De zesde verdieping

De inhoud:

[Ik geloof dat ik wakker werd van de wind. Ik lag met mijn neus op het toetsenbord van mijn PC. Ik voelde de druk van de knoppen in mijn wang staan. In het donker leek het alsof de openslaande ramen in een punt naar elkaar toe liepen. Ik stond geeuwend op, wreef in mijn ogen en keek naar het westen. Er hing een dikke mist buiten en de wind joeg om het pand. De knikarmen van de zonneschermen rammelden. Moet minstens kracht acht of negen geweest zijn. Ik hou wel van een beetje wind dus ik trok aan de ramen. Maar ik kreeg ze niet open. Ik moest pissen. Ik wilde naar het toilet lopen maar ik kreeg die deur ook niet open. Liep slaapdronken door de gang naar de pantry. De deur stond open. Ik piste in de gootsteen bij de pantry en liep terug naar mijn bureau.

Ik heb besloten om een log bij te houden. Het is nu 12.21 uur. Tenminste, dat staat er op alle klokken… Het is licht buiten, het moet dus zaterdag zijn. De wind is afgenomen en suist om het gebouw. De mist is onveranderd. Het is zondags stil buiten. Heb ontdekt waarom ik niet naar de WC kon vannacht, trouwens. Er is iets met de deuren en de ramen hier. Vermoed dat ik droom, maar helemaal zeker weet ik dat niet? Alles wat open staat wil niet dicht en alles wat dicht zit krijg ik niet meer open. Vooral dat laatste baart me zorgen. Alles op deze verdieping is verzakt. Ik heb het nagemeten met wat repen plakband en een lineaal. De openslaande ramen lopen echt in een punt naar elkaar toe. Die punt is zeven millimeter hoog. Alle grote ramen staan bijna twee centimeter uit het lood. De openslaande ramen zijn zestig centimeter lang en de grote ramen zijn honderdzestig centimeter lang. Ik heb er mijn rekenmachine bij gepakt. Volgens de tangensregel staat alles, inclusief hang en sluitwerk, 0,7 graden uit het lood. Zelfs de vloeren zijn een beetje ruitvorming, volgens mij. Ik draai mezelf duizelig voor de spiegel en klap mijn handen blauw, maar het helpt allemaal niets.

Dat klappen en draaien moet ik misschien even toelichten: Ik zat na het overwerken nog even in mijn favo chatroom gisteravond, te geinen met Liou Ville en Miss Lap Lace. Op een gegeven moment waren we allemaal moe. Deze afscheidsconversatie ontstond:
‘[Liou-Ville]> Ik ga naar huis en pitten kinders. Wist je trouwens dat als je om 00.00 uur driemaal ronddraait voor de spiegel en tweemaal in je handen klapt, je de tijd stil kunt zetten?’
‘[Lap-Lace]> HAHA. Tuurlijk joh. Ik heb trouwens gehoord dat je ook kunt tijdreizen daar mee. xxx en knuffel, ga het zo IRL proberen :)’
‘[Miltonian]> RIGHT… ik geloof je VOLKOMEN en ga het ook IRL proberen.’
Dat was om 23.45. We deden het alledrie tegelijk, exact om middernacht, in de weerspiegeling van een van de ramen op kantoor. Er gebeurde niets natuurlijk. Alleen de server ging down. Maar dat gebeurt hier wel vaker. Ik haalde een biertje en deed nog wat spelletjes minesweeper. En toen ben ik blijkbaar in slaap gevalen. En het is dus enorm gaan waaien en nu staat alles scheef? Het is ergens wel cool, geloof ik, maar ik wil op een gegeven moment ook wel NAAR HUIS natuurlijk… Er staan stapels pizza in de koelkast in de pantry, maar daar red ik het niet eeuwig mee. Mijn PC geeft wel beeld maar de internetverbinding is dood. De telefoons en mijn GSM geven alleen maar ruis. Heb geprobeerd de deur naar het trappenhuis in te rammen maar hij gaat naar binnen open. De lift doet het niet. Mijn keel is schor van het roepen. Jee, ben echt doodmoe zeg. Maar niet van het roepen? Snap niet waarvan wel. Ik ga straks om 00.00 uur maar eens kijken of ik de boel niet terug kan draaien of klappen. Jezus wat een maffe toestand? Dit moet een droom zijn…

Zondagmorgen 03.35. KUT. Ik zat weer te minesweepen, ben alweer in slaap gevallen voor mijn PC, doorgeslapen tot nu. Ik val nooit in slaap op kantoor? Ben zo moe… Dat wordt dus weer twintig uur wachten… Drink water en eet pizza. Vind het nu al vies. Heb trouwens met dun paktouw en mijn rekenmachine wat exacte metingen verricht. Alle rechte hoeken van deze verdieping, Locatie Maanzaadweg, zesde etage blijken 89,333 om 90,666 te zijn. Alles wijkt 0,666 graden af van de rechte hoek. Tweederde graad. Waarom? Twee keer klappen, drie keer draaien? *Zucht* Moe… Zo moe. ??? Heb net geslapen?

