“Found Klappen”

De schuilplaats van de verlaten cassettes

Harold Schellinx krijgt audiocassettes in de straat terug. Hij digitaliseert ze en verspreidt ze op zijn plaats “Found Klappen”.

door Marie Lechner

maandag 19 februari 2007

[vertaald uit het Frans _ originaal copyright © Libération, Paris ]

“U deze fragmenten van magneetband hebt opgemerkt die aan de wind claquent. Einden die men in de gehele wereld, in de geul, kan vinden entortillé aan de bomen, overal waar magnétophones zich hebben gewaagd, en waar cassettes werden ingeslikt. Deze fragmenten creëren een inaudible en onstabiel geluidslandschap. Enkele gloeidraden hebben ver gereist, zij zijn versleten en in slechte stand, maar zij kunnen ré-embobinés en men kan naar ze nog luisteren.” Zoë Irvine, Schotse artiest, op initiatief van het project Magnetic Migraties verzocht de mensen om hem deze gevonden cassettes te verzenden. “Dit romantische idee” heeft me verleid, Harold Schellinx, musicus erkend, mathematicus van Nederlandse oorsprong die in Parijs worden geplaatst, die zich zegt erover geïnspireerd hebben om zijn eigen verzameling te vormen. Sinds vijf jaar brengt hij alles bijeen wat hij, maar zonder niets verzenden vindt. “Ik behoud ze zorgvuldig als residuen van een persoonlijk traject”. En om een cassette terug te krijgen, is hij klaar aan alles, zoals vandaag waar hij op een weg van RER erover vindt. Hij terug keert er na een vishengel met een draad en een einde van scotch aan het einde in elkaar gezet te hebben. Met dezelfde techniek, slaagt hij erin om een ander uit te trekken ervan die achter een rooster van riool is gevallen. Hij brengt ze bijeen ongeacht hun stand tegen het advies van zijn vrouw “die dat die” vindt doet walgen. Tot nu toe neemt hij meer dan 350 ervan in de boeken op. “In Parijs, wordt dat steeds moeilijker om erover te vinden, omdat het systematisch wordt schoongemaakt, men heeft meer geluk in voorsteden. Over het algemeen zet een reep zich in de autoradio klem, men trekt boven en dat geeft een spaghettis van knopen die men door het venster werpt.” Harold maakt een te proberen te ontwarren consequente tijd door ze, vervolgens ze terugspoelt op een nieuwe cassette.

“Het overeenkomstige medium is volkomen verschillend van de nieuwe numerieke media. Een gebroken CD, kan men niets meer erover trekken, terwijl de reep, het lineair, zelfs froissée, zelfs is als hij een einde mist, het is niet ernstig”. De musicus luistert naar de repen, probeert om te raden wat boven wordt geregistreerd. “Wanneer het een lied is, is het vrij gemakkelijk, daarentegen zoals ik me veel in voorsteden wandel, aan Bobigny of Cergy waar ik, aan Montreuil onderwijs, vind ik vele etnische muziek Afrikaans, of Arabisch, moeilijker om te identificeren”. Hij zet dan internauten aan de bijdrage. “Natuurlijk, houdt het soort muziek dat men vindt zeer verband met de wijk, in voorsteden vind ik meer rap, van zouk en Arabische muziek, of van de voordrachten van de Koran.” Voor elke cassette, selecteert hij een fragment dat hij digitaliseert, vervolgens bout à bout plakt, chronologische montage in volgorde van de ontdekking. Het resultaat streamé op zijn plaats Found Klappen en vormt “een onzekere sampling van watnaar de mensen aan een tijdperk” luisteren. Onder zijn “schatten”, een registratie die aan de voet van abribus dichtbij de plaats van de Kapel wordt gevonden: een telefoongesprek tussen een Algerijnse musicus, een musicus en een producent van Warner Bros in de Verenigde Staten. Of dit microcassette beschadigd dichtbij een garage aan Montreuil. “Het was als readymade radiophonique, de registratie van een man in auto – een auto die met een GPS wordt uitgerust, omdat men de instructies van de route hoort. Hij luistert naar infos aan de radio die over de vlucht van een religieus standbeeld in een orthodoxe kerk spreken. Vervolgens verlaat hij zijn auto, zegt goedendag aan de werkgever van de zeebaars, gaat pisser. Hij heeft rendezvous met een vrouw. Hij doet hem de moraal wegens een envelop van 3600 euro die hij hem zou toevertrouwd hebben en die zijn verdwenen”, de musicus uitvoerig beschrijft.

Sinds hij met zijn verzameling heeft begonnen, is de cassette verouderd geworden. De lezers MP3 hebben walkman vervangen. Maar blijft hem trouw aan zijn baladeur aan cassette die hij nooit verlaat. Toevallige journalist aan het einde van de jaren 80, registreerde hij zijn interviews met de musici vervolgens is beginnen klanken buiten het onderhoud te nemen, een praktijk die hij nooit is opgehouden. “Sinds het begin van het jaar, heb ik 22 cassettes geregistreerd, het is een beetje uitzonderlijk omdat ik in reis naar Berlijn was waar ik werd verzocht om mijn “Found Klappen” in twee tentoonstellingen” te tonen. Gemiddeld registreert hij een of twee ervan per week. Wanneer hij zijn muzikale praktijk na een haakje gewijd aan zijn studies van wiskunde, vroegere guitarist en pianiste nabij de experimental post-punker herneemt, maakt van zijn cassettes binnen quartet Diktat gebruik, waar hij dictafoons met Emmanuel Ferrand hanteert, van experimentele muziek geïmproviseerd en concrete muziek mengt. Hij beproeft eveneens binnen de groep ookoi, waarmee hij regelmatig prestaties, in galerijen, van de musea, in het grote licht van het eiland Ameland ten Noorden van Nederland en zelfs in het virtuele heelal Tweede LIFE doet, dat een prestatie dadelijk zou moeten ontvangen…

j.k.harsman __ van huis uit

About j.k. harsman