Terecht Onopgemerkt Gebleven, aflevering festivalland

Juni 2006 is wat betreft nationale en internationale aandacht een rare maand. Er wordt nogal veel gevoetbald deze maand. Of dat nu terecht of onterecht opgemerkt moet worden (ik vind terecht, maar dat terzijde), feit is dat je geen keus hebt: je moet het opmerken. En daarmee merk je automatisch een aantal andere zaken niet op, want je hoeveelheid beschikbare aandacht is gemiddeld gezien best constant volgens mij. Toch klopt deze redenering niet helemaal – iets overdonderends als een wk-voetbal leidt ook tot compenserende opmerkingen. `Voetbal is zo stom en dominant, kijk nu eens hoe weinig aandacht Oerol, het Holland Festival, deze prachtige film of dit prachtige boek krijgt!‘ Hoe vaak heeft u een vergelijkbare uitspraak in uw omgeving gehoord de afgelopen weken? Best vaak gok ik.

Zoals gezegd, ik ben blij met het wk. Omdat ik een voetballiefhebber maar vooral wk-liefhebber ben. Het wk ontstijgt qua betekenis het spel zelf, meer dan welk ander toernooi. Het heeft allerlei tijdelijke sociale gevolgen op wereldschaal, die bizar en intrigerend zijn. En een wk is slechts eens in de vier jaar. In tegenstelling tot wat ik deze zomer terecht onopgemerkt vind worden: de festivalterreur. Die is jaarlijks. En groeit ook jaarlijks. Ik ben op zich niet vies van een festival, maar dan wel met een goede programmering, gebaseerd op een goed idee en een festival dat niet de tiende in de rij is van inwisselbare festivals. Dus liever niet voor iédere muziek-, theater- of filmsoort een eigen festival. En dan daarbinnen nog differentiëren tussen `het officiële festival’ en het `tegenhangende festival’, `het festival van de goede smaak’ en `het festival van de slechte smaak’, `een hetero- en een gay-variant’, een `hybride festival met stroming A en een hybride festival met stroming B’, et cetera.
Ik wil niet in het kader van London Calling naar The Chalets in Paradiso. Ik wil naar The Chalets in Paradiso in het kader van The Chalets. Naast dat er wat mij betreft teveel festivals zijn hebben ze ook de neiging op elkaar te gaan lijken. Een paar grote namen die het festival moeten dragen en verder vooral gezochte `crossmediale’ performances, en alles moet vooral `chill’ en gezellig zijn. Pff. De sfeer lijkt soms even inwisselbaar als die van twee verschillende filialen van de Ikea.
Begrijp mij niet verkeerd. In een jaar tijd word ook ik als voetballiefhebber, regelmatig ziek van de pregnante aanwezigheid van voetbal. Maar niet tijdens een wk. Hopen maar dat Nederland de finale haalt, dan ben ik nog tot medio juli gevrijwaard van de festivalkoorts in de stad. Dan mag voetbal daarna wat mij betreft weer vier jaar geparkeerd worden in de schaduw van alles dat geen bijzaak is.

About rogier verkade