Het Victioriaanse konijn op linksbuiten

Miss Potter
De markt voor ‘realistische’ beelden uit het Victoriaanse tijdperk is onverzadigbaar. Voor veel 21e eeuwers is deze periode fascinerend omdat deftig toen nog echt deftig was. Zo deftig als zij nu zelf graag zouden willen zijn, maar helaas: voor die leefstijl zijn de meesten niet rijk genoeg.
Nóg een Beatrix met tuttig hoofddeksel (maar voor toen vast heel modieus) De biopic Miss Potter voldoet aan alle eisen. Het burgerlijke gezin waarin Beatrix Potter opgroeide zit er netjes bij: een huis vol portières, vitragegordijnen in lagen zo ingewikkeld dat het zelfs in Almere zijn weerga niet kent, en antieke meubeltjes bij de vleet. De kleding van de dames komt overeen met wat je in de etalages van Pauw en Maison de Bonneterie ziet – veel ruches, ingewikkelde sleeprokken, zelfs parasolletjes. Kortom een lust voor het nostalgisch ingestelde oog. Dat Beatrix zich een beetje afzet tegen die burgerlijke troep mag de pret niet drukken: je hebt nu eenmaal altijd mensen die zo nodig anders moeten zijn.
De Engelse cinema levert graag aan deze markt en het is eerste klas kwaliteit die zij biedt. Renée Zellweger is het ideale meisje dat opgaat in haar droom-tekenwereld en Ewan McGregor de fantastische jonge uitgever die dit Doornroosje doet ontwaken. Het Lake-district, zo’n beetje de mooiste streek van Engeland, levert het prachtige decor. De af en toe geanimeerde tekeningen uit de bekende boekjes – Peter Rabbit springt van zijn plaatje af richting dromerige Beatrix – maken het nog schattiger. Kortom een film geschikt voor moeder-dochter filmliefhebsters.
Miss Potter zal haar weg dus wel vinden. Het is wel jammer dat de film zo saai en voorspelbaar is als een vakantiegids.Waarom probeerde copywriter Richard Maltby Jr. niet wat meer het bijzondere van Potters creatieve talent te onthullen? Gelukkig dat de beminde uitgever onverwacht sterft, zodat er tenminste nog iets gebeurt in deze film. Misschien is meer dan een heiligenlegende ook wel te veel geëist. U weet in ieder geval wat u te wachten staat.


Regie: Chris Noonan
Productie: David Thwaites
Script: Richard Maltby Jr
Duur: 92 minuten

Anche libero va bene (“ook linksbuiten gaat goed“)
Dat zie je direct: die heeft liever gras dan nattigheid onder zijn voeten Leed in gezinsverband is natuurlijk een geliefd onderwerp van alle tijden en van alle genres. Anche is weer zo’n film waarbij sentimentele types heel wat tranen vergieten. Renato voedt zelf na het vertrek van zijn echtgenote Stefania zijn zoontje Tomasso en dochtertje Viola op. Hij is een knappe volksjongen die er niet voor terugschrikt om zijn kroost aan het ontbijt te ontvangen slechts gekleed in T-shirt. Aldus ongekleed kruipt hij ook bij de kinderen in bed en honni soit qui mal y pense, schande over hem die daar kwaad in ziet. Ook verder wordt hij niet geremd door burgerlijke fatsoensnormen. Hij is werkloos en weet door intimiderend gedrag zijn vroegere baas geld af te persen, ook als hij het niet verdient. Van de kinderen eist hij onvoorwaardelijke gehoorzaamheid die hij meestal ook krijgt door tegenover hen sporadisch verschrikkelijk te schreeuwen en stampvoeten. Zoonlief is zijn oogappel en hij stimuleert hem op de zwemles, hoewel Tomasso zelf liever zou voetballen. Dat mag niet, want daar zijn er al veel te veel van: als zwemmer maak je meer kans op het grote geld. Op een dag keert mama onverwacht terug en smeekt haar man om te mogen blijven. Zijn hart smelt als zijn kinderen haar bijvallen, maar hij heeft er een hard hoofd in, evenals Tomasso trouwens. Inderdaad houdt zij het maar een paar dagen bij haar brute echtgenoot uit. Een volgende dramatische scène doet zich voor als Tomasso bij een grote zwemcompetitie geen inzet vertoont. Pa vervloekt zijn zoontje en gooit hem de deur uit. Tomasso vindt onderdak bij de bovenburen die hem uitnodigen om samen met hùn zoontje naar wintersport te gaan. Als pappalief van dit verkwistende plan hoort krijgt hij bijna een hartaanval en onder druk van zulke zware emoties verzoent hij zich weer met Tommy en gunt hem zijn liefde voor voetballen.

Helemaal vreselijk is de vader in dit verhaal over kindermishandeling niet, want hij kan af en toe best lief met ze knuffelen. Maar of dit apenliefde of echte liefde is, daar valt over te twisten. Als kijkspel heeft de film grote kwaliteiten. Het drama zuigt de toeschouwer op en blijft hem of haar nog lang volgen.
Regisseur Kim Rossi Stuart is een duizendpoot. Van huis uit toneelspeler, doet hij in Anche de regie, speelt de hoofdrol en schreef mee aan het script. Een volgende keer moet Kim Rossi Stuart maar weer eens een mooie jongen spelen, wat hij zo goed deed als Romualdo in de sprookjesfilm Fandangó.

Italië 2006
Regie: Kim Rossi Stuart
Script: Kim Rossi Stuart, Linda Ferri
Camera: Stefano Falivene
Muziek: Banda Osiris
Duur: 104 minuten

About rein van der woude