Overpeinzingen op de redactie. Aflevering: Déjà-vu

Ter nagedachtenis van Graham Chapman, die weliswaar al jaren dood is en ook uitgebreid herdacht – van wie verder volstrekt onduidelijk is wat zijn relatie met deze aflevering, of het moet de briljante Déjà vu-sketch van Monty Python’s Flying Circus zijn, waarin het overigens Michael Palin is die daar de show steelt. Anyway… kunnen we? We kunnen.

Van Amerongen:
Kunnen we? Ik wilde deze vergadering gaarne een beetje efficiënt afronden, want we hebben het rete-druk.
Proper:
Heel goed. Iemand nog iets voor de rondvraag? Nee? Fijn, dan is de vergadering gesloten en kan ik er nu als de sodemieterei van door. Ik moet namelijk als een haas naar Schiphol. Het schijnt dat Shakira…
Van Amerongen:
We zijn nog niets eens begonnen.
Proper:
En toch klaar. Hoe efficiënt kan het worden?
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van Amerongen:
Ter zake. Punt 1. De formatie. Wat moeten we daarmee?
Van der Sluis:
Vier jaar lang hard huilen.
Proper:
Een keihard actieplan maken om het christelijk reveil het hoofd te bieden?
Van der Sluis:
Is dat geen pleonasme?
Proper:
[bijzonder streng]
De situatie is dan ook bijzonder ernstig.
Verkade:
Een sit-in organiseren?
Van Amerongen:
Wat moeten we ermee in WB, jongens. In WB.
Verkade:
Hier op de redactie? Dat heeft geen zin. Het maagdenhuis moeten besitten. Eh, bezitten, besitinnen.
Van der Sluis:
En is dat geen contaminatie?
Proper:
Eerder een neologisme.
Van Amerongen:
Een stuk over de formatie in WB, mensen…is dat teveel gevraagd?
Verkade:
Volgens mij is dat al eens gedaan.
Proper:
En beter ook.
Van der Sluis:
??
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van Amerongen:
Mooi. Schrijf er een stuk over.
Van Groningen:
Eh.
Van Amerongen:
Volgende punt. Verkade, is je foto-repo af?
Verkade:
De vraag stellen, is hem beantwoorden.
Van Amerongen:
Nee, de vraag is stellen, is de vraag stellen.
Verkade:
Ja, koekkoek: de vraag beantwoorden, is de vraag beantwoorden.
Van Amerongen:
Daarom.
Verkade:
Wat?
Van Amerongen:
Geef antwoord!
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van der Sluis:
Jij was er toch al?
Proper:
Dan is hij nu met zijn tweeen en kan een van hen mooi voor mij waarnemen. Ik ben weg, lieverds. Kusjes!
Van Amerongen:
Die foto-repo! Verkade, is-ie af?
Verkade:
Nee, het is een work-in-progress.
Van Amerongen:
Wanneer is-ie dan wel af?
Verkade:
Nooit, mag ik hopen.
Van Amerongen:
Laat ik de vraag anders stellen: wanneer is het publicabel?
Van der Sluis:
Dat is zeer afhankelijk van de kopijnood, dunkt mij.
Van Groningen:
Waarvan akte.
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van der Sluis:
Blijf nou eens rustig op je krent zitten en laat die deur dicht, Van Groningen. Het tocht.
Van Amerongen:
Die foto-repo.
Verkade:
Mens, wat zeur je nou? Die staat al weken online. Lees je eigen blad, goddammit.
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van Amerongen:
Jongens, schiet nou op. Ik wil de X-factor kijken. Zo meteen zijn ze al begonnen.
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Verkade:
Schiet zelf op!
Van der Sluis:
Waarop?! Whouhahahahahahahahahaha! God, wat enorm geestig. Ik lach me slap om mijn eigen grap. Wat kan ik soms toch verrassend olijk uit de hoek komen, zomaar uit het niets.
Verkade:
Ik wil niet vervelend doen….
Van der Sluis:
Van mij hoeft het ook niet, dus je kunt er nog vanaf zien.
Verkade:
Hè.
Van der Sluis:
Jij zegt dat je niet vervelend wilt zijn. Welnu: doe dat dan niet. Niemand die je dwingt.
Verkade:
Dat is dus precies wat ik bedoel én wilde zeggen: is het niet Proper die patent heeft op dit soort vreselijk flauwe grappen?
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van Amerongen:
Dit moet nu ophouden, hoor.
Verkade
Je hebt gelijk: zo kunnen we niet vergaderen.
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Verkade:
Van Groningen, houd hier ogenblikkelijk mee op!
Van Groningen:
Wat doe ik? Ik kom binnen, uit even mijn ongenoegen en schuif stilletjes aan bij de vergadering.
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van Amerongen:
Whaaa!
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
[de deur zwaait open]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Verkade:
Bel 112. Snel.
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van der Sluis:
En dan?
Verkade:
Van Groningen zit in een WéBà-vu. Lévensgevaarlijk.
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van der Sluis:
Dus ik bel 112, en vertel dat we hier zitten met van Groningen in een WéBà-vu-stuip.
Verkade:
Correct.
Van der Sluis:
Sorry, dat is te absurd. Dat verdom ik. `This scene is getting too silly’, zei Graham Chapman immers ooit.
Van Amerongen:
Godgod, dan doe ik het wel. Niemand doet hier ook ene reet als het een beetje levensbedreigend dreigt te worden!
[grijpt telefoon]
Van Groningen:
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.
Van Amerongen:
HOUD NU EVEN JE KOP VAN GRONINGEN!
[schopt uit pure wanhoop van Groningen snoeihard in zn kloten]
Verkade:
Dat helpt niet. Eén van de wezenlijke kenmerken van de WéBà-vu is volstrekte gevoelloosheid voor iedere denkbare fysieke pijn.
Van Groningen:
Auw.
Van Amerongen, van der Sluis:
Een beetje trap in de kloten helpt bij iedere man die zich aanstelt, Verkade…
Van Groningen:
Waar ben ik?
Van Amerongen:
Op de WB-redactie. En ik verwacht NU een bijdrage van je over de formatie. En snel een beetje.
Verkade:
[mompelt]
Toch eens proberen….
Zo. Daar ben ik, hoor. Het stond weer goed vast op de A9. … Nu ik er aan denk. Niet alleen daar. Eigenlijk is dit hele land niet vooruit te branden.

About de redactie