Hoera, we zijn uitgegeven! En nu…?

Het heeft iets weg van een wekenlange pakjesavond met onzekere uitkomst. Kleurrijke media-aanbiedingen, verpakt in linten met klinkende namen, doemen op uit de toekomst als luchtspiegelingen boven oververhitte grond. Of ze echt zijn en zo ja, of er iets anders in zit dan stof, is vooralsnog onduidelijk

Iets meer dan een jaar geleden liep ik door Rotterdam, samen met kunstenares Jannemiek Tukker en Socrateswisselbeker 2005 winnaar Wouter Kusters (goed ik kende die prijs ook niet, maar het schijnt de filosofieprijs voor een Nederlandstalig boek te zijn), op zoek naar het pand van uitgeverij Lemniscaat. Het Lemniscaatteam ontving ons in een kamer met openslaande deuren naar een tuin. Het was meteen duidelijk: ze hadden ons bekeken en gelezen, en ze wilden er iets mee. Ze wilden het uitgeven.
Dat ze interesse hadden in Wouter leek me logisch, maar mijn materiaal? Pfff…. Iedereen heeft wel een paar documenten, ergens diep weggestopt in zijn computer, vol met bespiegelingen, dagboeknotities of opzetten voor romans.
De snelheid waarmee datzelfde spul zijn weg heeft gevonden naar de vaardige vingers van een redacteur, de scherpe ogen van een vormgever en de vakkundige hand van een drukker, tart wat mij betreft iedere beschrijving. Zeer binnenkort ligt er een boek, nog nastomend, in een boekhandel bij jou in de buurt. Met drie namen erop, waaronder de mijne.
Damn….
Ik besef me dat ik geluk heb gehad. Ik heb nooit hoeven leuren. Ik heb gewoon op een regenachtige middag wat hobbytypwerk naar Wouter gemaild. Die zag er wel wat in. Vervolgens zag Lemniscaat er wel wat in. Zo gaat dat blijkbaar. En nu dus een mediacircus.
wordt vervolgd…

About sam gerrits