Afkicken

Omdat ik ben gestopt met roken en drinken heb ik nu al vier nachten nauwelijks geslapen. Althans, mijn vriendin zegt dat het daar door komt.
Het kan ook zijn dat de gesprekken vol verwijten tussen ons de oorzaak zijn van mijn vlucht naar de benedenverdieping. Daar leg ik mijn van de trap gesleepte matras neer en bevlek in een kortstondig plezier mijn lakens. Vervolgens maalt het verder in mijn hoofd. Niets helpt echt. Hoe moeilijk is het om keer op keer die frisse start te maken.
De volgende ochtend hoor ik van boven al de stemmen van de kinderen. Zij kijken er niet raar meer van op dat ik naast de ontbijttafel lig te slapen. Alles went.
In snel tempo volgt het ochtendritueel. Mijn vriendin vertrekt al vroeg, naar het afkickcentrum. Met dat verschil dat zij er werkt. Niet omdat het zo leuk is, maar voor het geld. Want geld hebben wij nodig. Dan kunnen we eens een weekendje samen weg, naar België of zo. Dat hebben we nodig, want we zijn zo weinig echt samen.
Gisteravond voor ik ging slapen heb ik een lijstje gemaakt. Dat doe ik altijd als ik een vrije ochtend voor de boeg heb. Dus snel de kinderen naar school en aan de slag met het lijstje. Daarop staan alleen dingen die ik moet doen, niet de dingen die ik wil doen.
Waarom zijn oplossingen zo vaak geen echte oplossingen? Het kinderfietsje, pas gerepareerd, is weer op dezelfde manier stuk. Dan maar zelf proberen. Het bezwaarschrift dat ik naar de belastingdienst stuurde, blijkt niet op de juiste plaats terecht gekomen te zijn. Hier kom ik achter na drie kwartier telefoneren en acht doorverbindingen. Hoe is het mogelijk dat ik beleefd blijf. Als ik een schuurpapiertje wil pakken uit de pas opgeruimde werkkast (‘mijn kast’) donderen emmers en verfmaterialen naar beneden. Het gironummer waar ik een bedrag op stortte om informatie te krijgen over fietsen naar de Noordkaap blijkt onjuist in het fietsmagazine te staan vermeld. Ik moet alweer stofzuigen en mijn stoppelbaard moet er af. Het houdt maar niet op.
Aaah, buzz off
Aaah, buzz off! Ik besluit dat een aantal punten van het lijstje mag wachten, zodat ik een stukje kan schrijven. Hunkerend naar nicotine ram ik op de toetsen. Ik zou wel even flink willen huilen. Maar dat is er niet meer bij, sinds ik aan de lithium ben. En passant is het echte genieten ook vervlogen. Maar trots kan ik zeggen: ‘Geen depressies meer.’
Ik zoek een arts die gewetensvol het enige echte recept uitschrijft: twee keer per jaar een week zonder gezelschap op vakantie. Om af te kicken van alle slechte gewoontes. Om te huilen, te slapen, te wandelen en vooral: te mijmeren. En om te verlangen naar de dingen die je mist.

About ed vervoorn