Terecht Onopgemerkt Gebleven

Aan de voorpubliciteit lag het niet. Een film van Hans Teeuwen, de geniaalste gek die ooit op een Nederlands podium heeft gestaan, is natuurlijk nieuws. Zeker als dat gekoppeld wordt aan de mededeling dat hij stopt met cabaret, en de film wordt opgedragen aan Theo van Gogh. Nou ja, iedereen snapt dat een beetje krant of talkshow hier wat van meepakken wil.
En toen werd het stil.
In de bioscoop een paar duizend bezoekers. Niemand die ik kende ging er heen. Ik wou wel, daar lag het niet aan. Maar alleen naar de film, dat doe ik niet meer. En mijn filmgaanvriend(inn)en hadden geen zin in Masterclass. Waarom? Kon niemand uitleggen. Hoeft ook niet. Ineens, na een paar weken, draaide Masterclass ook niet meer.
Jammer, dan wachten we wel op de DVD, dacht ik nog. Maar toen! Toen was hij ineens op TV. Ik meen op een vrijdagavond, startend rond elven. Slecht tijdstip voor een film, beetje sneaky, alsof het al de derde uitzending van een Canadees-Australische co-productie betreft. Of zachte porno.

Maar goed, toch maar enthousiast kijken. Mind you, ik had er nog steeds zin in. Mij leek het een geweldige film. Kon niet verkeerd gaan. Hans Teeuwen!
Wat een shitfilm.
Kort samengevat, gaat de film over een geflipte toneeldocent die door gestoorde acteurs nog steeds serieus genomen wordt. Zo serieus, dat hij uit zijn gedwongen pensioenering wordt teruggehaald om nog een keer een masterclass aan studenten te geven. En dat loopt dan uit de hand.
Laat me de drie hoofdbezwaren tegen deze film eens op een rijtje zetten.
Peer Mascini. Ben ik de enige, of kunnen meer mensen Peer Mascini niet meer zien? Die snuiter zit tegenwoordig in zo achterlijk veel reclames (radio, tv) dat ik er niet meer normaal naar kan kijken. Ik verwacht ieder moment een website-adres, telefoonnummer, of pak vla in beeld te zien verschijnen.
Het idee. Eigenlijk is het parodieren van de acteerwereld niet zo bijster orgineel. Acteurs die hun vak te serieus nemen, dat kennen we wel. Met de grappen die daar bij horen. En die grappen blijken dan vooral te bestaan uit onduidelijk bewegen op de grond en het oplepelen van paradoxale teksten (‘De kern van acteren is het ontkennen van een kern!’, of dat type flauwekul). Koot & Bie. Jiskefet. Kopspijkers. Koefnoen. Weet ik veel wie, iedereen heeft het al vaak gedaan.
De uitwerking. De masterclass zou eigenlijk uit de hand moeten lopen, maar dat valt nogal tegen. Pierre Bokma, naast Peer Mascini de andere hoofdpersoon, begint wat onduidelijk tegen onze Peer te schreeuwen. Peer trekt zijn kleren uit. Maar echt de hand lopen kan er toch anders uitzien.

Nou ja, eigenlijk is het niks. Dus maar goed dat u, lieve lezer, Masterclass zonder twijfel nog niet bekeken heb. En laat het maar liggen, straks in de videotheek. De film is met recht terecht onopgemerkt gebleven.

About flora x