback Mountain en Transamerica nu Breakfast on Pluto. Wat worden we allemaal toch ruimdenkend!

De film speelt in Ierland in de jaren ’70. Hoofdpersoon ‘Kitten’ Braden’s genealogy is onduidelijk. Wat vaststaat is dat hij als baby werd gevonden op de trappen van Father Bernards pastorie en werd opgevoed door Ma Braden. Hij is er rotsvast van overtuigd dat hij een meisje is. Hij wil Kitten genoemd worden i.p.v. Patrick en kleedt zich zeer vrouwelijk. Als zijn ‘moeder’ hem een keer betrapt voor de spiegel met een bloemetjesjurk en dreigt om hem in de jurk door de hele stad te slepen antwoordt hij “Da’s beloofd!?” En als pater Bernhard de klas verzoekt een intieme wens op te schrijven komt op zijn papier te staan’Een adres waar ze piemels verwijderen’.
Zodra hij groot is verdwijnt hij van school en wordt lid van een rockabilly band, waar hij het liefje (squaw) wordt van bandleader Billy. De andere bandleden protesteren al gauw tegen zijn nadrukkelijke aanwezigheid in de band en hij verdwijnt naar Billy’s woonwagen met de functie van ‘Hausfrau’. Daar vindt hij onder de vloer een wapendepot. Rechtschapen als hij is brengt hij het tuig naar de politie en ligt er dan helemaal uit, ook bij Billy. Hij gaat naar Londen om zijn echte moeder te zoeken en heeft daar natuurlijk weer talrijke ontmoetingen. Hij vindt werk in een peepshow en is slachtoffer en verdachte van een IRA- bomaanslag. Uiteindelijk belandt hij in de straatprostitutie, voor hem ook een middel tot acceptatie. Want eenzaam is hij, net zo eenzaam als een ruimtevaarder die op Pluto in zijn eentje van het uitzicht geniet.

Het script is kleurrijk. Kitten is niet een jongen gevangen in een meisjeslichaam, maar een jongen gevangen in het lichaam van een travestiet of –om nog preciezer te zijn- een jongen gevangen in een wereld waaruit hij niet kan ontsnappen. Murphy zet een heel overtuigende creatie neer. Hij past goed in de rol met zijn superslanke lichaam en zijn Shirley Temple-hoofd. Zijn capriolen zijn erg geestig, maar voor een film van ruim twee uur lengte heeft hij toch te weinig variatie in zijn repertoire. Het wordt vervelend. De jaren’70 weer eens op laten draven is leuk, maar waarom moet die IRA zo nodig? De echte terroristen hebben hun een lesje geleerd en ze moeten verder maar niet meer worden genoemd, toch!? Jammer dat Liam Neeson maar zo’n klein rolletje heeft. Hij had voor meer afwisseling kunnen zorgen! Al met al toch wel leuk. Een zeven!

De kleine ijsbeer- het geheimzinnige eiland (Maya en Thilo, graaf en gravin van Rothkirsch)

Kleine Beer, een poolbeertje dat bij veel kijkers bekend zal zijn uit vorige producties, voelt zich prettig temidden van sneeuw, ijs en poolzee. Drie volwassen beren gooien roet in het eten als ze Caruso, de vals zingende pinguin, opsluiten in een goederentrein die klaar staat voor vertrek naar de Zuidpool. Beertje Lars en zijn vriendje Robby, de zeehond, krijgen lucht van het snode plan, proberen Caruso te redden, maar komen bij de pogingen gedrieën in zee terecht. Ze spoelen aan op de Galapagos-eilanden, tropisch begroeid, wat wel een ‘verandering van uitzicht’ betekent. Op de bodem van de omringende zee ontdekken ze een waanzinnig grote vis met een reusachtige, enge bek. Chuco, een jongetje van 11, die op het eiland woont bij zijn mama (die daar wetenschappelijke observaties doet) vindt op internet uit dat het om een prehistorische, maar toch nog levende dino gaat. Boze wetenschappers komen achter Chuco’s geheim en proberen het wezen te vangen. Het olijke drietal steekt daar gelukkig een stokje voor. Maar hun avonturen zijn nog niet voorbij. Een vulkanische uitbarsting dreigt een eind te maken aan het bestaan van honderden schildpadjes, die, verstopt in hun eitjes onder het zand, wachten tot ze uitkomen en naar zee kunnen kruipen. Moeder Reuzenschildpad is wanhopig, maar de vriendjes redden haar talrijke kroost. Uiteindelijk reizen ze per trein terug naar de goede, oude Noordpool.

Voor een volwassene is het moeilijk om te voorspellen wat kleine kinderen leuk vinden. Huismannen.nl vond de film mooi getekend en dito muzikaal omlijst. Maar het script? Waarom ligt de noordpool dicht bij de zuidpool? Zijn die twee streken door een trein verbonden? En weten de kleintjes wat de Galapagos-eilanden zijn? Laten we aannemen dat hun begeleiders dat tijdens de voorstelling rechtzetten en uitleggen. Maar dan komt weer een andere twijfel op. Huismannen.nl voelde zich zeer unheimisch bij de ijzige taferelen in het hoge noorden. Je zal daar toch maar moeten leven als klein beertje. Die ontzettend koude en diepe ijszee, de misschien nog meer onherbergzame sneeuw- en ijsvlaktes, alleen bevolkt door moorddadige beren. Op de Galapagos-eilanden is het gelukkig warmer, maar dat oerdier! Het ziet er vreselijk uit!. Alleen zijn ene oog, dat boven het zand uitsteekt en waarin Lars zich graag spiegelt, is wel lief. Schrale troost bij al het omringende engs. De vulkanische uitbarsting is ook geen lolletje. Huismannen.nl is blij als al de lava en vulkanische as in een ongelooflijke en eindeloze lawaai-explosie hun plek bereikt hebben. Gelukkig, het is maar een tekenfilm!
Wat bezielt Thilo en Maya , graaf en gravin van Rothkirsch? Misschien denken ze dat kindertjes al zo aan de horror gewend zijn die collega’s over ze uitstorten, dat ze met zwaar geschut moeten komen om ze nog te boeien? Ook het moderne kind moet mijns inziens beschermd worden tegen zoveel griezeligs. Menig teer kinderzieltje zal na deze film voor de rest van zijn/ haar leven getraumatiseerd zijn. Sla deze raad niet in de wind, ouders, want je zit zelf jarenlang met de brokken!

About rein van der woude