Hoe ik radicaal christen-moslim werd

Het vervelende van politici als Jeanine Hennis en Martijn van Dam is nog niet eens zozeer dat ze slecht doordachte meningen verkondigen alsof het politieke standpunten zouden zijn. Domheid zie je overal, dus gun een zak zijn zaak – zou je zeggen. Maar dat gaat in dit geval niet op. Het punt is dat hun bekrompen opvattingen een bijl zetten aan de wortel van onze verlichte rechtstaat. Veel mensen hebben daar blijkbaar niet zo veel mee, maar ik ben toevallig aan die rechtstaat gehecht. En dus wil ik tegen de bedreigingen ervan in het verweer komen. Dat gaat onherroepelijk mis. Voor je er erg in hebt, sta je opeens te pleiten vóór hoofddoekjes, vóór kruizen in klaslokalen en vóór slechte programmamakers.
Dat kan de bedoeling niet zijn.

Het is een beetje als met mensen die extreem verontwaardigd reageren als je bijvoorbeeld vertelt dat er iets vervelends is voorgevallen op je werk.
‘Ze hebben een prikklok ingevoerd op kantoor.’
‘Wat?! Belachelijk!’
‘Tja, het verzuim liep de spuigaten uit.’
‘Nou, dan hadden ze beter wat aan de sfeer op de werkvloer kunnen doen!’
‘Dat proberen ze wel, maar ja, met een reorganisatie op handen is dat natuurlijk niet makkelijk.’
‘Dan doen ze maar een beetje beter hun best, mag best voor dat salaris!’
En zo verder. Opeens loop jij het beleid van je werkgever te verdedigen, terwijl je daar juist over wilde klagen.

Zo loopt het ook met dommige politiek. je wordt gedwongen te pleiten voor anti-abortus-demonstraties en ‘Oh, oh, Cherzo’. Dat wil je niet, maar je hebt geen keus: politieke opvattingen zijn kwalijker – want fundamenteler – dan die van een stel verdwaalde schapen uit de biblebelt dat denkt dat iedere celdeling recht op leven heeft.

En daar sta je dan op je vrije zaterdag, met een hoofddoek en een pro-life t-shirt op het Malieveld. Met dank aan Jeanine Hennis en Martijn van Dam.

About emilio