Zondagnacht, 22.22. De weersverwachting voor vannacht: donker en mistig. Ik heb een daad gesteld. Heb de zwaarste bureaustoel die ik kon vinden door een groot raam gekeild. Moest vijf keer gooien, het glas barstte met een enorme knal. Ik durf niet op te schrijven wat er achter ligt. Er zit een barst in mijn hart. Weet niet of ik de moed kan opbrengen om nog eens te kijken…

00.07 uur. handenklappen en draaien geprobeerd. Werkte niet. Ik heb het verpest denk ik met die stoel door het raam. Sukkel!!! Zal toch maar opschrijven wat er achter het gat ligt. God. Hoe omschrijf je zoiets banaals, dat tegelijkertijd zo afschuwelijk is? Moet het gewoon maar proberen: Achter de ruit ligt… mist. Jawel. En in de mist, die tussen de glassplinters in de sponning door hier naar binnen drijft, ligt… nog een keer dit kantoor. Maar dan zonder kapotte ruit en erger nog: Zonder mij. Ik zal op ontdekkingsreis moeten. Maar ik wil niet. Zo moe. Heb onder mijn bureau een nestje gebouwd van mijn jas en wat tafelkleden…

Maandag 11:11. Ik ben er geweest. Met de bezem de splinters uit de sponning getikt en mijn jas over de vensterbank gedrapeerd. Ik viel door de deuropening naar binnen. Dat raam ligt er precies tegenover. Vreemd genoeg is alles exact hetzelfde in kantoor versie II, afgezien van het feit dat het er nat en dampig is. Zelfs mijn half opgegeten pizza ligt nog op mijn bureau, sponzig te worden. De ruit is intact. De stoel die ik naar binnen heb gegooid ligt op de vloer, tussen de glasscherven. Het is die grote ouwe, die altijd naast de archiefkast stond. Leren bekleding, koperen schroefjes. Niemand wist hoe hij hier terecht is gekomen. Hij lijkt wel… zwaarder? Maar kan ook aan mij liggen? Alles lijkt zwaarder op het moment.

Maandag 15:15 Dit gaat makkelijker dan ik dacht. Was in slaap gevallen in mijn kantoor II. Toen ik wakker werd meteen de grote stoel gepakt en door de ruit gegooid. Gewicht van de stoel vergeleken met dezelfde stoel in mijn kantoor III. Hij is echt veel zwaarder. Kantoor III verder zelfde als II, maar dan met minder mist. Bevind me nu in versie IV, sta op het punt door te breken naar mijn kantoor V. Het is schraal hier. Droog. Pizza wel lekker. Stoel bijna niet meer te tillen. Maar ik vermoed dat de geringste aanraking van de stoel ruit IV uit elkaar zal doen spatten. Daar ga ik dan… Wish me luck.


Maandag 15:51 GODVERDOMME!!! Ik zit te janken. Heb me verstopt onder mijn bureau, onder de tafelkleden in mijn kantoor I. Maar dat helpt natuurlijk niets. Ik wil hier uit. Laat me d’r alsjeblieft UIT! Ik wil WEG hier!!! Wil naar huis!! HELP!!!!

Maandag 21:12 Goed. Zal proberen op te schrijven wat er gebeurd is. Het eerste wat me opviel, toen ik de ruit brak in IV, was de schroeilucht die binnen kwam. Aangebrande pizza. Ik zag dat er iemand in V stond. Hij droeg mijn gympen net als ik, zonder sokken. En hij had mijn kleren aan! Zijn dunne benen staken als stokken onder mijn pantalon uit. Hij stond bij mijn bureau en was gulzig de pizza naar binnen aan het werken. Z’n grijze baard en m’n witte, gesteven overhemd en mijn stropdas werden rood van de tomatensaus. Ik was woedend. Ik mepte de scherven uit het raam en gooide mijn jas over de rand. Maar op het moment dat ik naar binnen wilde springen stopte hij met eten en hij staarde me aan. Hij nam de pizza uit zijn mond en fluisterde iets dat ik niet verstond. Zijn irissen zijn wit, alsof hij staar heeft. Ik heb twee keer geprobeerd daar binnen te klimmen. Het lukt me niet. De macht van de man is te groot. Dus ik ben gevlucht. Durf niet meer terug. God ik kan niet meer. Wil niet meer. Ben zo MOE!

Maandag 23:45 Ga het toch doen. Een daad stellen. Ik ga die ouwe pizzavreter omleggen. Heb het grootste mes dat ik kon vinden uit de keukenla van de pantry gepakt. Zie geen andere uitweg. Wish me luck. Ik…]


Tot zover de inhoud van het dagboek. De laatste woorden zijn doorgekrast en niet te ontcijferen. Het werd met potlood geschreven op drie velletjes kladpapier en werd bij renovatiewerkzaamheden aangetroffen, in een holte tussen verdieping 5 en 7. ‘Kerk en kroon’ heeft in een officieel perbericht eventuele mysteriejagers medegedeeld dat verdieping 6 nooit bestaan heeft, en er geen andere sporen zijn gevonden die er op duiden dat de zesde verdieping ooit bestaan heeft. ‘Kerk en kroon’ houdt de vondst voor een grap.

About sam gerrits