L-dopa

Het is te lang geleden. Ik weet al bijna niet meer hoe het voelt. Maar de hemel is in beweging. Donkere wolken pakken zich samen boven de vliegtuigen die overglijden, op weg naar dit uitgedroogde eiland. Glanzende rompen, als van boten. Metalen boten, boven me hangend in kristalhelder water… probeer het beeld vast te houden. Wanneer was ik daar voor het laatst? Mijn huid is ruw en schraal als deze grond, waarin de dwergboompjes verbeten overleven op ochtenddauw. En toch… Voel ik een druppel? Kan bijna niet. Maar dingen duiken regelmatig op waar ze niet horen. Jij en ik wisten dat. Voor ons zat er in iedere annemoon en oesterschelp iets nieuws.

Die nacht, precies een jaar geleden – we waren wezen duiken bij het rif, hetzelfde rif als waar de golven nu op breken. De maan was vol en ik lag als een ijslolly in het zand. Jij keek je materiaal na en daarna kwam je bij me liggen. Je begon over iets dat je gelezen had. Vertel vertel dacht ik, vertel en er komt een moment dat ik mijn reserves laat varen en mijn armen open als een zeeannemoon.
‘Wist je dat mossels op ons lijken?’ vroeg je.
‘Oh?’ zei ik.

‘Nee is echt zo. Of een mossel zich opent of sluit hangt af van het dopaminegehalte in het holtelichaam, het is haar “enthousiasmestofje”, eigenlijk. Stond in de Scientific American,’ zei je.
‘Ah, dus ik lijk op een mossel?’ giechelde ik.
‘Ja!’ grinnikte je. ‘Jij bepaalt of je je afsluit om je te beschermen, of je opent om je te laten voeden, met dezelfde neurotransmitter! Goed, juffrouw mossel heeft geen zenuwstelsel, maar wat haar beweegt is hetzelfde als dat wat jou en mij beweegt.’
‘Goh zeg,’ wist ik nog te zeggen, en daarna lagen naar de maan te staren. Je ging dichter tegen me aanliggen, maar ik deed niets. Tot het moment voorbij was. Zeven maanden later kreeg je Parkinson. Als je je L-Dopa niet op tijd kreeg begon je lichaam aan een vreemde sint Vitusdans – alles wat vloeide aan je werd schokkerig, een brute ontkenning van je vloeiende lijn. En dan stotterde jij, die altijd zo erudiet was, als een kind. Dus je zweeg en je huilde, ook als een kind. De toeval die je kreeg, en waarin je dood bleef, hoorde niet bij de Parkinson. Een doktervriendje van je had dat geregeld.


Het was hoogverraad. Mijn enige echte liefde zonk weg in de planeet en mijn hart sloot zich als een oester. Ik kijk uit over de zee en denk aan de annemonen op het rif. Misschien voelen ze wel dezelfde spanning als de wolken boven dit eiland. Ze willen zich openen, maar ze zijn bang dat ze niet meer meer weten hoe. De zoute golven knabbelen routineus aan mijn tenen. God laat deze regen voor de verandering eens niet overwaaien.

Ik voel aan mijn parels. Mijn hart legt laagje voor laagje van parelmoer om jou heen, tot het niet meer pijn doet: “…ach die nacht op het strand was mooi, maar er zijn wel meer lieve jongens en mijn moment komt nog wel…’ De waarheid steekt minder zo. Ik pak een handvol zand en laat hem tussen mijn vingers doorglijden. Iedere korrel een potentiële parel, wachtend op een oester. Ik ben schatrijk. Bijna dan. En de chartervluchten blijven maar komen, iedere vlucht vol met verse duikmannen. En daarboven kolken de wolken. Ik weet het zeker. Ik voel een druppel.

About sam gerrits