Time voor lekker Kerst !

Vroeger las ik heel erg veel boeken. Ik was het boekiemonster. Ik vrat ze. Bijna ziekelijk was het. En een boek waarin ik eenmaal begonnen was, dat moest ook uit. Goedschiks of kwaadschiks. Ook als het verschrikkelijk irritant of heel saai bleek te zijn. Eenmaal opengeslagen en begonnen, ging ik door tot het bittere einde.

Ik heb dat al jaren niet meer. Boeken helemaal van voor naar achteren uitlezen doe ik nauwelijks nog. Als het er drie of vier in een jaar zijn, dan is het veel (nog maar tien jaar geleden – ik zocht het voor U op in een van mijn schriftjes – waren het er twee honderd en zeventien …)

Denk nou niet dat ik niet meer van boeken hou! Integendeel! Maar tegenwoordig kijk ik boeken meestal enkel nog door. Met veel aandacht en liefde, dat wel.

Naast mijn bed liggen drie hoge stapels, die in de loop van het jaar geleidelijk van samenstelling veranderen. Allemaal vers en ongelezen. En elke avond pak ik er een paar om door te bladeren. Ik lees een stukje hier, koester een stukje daar. En dan ga ik slapen.

[ Het is eigenlijk net zo met vrouwen, nu ik er over na denk … 🙂
Affijn … ]
In de tijd dat ik nog zo heel veel boeken las, en wekelijks menig deeltje – gebonden of ongebonden – met een zucht van ‘uit!’ dichtklapte en terug in een van mijn al maar uitdijende en hier en daar in hun voegen krakende boekenkasten plaatste, maakte ik ergens in mijn schriftjes een uitgebreide aantekening over net zo’n reizende veellezer als ik toen zelf was. Maar dan een veellezer die na lezing in tegenstelling tot mijzelf een boek niet in zijn kast zette, maar dat op de plek waar hij het uitlas ter vinding achterliet. En zo tijdens zijn omzwervingen over de wereld een spoor van boeken trok.

Daar zat wel een verhaal in, vond ik.

En kijk … U bent het zelf! Time deed dit jaar een meer dan terechte keuze … you control the Information Age … Bref. Die boekenzaaiende veellezer waart al een aantal jaren nu over het wereld wijde web, in de duizendkoppige gedaante van Bookcrossing.com … Lezers van boeken, zaaiers van boeken, vinders van boeken … Ik vond en vind het prachtig, en moest ook aan die site denken toen ik gisteren in de intercity van Amsterdam naar Maastricht in het cover artikel van de nieuwe Time zat te lezen.

De trein had ondertussen wat vertraging.
Net buiten Utrecht trok er iemand aan de noodrem omdat hij dacht dat dat rooie ding de klink van de deur naar het toilet was. En op station Den Bosch moest er een lastige reiziger uit de trein verwijderd worden.

Toen we tenslotte toch nog op het Maastrichtse station arriveerden, ik mijn rugzak omgorde en de kinderen maande haast te maken met het opbergen van hun consumenten electronica, zag ik dat iemand op het venstertafeltje bij de stoelen achter de onze, naast het ‘Zaterdag Bijvoegsel’ en ‘Wetenschap & Onderwijs’ van het Handelsblad, een pocketboek had laten liggen … “A glorious new novel from the author of The Children’s Hour … Marcia Willett … The Birdcage” … In het voorbijgaan griste ik de bijlagen en het boek mee.

Want lezen of niet lezen, een boek laat ik niet liggen.

Pas toen ik buiten de trein op het perron het boek beter bekeek, zag ik dat het een ‘bookcrossings boek’ was. Op de omslag plakte een stickertje met de tekst “I’m not lost! I’m travelling! Please read me & release me!”

Op de Bookcrossing website kunt U lezen welke omzwervingen dit exemplaar van The Birdcage maakte voordat ik het gisteravond in de intercity in Maastricht oppikte … En blijven volgen wat er verder mee gebeuren gaat als ik het binnenkort weer loslaat …

Maar eerst ga ik het lezen. Van voor naar achter. Onder de kerstboom, zeg maar, bij het stalletje.
Want het voelde waarachtig als een kerstkado.

(jk harsman, met de wifi van de buren
van zijn ouwe moeder in Maastricht)

About j.k. harsman